Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Νέες εκδόσεις για την Οκτωβριανή Επανάσταση: «Έτος Πρώτο» και «Μόσχα του Λένιν»

Α. Ροσμέρ και Β.Σερζ

γράφει ο Λέανδρος Μπόλαρης

H χρονιά που έρχεται σημαδεύεται από μια ξεχωριστή επέτειο, τα 100 χρόνια από την Ρώσικη Επανάσταση. Τον Φλεβάρη του 1917 οι εργάτες και οι φαντάροι της Πετρούπολης ανέτρεψαν το απολυταρχικό καθεστώς του Τσάρου. Όμως η επανάσταση δεν σταμάτησε εκεί. Τον Οκτώβρη τα σοβιέτ, τα εργατικά συμβούλια με την ηγεσία των μπολσεβίκων πήραν την εξουσία. Ο κόσμος είχε «γυρίσει ανάποδα»: μέσα στο σφαγείο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι εργάτες και οι εργάτριες της Ρωσίας έκαναν «έφοδο στον ουρανό» στη πρώτη γραμμή ενός επαναστατικού κύματος που συγκλόνισε τον καπιταλισμό παγκόσμια.

Το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο θα τιμήσει αυτή την επέτειο με την έκδοση δυο βιβλίων που θα κυκλοφορήσουν για πρώτη φορά σε ελληνική μετάφραση. Πρόκειται για το «Έτος Πρώτο της Ρώσικης Επανάστασης», γραμμένο από τον Βίκτορ Σερζ και το βιβλίο «Η Μόσχα του Λένιν», από τον Αλφρέντ Ροσμέρ. Είναι βιβλία που ξεχωρίζουν τόσο για το περιεχόμενό τους όσο και για τους συγγραφείς τους.

Ο Βίκτορ Σερζ είναι πιο γνωστός στο αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα. Αναρχικός επαναστάτης από τα νεανικά του χρόνια, με αγώνες και φυλακίσεις, το 1919 πήγε στην Ρωσία για να στηρίξει με έργα την επανάσταση. Έγινε μπολσεβίκος και τα επόμενα χρόνια συμμετείχε στη δουλειά της Κομιντέρν. Τάχτηκε με την Αριστερή Αντιπολίτευση και τον Τρότσκι και εξορίστηκε γι’ αυτή την επιλογή.

Το Έτος Πρώτο είναι ένα σπουδαίο βιβλίο. Καλύπτει την περίοδο από τη νίκη της Επανάστασης του Οκτώβρη μέχρι τον Γενάρη του 1919 και τη ματοβαμμένη καταστολή της «εξέγερσης των Σπαρτακιστών» στο Βερολίνο. Στις σελίδες του βιβλίου ο Σερζ ξεδιπλώνοντας τα γεγονότα παρουσιάζει το πανόραμα της Ρώσικης Επανάστασης και την αγριότητα της αντεπανάστασης.

Το βιβλίο είναι μια παθιασμένη υπεράσπιση του Κόκκινου Οκτώβρη ως μιας γνήσιας εργατικής επανάστασης και του ρόλου του μπολσεβίκικου κόμματος, του «νευρικού συστήματος» της εργατικής τάξης. Ταυτόχρονα, δεν ωραιοποιεί ανθρώπους και καταστάσεις, αλλά βάζει τις σκληρές τους επιλογές στο ιστορικό τους πλαίσιο. Ολόκληρα βιβλία έχουν γραφτεί για τις «εξουσιαστικές» τάσεις των μπολσεβίκων που γέννησαν την παντοδύναμη Τσεκά (μυστική αστυνομία), αλλά σήμερα έχει ξεχαστεί ότι η «κόκκινη τρομοκρατία» ήταν η απάντηση στη σφαγή περίπου είκοσι χιλιάδων εργατών στη Φινλανδία την άνοιξη του 1918 από τους «πολιτισμένους» και «δημοκράτες» αστούς.

Αγωνιστής

Ο Αλφρέντ Ροσμέρ ήταν κι αυτός αγωνιστής του ρεύματος που έμεινε στην ιστορία ως «αναρχοσυνδικαλισμός» και ανήκε στο βασικό πυρήνα που έκδιδε το περιοδικό Vie Ouvriere (Εργατική Ζωή) από το 1909. Κράτησε αντιπολεμική διεθνιστική στάση όταν ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος συνεργάστηκε με τον Τρότσκι και άλλους διεθνιστές στο Παρίσι. Συνέβαλε στην πρώτη αντιπολεμική διάσκεψη του Τσίμερβαλντ το 1915 και συμμετείχε στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Γαλλία το 1920. Διαγράφτηκε το 1924 ως «τροτσκιστής» και παρά τις διαφωνίες τους η φιλία του με τον Τρότσκι συνεχίστηκε μέχρι τη δολοφονία του δεύτερου.

Ο Ροσμέρ πέθανε το 1964, πιστός στις ιδέες του και αταλάντευτος διεθνιστής. Μια από τις τελευταίες πολιτικές πράξεις του ήταν η υπογραφή του Μανιφέστου των 121, μια διακήρυξη διανοούμενων ενάντια στα εγκλήματα του γαλλικού ιμπεριαλισμού στην Αλγερία.

Στο βιβλίο του ο Ροσμέρ καταθέτει τις εμπειρίες του από το 1920 όταν ταξίδεψε στην Ρωσία για να πάρει μέρος στο Δεύτερο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς μέχρι και το 1923. Ο Ροσμέρ ήταν από τους πρωταγωνιστές των συζητήσεων και των διεργασιών που έκαναν τόσο πλούσια τη ζωή της Κομιντέρν στην επαναστατική της περίοδο, πριν ο σταλινισμός βάλει ταφόπλακα και στην εσωτερική της ζωή και στην επαναστατική της στρατηγική.

Ο Ροσμέρ έγραψε το βιβλίο στα τέλη της δεκαετίας του ‘40, σε μια περίοδο που η προοπτική του σοσιαλισμού από τα κάτω, ως έργου της ίδιας της εργατικής τάξης έμοιαζε χαμένη οριστικά. Το έγραψε για να απαντήσει στο ψέμα που μοιράζονταν οι απολογητές του δυτικού καπιταλισμού και του σταλινισμού ότι ο Στάλιν ήταν η φυσική συνέχεια του Λένιν.

Όπως έγραψε στο πρόλογό του: «Η μοίρα της Ρώσικης Επανάστασης, οι καθημερινές ακροβασίες των πρόσφατων χρόνων που περνάνε για ‘μαρξισμός λενινισμός’, θέτουν σημαντικά ερωτήματα: είναι ο Στάλιν ο συνεχιστής του Λένιν; Είναι το ολοκληρωτικό καθεστώς μια άλλη μορφή αυτού που αποκαλούταν δικτατορία του προλεταριάτου; … Για να απαντήσουμε, χρειάζεται πριν απ’ όλα να γνωρίζουμε τα γεγονότα, τις ιδέες, τους ανθρώπους, όπως πράγματι ήταν στα ηρωικά χρόνια της επανάστασης. Μια ανασκαφή είναι απαραίτητη, γιατί όλα αυτά έχουν θαφτεί κάτω από διαδοχικά στρώματα ψεμάτων. Η δουλειά μου πρέπει να βοηθήσει στην αποκατάστασή τους. Θα πω απλά: ήμουν εκεί, συνέβησαν αυτά».

Ο Σερζ και ο Ροσμέρ μας βοηθάνε να πιάσουμε το νήμα της πιο συγκλονιστικής επανάστασης στην ιστορία που κοιτάει στο μέλλον.

Παρουσίαση της «Κρίσης στην ΕΕ» του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλέιου στο Art Polis café






Tην Τρίτη 13 Δεκέμβρη στις 6.30μμ το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο οργανώνει εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου «Κρίση στην ΕΕ και αντικαπιταλιστική εναλλακτική» στο κέντρο της Αθήνας στο Art Polis cafeé (Πεσματζόγλου & Σταδίου). Ομιλητές ο Νίκος Στραβελάκης, καθηγητής οικονομικών στη ΝΟΠΕ, ο Γρηγόρης Καλομοίρης από την ΕΕ της ΑΔΕΔΥ και η Μαρία Στύλλου υπεύθυνη του περιοδικού Σοσιαλισμός από τα Κάτω. Μετά τις εισηγήσεις θα ακολουθήσει συζήτηση.



Τον Μάρτη του 2017 κλείνουν 60 χρόνια από την ίδρυση της ΕΟΚ (του προπομπού της Ευρωπαϊκής Ενωσης). Τότε, το 1957 στη Συνθήκη της Ρώμης, οι κυρίαρχες τάξεις και οι κυβερνήσεις των πιο πλούσιων χωρών της Ευρώπης γιόρταζαν το ξεκίνημα της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». Το πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση ήταν να εξασφαλίσουν μια διευρυμένη «κοινή αγορά» για τα προϊόντα τους.
Στα εξηκοστά τους γενέθλια, όσες φιέστες και να κάνουν οι ηγέτες της Ε.Ε., δεν θα μπορούν να κρύψουν την αληθινή εικόνα: το μεγαλεπήβολο σχέδιό τους είναι σε βαθιά κρίση, αυτό που κυριαρχεί είναι γκρίνιες, κλαψουρίσματα και καβγάδες. Αλλά για τους λαούς της Ευρώπης, η Ε.Ε. σήμερα όλο και πιο πολύ ταυτίζεται με τα μνημόνια και τη σκληρή λιτότητα, την καταστολή, τον ρατσισμό. Το πάρτι των γενεθλίων σε λίγους μήνες θα μοιάζει περισσότερο με κηδεία.

Ντοκιμαντέρ από και για τους πρόσφυγες


Ένα ντοκιμαντέρ που έχει στόχο να καταγράψει μία πρωτοβουλία προσφύγων «δημοσιογράφων», που προσπαθούν με αυτοσχέδια μέσα να προβάλλουν τα προβλήματά και τις ιστορίες των προσφύγων που ζουν μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην περιοχή της Θεσσαλονίκης, ξεκίνησαν να γυρίζουν η Αλεξάνδρα Σιαφάκα, φοιτήτρια του Τμήματος Κινηματογράφου και απόφοιτη του Τμήματος Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ του ΑΠΘ και μέλος της ΚΕΕΡΦΑ και ο Ιταλός κινηματογραφιστής, Φρανσίσκο Γιόλα.

“Μάθαμε για την πρωτοβουλία Σύρων προσφύγων που είχε ξεκινήσει από την Ειδομένη, τα Διαβατά και τη Σόφτεξ να πάρουν συνεντεύξεις από άλλους πρόσφυγες με ψεύτικα μικρόφωνα και χαρτόκουτα που τα είχαν μετατρέψει σε κάμερες. Το έκαναν για να διασκεδάσουν αλλά και για να δώσουν ελπίδα και αυτοπεποίθηση στους πρόσφυγες στέλνοντας το μήνυμα ότι θα παλέψουν με όλα τα μέσα για μια καλύτερη ζωή”, μας είπε η Αλεξάνδρα Σιαφάκα.

“Μπήκαμε στη διαδικασία να κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους με πρωταγωνιστές Σύριους πρόσφυγες που δέχτηκαν να γυρίσουν κάποιες σκηνές. Κάναμε γυρίσματα για μία εβδομάδα μαζί τους. Τους κινηματογραφήσαμε στην απεργιακή συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ που προσπάθησαν να πάρουν συνεντεύξεις από απεργούς. Δυστυχώς δεν μας επέτρεψαν να κάνουμε γυρίσματα μέσα στο στρατόπεδο.

Το περασμένο Σάββατο πήραμε μία σκηνή και τη στήσαμε έξω από το στρατόπεδο των Διαβατών, για να κάνουμε τα γυρίσματα. Εκεί που τραβούσαμε ήρθαν 2 μηχανές της ομάδες ΔΙΑΣ και δύο περιπολικά και κρατώντας όπλα μας ζήτησαν τα χαρτιά μας. Ήμασταν δύο Έλληνες, δύο Ιταλοί και τρεις Σύριοι πρόσφυγες. Οι Σύριοι δεν είχαν πάρει μαζί τα χαρτιά τους και μας έκαναν προσαγωγή στο ΑΤ Πολίχνης όπου μας κράτησαν παράνομα για 6 ώρες, χωρίς κατηγορητήριο. Δεν μας άφησαν ούτε καν να πάμε στα Διαβατά να φέρουμε τα χαρτιά τους. Ήταν η μέρα που θα γυρίζαμε τις τελευταίες σκηνές του ντοκιμαντέρ γιατί οι Ιταλοί συνάδελφοι θα έπρεπε να γυρίσουν στην Ιταλία. Οι πρόσφυγες από τα Διαβατά έχασαν το συσσίτιο για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Δεν εγκαταλείπουμε την προσπάθεια. Το ντοκιμαντέρ θα ολοκληρωθεί παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια που μας έβαλαν οι αρχές, προκειμένου να δώσουμε δύναμη και ελπίδα στους ίδιους τους πρόσφυγες αλλά και να δυναμώσουμε το κίνημα αλληλεγγύης στο πλευρό τους”.

H αντικαπιταλιστική αριστερά της Αργεντινής για τον θάνατο του Φιντέλ


αναδημοσίευση από την εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη, τεύχος 1251

Τα νέα του θανάτου του Φιντέλ Κάστρο προκάλεσαν παγκόσμια αίσθηση. Ο κουβανικός λαός πενθεί. Εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο κλαίνε για έναν ηγέτη που ηγήθηκε άμεσα, μαζί με τον Τσε, της κουβανέζικης επανάστασης το 1959 και υπήρξε παράδειγμα για τους επαναστάτες και τους αγωνιστές του κόσμου. Στεκόμαστε πλάι στην λύπη του κουβανικού λαού και των αγωνιστών της παγκόσμιας αριστεράς, παρότι εμείς ως σοσιαλιστές είχαμε πάρει σοβαρές αποστάσεις από τις θέσεις του Φιντέλ Κάστρο και της ηγεσίας του Κουβανικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Αποκηρύσσουμε κάθε έκφραση των αντιδραστικών του πλανήτη, ιδίως της σκουληκοφωλιάς του Μαϊάμι και του Ντόναλντ Τραμπ, που βγήκαν να πανηγυρίσουν το θάνατό του.

Ο Φιντέλ με τον οποίο όλοι οι αντιμπεριαλιστές και σοσιαλιστές αγωνιστές ταυτίστηκαν είναι αυτός που μαζί με τον Τσε και τον Καμίλο Σιενφουέγος ηγήθηκε του λαϊκού θριάμβου που τσάκισε τη δικτατορία του Μπατίστα το Γενάρη του ‘59. Είναι ο Φιντέλ της αγροτικής μεταρρύθμισης, ο Φιντέλ που έσπασε με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και απαλλοτρίωσε τις πολυθενικές της ζάχαρης και του πετρέλαιου, την αστική τάξη και τους Κουβανούς γαιοκτήμονες. Μέτρα που έδωσαν τη δυνατότητα στον κουβανικό λαό να απολαύσει μεγάλες κατακτήσεις στην υγεία και την εκπαίδευση. Είναι ο Φιντέλ που πολέμησε ενάντια στην αμερικάνικη εισβολή στη παραλία Χιρόν και αυτός που στη δεύτερη διακήρυξη της Αβάνας, το Φλεβάρη του ‘62 ανακήρυξε το σοσιαλισμό στην Κούβα και είπε πως “το καθήκον κάθε επαναστάτη είναι να κάνει επανάσταση”.

Αλλη πλευρά

Όμως, δυστυχώς, υπήρξε κι άλλη πλευρά του Φιντέλ Κάστρο και δεν μπορούμε να μην υποδείξουμε τη στιγμή του θανάτου του. Ξέρουμε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να φέρει σε δύσκολη θέση χιλιάδες αγωνιστές που συνεχίζουν να πιστεύουν σε αυτόν.

Η σοσιαλιστική πορεία που περιγράψαμε διακόπηκε με τη συμφωνία του Φιντέλ Κάστρο με τη γραφειοκρατία του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ. Από τα μέσα της δεκαετίας του ‘60 ο Φιντέλ αποδέχθηκε την σταλινική πολιτική της “ειρηνικής συνύπαρξης” με τον ιμπεριαλισμό και της εγκατάλειψης της πολιτικής του Τσε, για επέκταση της σοσιαλιστικής επανάστασης στην αμερικάνικη ήπειρο και τον κόσμο. Από εκείνο το σημείο, ο Φιντέλ Κάστρο βρέθηκε απέναντι στα προχωρήματα κάθε επανάστασης. Σταθεροποιήθηκε ένα μονοκομματικό, γραφειοκρατικό καθεστώς που διατηρείται ως σήμερα.

Όταν ο λαός της Τσεχοσλοβακίας ξεσηκώθηκε ενάντια στη σταλινική δικτατορία, το 1968, ο Φιντέλ υποστήριξε την εισβολή των ρώσικων τανκς που έπνιξαν στο αίμα εκείνη την αντιγραφειοκρατική επανάσταση. Στη Νικαράγουα, όταν το 1979 ανατράπηκε ο δικτάτορας Σομόσα, ο Φιντέλ υποστήριξε ότι οι Σαντινίστας έπρεπε να κάνουν συγκυβέρνηση με τους αστούς αντίπαλους του Σομόσα και να μην προχωρούσαν σε κινήσεις απαλλοτρίωσης, συμβουλεύοντάς τους “να μην κάνουν τη Νικαράγουα καινούργια Κούβα”. Πιο πρόσφατα, στη Βενεζουέλα, ο Φιντέλ υποστήριξε τον ψευδή “Σοσιαλισμό του 21ου αιώνα” του Τσάβες και του Μαδούρο, προσπαθώντας να πείσει ότι η χώρα “έχτιζε σοσιαλισμό” όταν αυτό που γίνεται είναι το αντίθετο. Ο τσαβισμός διατήρησε την καπιταλιστική δομή, έστησε μεικτές επιχειρήσεις στο πετρέλαιο, κάνοντας συμφωνίες με τις πολυεθνικές όπως οι Chevron, Total και Repsol, τροφοδοτώντας μια “μπολι-μπουρζουαζία” (Μπολιβαριανή αστική τάξη), ποινικοποιώντας τις διαμαρτυρίες και αφήνοντας στην πείνα τον βενεζολάνικο λαό. Τα ίδια χρόνια, ο Φιντέλ και η κουβανική ηγεσία στήριξαν τις ψευτοπροοδευτικές κυβερνήσεις του Λούλα και της Ντίλμα στη Βραζιλία, του Έβο Μοράλες και των Κίρτσνερ που επέβαλαν προγράμματα προσαρμογής στους λαούς τους. Και στο εσωτερικό της Κούβας, οι κατακτήσεις της επανάστασης εξαφανίζονταν με το πέρασμα των χρόνων.

Από τα τέλη του περασμένου αιώνα, άρχισε να προωθείται η πολιτική της εμπιστοσύνης προς το ξένο κεφάλαιο, ανοίγοντας την κουβανική οικονομία στις καναδέζικες και ευρωπαϊκές πολυεθνικές, αποκαθιστώντας τον καπιταλισμό.

Μοιραζόμαστε τον πόνο του κουβανικού λαού αυτές τις στιγμές. Και συνεχίζουμε να τον καλούμε να παλέψει για να ξανασηκώσει τις σημαίες της επανάστασης του ‘59 και το μήνυμα του Τσε: “είτε σοσιαλιστική επανάσταση είτε καρικατούρα επανάστασης”. Υποστηρίζουμε το δικαίωμά του στην ανεξάρτητη οργάνωση -συνδικαλιστική, φοιτητική και πολιτική- κόντρα στο μονοκομματικό καθεστώς.

Η Κούβα χρειάεται μια νέα σοσιαλιστική επανάσταση με δημοκρατία για τον εργαζόμενο λαό, που θα ξαναγίνει φάρος για τους αντικαπιταλιστές και αντιμπεριαλιστές αγωνιστές της Λατινικής Αμερικής και του κόσμου.

Χουάν Κάρλος Τζορντάνο,
Επικεφαλής της “Σοσιαλιστικής Αριστεράς” (Αργεντινή)
και βουλευτής του Μετώπου της Αριστεράς

26 Νοέμβρη 2016

«Αρνητικοί Συσχετισμοί» από τον Πάνο Ζάχαρη (βιβλιοπαρουσίαση)


Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Τόπος το λεύκωμα του εξαιρετικά αιχμηρού σκιτσογράφου Πάνου Ζάχαρη "Αρνητικοί Συσχετισμοί", συνεργάτη χρόνων της εφημερίδας Το Ποντίκι αλλά και του ηλεκτρονικού περιοδικού Ατέχνως

Δεν ξεχνάμε ότι η παρουσίαση του λευκώματος του Πάνου Ζάχαρη θα πραγματοποιηθεί σήμερα, Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου στο Polis Art Cafe.

Το κέιμενο που ακολουθεί είναι από την διαδικτυακή σελίδα του Ποντικιού:

Σκίτσα εφημερίδας, εφήμερα, φτιαγμένα απ’ τα μολύβια και τα πενάκια του Πάνου, καταδικασμένα να ζήσουν όσο κρατά μια γρήγορη ματιά  έχουν  κερδίσει το δικαίωμα  να παλέψουν με τον χρόνο, να γίνουν βιβλίο, να μαζέψουν σκόνη βιβλιοθήκης, να καλογεράσουν, και να διασώσουν όσο μπορούν μνήμες από γεγονότα χτεσινά  που όμως θολώνουν και  μοιάζουν ήδη μακρινά εξαιτίας του συμπυκνωμένου πολιτικού χρόνου .
Σκίτσα που γεννήθηκαν από την επικαιρότητα και παλεύουν μήπως και καταφέρουν να την ξεπεράσουν, όμορφα τακτοποιημένα σε ένα βιβλίο .
«Πειραγμένες» στιγμούλες, εικονογραφημένες σκέψεις για τα γεγονότα της περιόδου 2013 -2016. Χρωματιστές κραυγές και ψίθυροι για το θανατηφόρο δάγκωμα του φιδιού στο Κερατσίνι, το Πρωτογενές Πλεόνασμα  γαλαζοπράσινου κυνισμού, την Ελπίδα που κάπου κόλλησε στην κίνηση . Για τα χαχανάκια Βρυξελλών και της πατρίδας μας της Ευρώπης τη σημαία που λασπώθηκε στην Ειδομένη .
Σκίτσα που κρίνουν γιατί θέλουν να κριθούν .

Το λεύκωμα περιλαμβάνει λίγα, επιλεγμένα σκίτσα από όσα έγιναν την περίοδο 2013-2016 για το ΠΟΝΤΙΚΙ και το ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως
Η πρώτη παρουσίαση του λευκώματος στην Αθήνα, θα γίνει την Παρασκεύη 2 Δεκέμβρη στις 20:00 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5 και Σταδίου(Μετρό Πανεπιστήμιο).


Το topontiki πρόσθεσε στα παραπάνω:
 
Μεγάλες χαρές στο «Ποντίκι»! Ο συνάδελφός μας Πάνος Ζάχαρης, σκιτσογράφος στην εφημερίδα και χρόνια πολλά συντροφιά μας, στα καλά και στα κακά μας αλλά και σε όσα ζούμε όλοι μας, σε μια Ελλάδα των μνημονίων και σε μια καθημερινότητα που μπάζει από παντού έγνοιες και προβλήματα, βγάζει το πρώτο του άλμπουμ! Τίτλος του, «Αρνητικοί Συσχετισμοί» . Μια συλλογή με πανέμορφες, καυστικές γελοιογραφίες, που τις έφτιαξε εδώ, ανάμεσά μας, ανάμεσα σε συσκέψεις και σε κουβέντες εφήμερες με έναν καφέ (κι ένα ρημάδι τσιγάρο) στο χέρι, από το 2013 μέχρι και σήμερα, αλλά και σκίτσα από το ηλεκτρονικό περιοδικό «Ατέχνως» [...] Όμως αυτά τα [...] Αποστάγματα ευφυΐας, διορατικότητας, αποκρυσταλλώσεις ώριμης πολιτικής σκέψης και πανέξυπνου χιούμορ από τα μολύβια, τα μαρκαδοράκια και το… φωτοσοπάκι του Ζάχαρη .  
 
Μνημόνια και δανειστές, αλλά και Σαμαράδες με Βενιζέλους, Τσίπρες με Μητσοτάκηδες, Τσακαλώτοι με Κατρούγκαλους, ξυρισμένοι φασίστες με ναυτεργάτες και απλοί εργαζόμενοι και συνταξιούχοι – τα συνήθη θύματα – να βιάζονται απ’ τις μεθοδεύσεις των κυβερνήσεων, παρελαύνουν από αυτό το περιεκτικότατο άλμπουμ τον εκδόσεων Τόπος [...] .. ρεβάνς!
 



Βιβλιοπαρουσιάσεις από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων



Παρουσίαση με αφορμή την τέταρτη έκδοση του βιβλίου
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗΣ - ΤΟΠΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ
των Γιώργου Κολέμπα και Γιάννη Μπίλλα

ΠΕΜΠΤΗ 1 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, 8 μ.μ.
στον Κοινωνικό Χώρο για την Ελευθερία Μικρόπολις
Βενιζέλου & Β. Ηρακλείου 18, Θεσσαλονίκη

Το βιβλίο θα παρουσιάσει ο δημοσιογράφος στην Εφημερίδα των Συντακτών
Γιώργος Σταματόπουλος και οι συγγραφείς του βιβλίου

Θα ακολουθήσει ΓΛΕΝΤΙ
με τον Σπύρο Γραμμένο και το συγκρότημα Γκιντίκι
-------------------------------------------------
Παρουσίαση του βιβλίου
ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2008
του Δημήτρη Παπανικολόπουλου

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, 7.30 μ.μ.
στο βιβλιοπωλείο των ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ
Καλλιδρομίου 30, Εξάρχεια

ΟΜΙΛΗΤΕΣ
Νώντας Σκυφτούλης
Ηλίας Χρονόπουλος
Δημήτρης Παπανικολόπουλος


Νέα έκδοση: Γιώργος Μεταξάς, Κρίση;, Εκδόσεις των Συναδέλφων

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ
Γιώργος Μεταξάς
Κρίση;
Πλαίσια και θεσμοί • Η αμερικανική κρίση – το σύστημα τραγουδάει ακόμα • Η ελληνική κρίση – μια ευρωπαϊκή κρίση; • Επίλογος χωρίς τέλος
Σχήμα: 17,5Χ24• Σελίδες: 280 • Τιμή: 15 ευρώ • ISBN 978-960-9797-56-6




Η εργασία αυτή γράφτηκε και ξαναγράφτηκε πολλές φορές μέχρι να καταλήξει στην εκδοχή που κρατάτε στα χέρια σας. Πρώτα απ’ όλα εξετάζει τη δυσκολία κατανόησης της τρέχουσας ορολογίας πολιτικής ορθότητας που χρησιμοποιεί η οικονομία του 21ου αιώνα, σε σχέση με τις περισσότερο οικείες, όχι απαραίτητα κατανοητές, σε έναν ορισμένο κόσμο της εργασίας και του αγώνα και όχι μόνο, μαρξιακές κατηγορίες. Ακολουθούν στη συνέχεια δύο κεφάλαια για την αμερικανική και την ελληνική κρίση, με ιδιαίτερη έμφαση σε στατιστικά-εμπειρικά στοιχεία, που πρέπει βέβαια να τα διαβάζουμε με επιφύλαξη. Προσπάθησα να αποφύγω τις οικονομίστικες ερμηνείες –αν και δεν είμαι σίγουρος ότι τα κατάφερα–, εισάγο­ντας τα θέματα της αναδιάρθρωσης των κοινωνικών σχέσεων στην οποία οδήγησε η παγκόσμια κρίση του 2007-2010 και εξής, καθώς και της μεταδημοκρατικής κοινωνίας. Μέσα από αυτή την εμπειρική έρευνα προσπάθησα να παρουσιάσω στη συνέχεια μια γενικότερη άποψη των κρίσεων σαν κρίσεων υπερσυσσώρευσης, με αναφορές τόσο στην παραγωγή όσο και στην κυκλοφορία. Η εργασία αυτή υπήρξε για μένα μια διαδικασία μάθησης, εξέλιξης αλλά και αναίρεσης πολλών βεβαιοτήτων μου. Τα λάθη μου ας γίνουν αντικείμενο της κριτικής σας, και οι διαφωνίες μας ελπίζω να συζητηθούν!
Γ. Μ.
Ο Γιώργος Μεταξάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ στην Αθήνα και δραστηριοποιήθηκε στο φοιτητικό, το εργατικό, το αυτόνομο και αναρχικό κίνημα της Ελλάδας και της Γερμανίας. Εργάστηκε κύρια σαν οικοδόμος αλλά και σαν σχεδιαστής και στις δύο χώρες. Συμμετείχε με άρθρα του στο περιοδικό Ρήξη και κατόπιν στις Θέσεις. Έχουν εκδοθεί ακόμα δύο βιβλία του: Ο καθημερινός χώρος από τις εκδόσεις Κομμούνα, και το Εμείς, αυτό και οι άλλοι από τις εκδόσεις Μαύρη Λίστα. Από το 1996 ζει στο Βερολίνο.