Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

Το Ποίημα της Εβδομάδας: Δύο χορικά του Jack Kerouac, Jack Kerouac (1922-1969)

 

85ο ΧΟΡΙΚΟ

Στ’ αλήθεια χρειάζεσαι
Την κατάλληλη λέξη
Χρειάζεσαι στ’ αλήθεια
Βεβαίως τα πάντα είναι βλακείες
Σχήματα της βλακείας
Μια κι έξω
Κύριε Ουίλλιαμ Κάρλος
Ουίλλιαμς
Εν πάση περιπτώσει,
Ένα βλακώδες σχήμα
που θα πάψει
όλη τη βλακεία
στο εξής
Αυτό είναι ένα ποίημα
Το ποίημα
Θα πάψει την
Βλακεία



231ο ΧΟΡΙΚΟ

 Νεκροί και δεν το ξέρουν,
ζωντανοί και το ξέρουν.
Οι ζωντανοί έχουν μια νεκρή ιδέα.
Ένας άνθρωπος είναι μια ιδέα ζωντανή·
αφού πεθάνει, μια ιδέα νεκρή.
Η ιδέα των ζωντανών είναι ίδια
με την ιδέα των νεκρών.
Οι νεκροί έχουν μια ζωντανή ιδέα -
Νεκρός, δεν έφταιξα εγώ
ήμουν μονάχα μια ιδέα -
Μετάνοια όλο σεβασμό σε μια καλύβα
μελέτη αφοσιωμένη στο Πρωταρχικό -
Το καλό Βουδιστικό υλικό
δεν είναι ένδυμα αμαρτίας -
Είναι ένδυμα Φωτός -
Τα έμβια όντα υποδηλώνουν τον θάνατο
με τις ξένοιαστες πράξεις τους·
Όπως οι νεκροί σημαδεύουν τους ζωντανούς
με την σιωπή τους
Όταν ο βράχος γίνει αέρας
Θα είμαι εκεί.

Τζακ Κέρουακ , Ποιήματα,
Εισαγωγή-Επιλογή-Μετάφραση του Γιάννη Λειβαδά (Εκδόσεις Ηριδανός, 2007).

πηγή: Ποιείν




 
 
 
  Τζακ Κέρουακ, βιογραφικό
 
Ο Τζακ Κέρουακ (1922-1969), συγγραφέας και ποιητής, ένας από τους κύριους εκπροσώπους της Μπητ γενιάς (Beat Generation) και εισηγητής του ομώνυμου όρου, γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου του 1922. Σήμερα αναγνωρίζεται ως ένας από τους μείζονες Αμερικανούς συγγραφείς, αν και κατά τη διάρκεια της ζωής του δεν έτυχε της ίδιας αναγνώρισης από τους κριτικούς. Μικρός διακρίθηκε για τις επιδόσεις του στο ποδόσφαιρο, αργότερα εγκατέλειψε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια για να γνωρίσει την «άλλη Αμερική» των πεδιάδων και των ανοιχτών δρόμων που αντιπροσώπευαν την ελευθερία, την απόδραση από το κομφορμιστικό κόσμο των πόλεων, το «σύστημα». Το Στο δρόμο, το καλύτερο έργο της γενιάς των μπιτ, άσκησε μεγάλη επίδραση στους συγγραφείς που ακολούθησαν αργότερα, όπως ο Τομ Ρόμπινς και ο Ρίτσαρντ Μπρότινγκαν. Μεγάλη ήταν επίσης η επίδρασή του στη λαϊκή κουλτούρα γενικότερα και στη μουσική ειδικότερα, όπως στους Μπιτλς, στον Μπομπ Ντίλαν και στον Τζιμ Μόρισον. Πολλοί συνέδεσαν το έργο του με εκείνο που ονομάστηκε αντικουλτούρα και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αποτελεί προδρομική διατύπωση όσων θα εξέφραζε η δεκαετία του '60. Οπως και οι υπόλοιποι συγγραφείς της γενιάς των μπιτ (ο Αλεν Γκίνσμπεργκ, ο Γκρέγκορι Κόρσο, ο Γουίλιαμ Μπάροουζ), ο Κέρουακ έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία του ζεν, τον βουδισμό και τα ναρκωτικά. Αλλοι τον ονόμασαν «βασιλιά των μπιτ», άλλοι «πατέρα των χίπις». Το γράψιμό του χαρακτηρίζεται από άρνηση στον κομφορμισμό της μορφής και του περιεχομένου, μια συνεχή διαπραγμάτευση των ορίων της έκφρασης και αυθορμητισμό. Ο Κέρουακ υπήρξε ένας μοναχικός άνθρωπος, ο οποίος μοίρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ανάμεσα σε ταξίδια στις τεράστιες αμερικανικές πεδιάδες και στην οικογενειακή του κατοικία. Σε όλη του τη ζωή έπινε υπερβολικά, με αποτέλεσμα να πάθει κίρρωση του ήπατος. Στις 21 Οκτωβρίου 1969 πέθανε στο νοσοκομείο του Αγίου Αντωνίου της Φλόριδας.
Ο Κέρουακ υπήρξε ένας μοναχικός άνθρωπος, ο οποίος μοίρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ανάμεσα σε ταξίδια στις τεράστιες αμερικανικές πεδιάδες και στην οικογενειακή του κατοικία. Σε όλη του τη ζωή έπινε υπερβολικά, με αποτέλεσμα να πάθει κίρρωση του ήπατος. Στις 21 Οκτωβρίου 1969 πέθανε στο νοσοκομείο του Αγίου Αντωνίου της Φλόριδας. 


"Πλάι-πλάι παίρναν τους δρόμους και γεύονταν το καθετί με τον χαρακτήρα που είχε τότε η πρώτη τους φιλία και που, αργότερα έγινε τόσο περίλυπη, μίζερη και άδεια. Άλλα τότε πήγαιναν χορεύοντας μέσα στους δρόμους σαν τρελοί, και σερνόμουν από πίσω τους όπως κάνω σ’ όλη μου τη ζωή για ανθρώπους που μ’ ενδιαφέρουν...

...γιατί οι μόνοι άνθρωποι που υπάρχουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που είναι τρελοί για ζωή, τρελοί για κουβέντα, τρελοί να σωθούν, που θέλουν να τα χαρούν όλα μέσα σε μια και μόνο στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριούνται, ή λένε ένα κοινότοπο πράγμα, αλλά που καίγονται, καίγονται, όμοιοι με τις κίτρινες μυθικές φωτιές των ρωμαϊκών πυρσών, εκπυρσοκροτώντας σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στ’ άστρα και, στη μέση, βλέπουμε το μπλε φως του πυρήνα τους να σκάει κι ο καθένας κάνει: «Άααα!»
."

"Η ανωνυμία στον κόσμο των ανθρώπων αξίζει περισσότερο απ’ τη φήμη στον ουρανό, γιατί τι είναι ο ουρανός; Τι είναι η γη; Ιδέες του κεφαλιού.."
«Στο δρόμο», μτφρ.: Δήμητρα Νικολοπούλου,επιμ.: Αλέξης Ζήρας, «Πλέθρον»,1996
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου