Το Ποίημα της Εβδομάδας: Αντρέας Κολλιαράκης, Κίτρινα αστέρια

[κίτρινα αστέρια]


και τους φορέσανε τα κίτρινα αστέρια
κι οι τελικές τους λύσεις μοιάζουν απελάσεις
μα πρέπει τώρα ιστορία να διαβάσεις
και να μην κάθεσαι με σταυρωμένα χέρια
και επιστρέψανε τα κίτρινα αστέρια
κι ο φασισμός κι ο ναζισμός δες πως νικάει
κι εμείς σε λίγο θα γιορτάζουμε το μάη
και θα προσμένουμε ματαίως καλοκαίρια
τα ξημερώματα βουβοί σ' ένα καράβι
παλιά σε τραίνα κι η φωτιά πάλι ανάβει

4/4/2016

Ποιήματα που τώρα γράφονται: Προσφυγιά / Πεδίο βολής, Ανδρέας Κολλιαράκης

φωτογραφία: Κυριακή Γονάκη

[προσφυγιά]

κι ούτε να μένουμε στα δάκρυα μας, έχουμε ακόμα διαδρομή
κι είναι αδέρφια μας, γονείς, παιδιά μας
είναι δική μας προσφυγιά μας και φέρει ελπίδα και ορμή

22/10/2015

[πεδίο βολής]

να νανουρίζομαι με όλμους και με σφαίρες
να κολυμπώ στης μεσογείου τα νερά
και να ελπίζω σε καλές να έρθουν μέρες
μα, είμαι πρόσφυγας κι εκεί κι εδώ ξανά
μες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης με κλείνουν
σε παραλίες να ξεβράζω σε νησιά
για λίγο μόνο λέω, οι έννοιες μου μ' αφήνουν
μα, είμαι ξένος, μόνος και χωρίς χαρτιά
και πόσα έδωσα λεφτά
και πόσους πίσω έχω αφήσε
ποιο είναι το τίμημα για όποιον ποθεί να ζήσει;
να νανουρίζομαι με όλμους και με σφαίρες
όλος ο τόπος μου ένα πεδίο βολής
πεδίο του άρεως κατασκηνώνω μέρες
κι εσύ στα έδρανα κοιμάσαι της βουλής

9/8/2015

Το Ποίημα της Εβδομάδας: Τρία ποιήματα από τα «Καθαρά Σεντόνια», Αντρέας Κολλιαράκης

Βλέφαρα

Μετανάστης στη μέσα μου γη.
Τα χνώτα που βαστώ εντός μου, θάνατος.
Σκιές και μυρωδιές από παλιά.
Ρούχα και στολίδια, ψεύτικα χαμόγελα.
Άγνωστες, μα οικείες φωνές που με καλούν.
Βρώμικες θάλασσες, σκέψεις μετανοιωμένες.
Μετανάστης στη μέσα μου γη.
Βλέφαρα που σφάλισαν.

Οξείδωση

Γυμνό το περιβάλλον από ύλη.
Μια υπερφυσική φρίκη με κατακτά.
Ψύχρανε ο καιρός.
Χαρούμενο το πρόσωπο μου στον καθρέφτη.
Μέσα μου θλίψη και οργή.

Μεσάνυχτα

Επιβάτης σε υπόγειους και ισόγειους σιδηροδρόμους.
Επιβάτης σε αίθουσα κινηματογράφου.
Το μέσα μου ρολόι δείχνει μεσάνυχτα.
Επιβάτης νυχτερινού λεωφορείου.
Κάπως έτσι αρχίζει ή τελειώνει κάτι.
Πες κι εσύ...

Ανδρέας Κολλιαράκης, Καθαρά σεντόνια - ποιήματα, Αθήνα 2014, αυτοέκδοση

Ποιητική συλλογή: “Καθαρά σεντόνια”

Ποιητική συλλογή: “Καθαρά σεντόνια”
γράφει ο Κυριάκος Μπάνος

Μελαγχολικός και εσωστρεφής παρουσιάζεται στην πρώτη του ποιητική συλλογή που ήρθε λίγο πριν το τέλος του 2014 με τίτλο “Καθαρά Σεντόνια” ο Σύντροφος Ανδρέας Κολλιαράκης.

Προσπαθώντας να κρατήσει μια πιο λυρική διάθεση, πιο απομακρυσμένη από την στιχουργική του δουλειά, βαθύτερη σε συναίσθημα και πιο περιγραφική, ο Κολλιαράκης πάνω στα καθαρά σεντόνια ξερνάει “θλίψη και οργή”.

 

Κι' όμως μέσα από το “πένθος που δεν έζησε ποτέ”, τους αποτυχημένους έρωτες και την απόρριψη, γεννιέται η Άνοιξη, μέσα από ένα εφηβικό χαμόγελο, απ'το χαμόγελο σε ένα καθρέφτη, ανατέλλει ο ήλιος. Για όλους, για μετανάστες, για αποτυχημένους, για ποιητές. “Εδώ στη γη είναι όλα”, αναφέρει σε ένα στίχο του από την συλλογή που μπορεί κάποιος να την βρει και στο Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο.

 

πηγή 

 

Ποιήματα που τώρα γράφονται: Άτιτλο, Αντρέας Κολλιαράκης

 Άτιτλο

πράσινα δέντρα και λουλούδια χαμηλά
σαν αεράκι και σα χάδι με κυκλώνεις
βραχνή φωνή, που πεντακάθαρα μιλά
περνάει ο χρόνος κι όσο να'ναι μεγαλώνεις

κλειστά πουκάμισα και φώτα ανοιχτά
γενάρη μήνα, σαν αρχή και σαν τελεία
σκυλί δεμένο που κρυώνει κι αλυχτά
γυάλινα πρόσωπα, φθαρμένα και γελοία

μάλλον στο μάλλον θα βαδίζω και στο πως
ίσος στο ίσως και αταίριαστος στο θαύμα
κάπου θα φτάνει και αυτή η ατραπός
το μέσα μας, το πιο βαθύ, να'κλεινε τραύμα

πράσινα δέντρα και λουλούδια χαμηλά
σαν παραμύθι που αλλάζει πάντα τέλος
κάποια ελπίδα, αχνοφαίνεται δειλά
βαθιές βουτιές μέσα στου βίου μας το έλος

Αντρέας Κολλιαράκης 3/1/2014