Ντοκιμαντέρ από και για τους πρόσφυγες

Ένα ντοκιμαντέρ που έχει στόχο να καταγράψει μία πρωτοβουλία προσφύγων «δημοσιογράφων», που προσπαθούν με αυτοσχέδια μέσα να προβάλλουν τα προβλήματά και τις ιστορίες των προσφύγων που ζουν μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην περιοχή της Θεσσαλονίκης, ξεκίνησαν να γυρίζουν η Αλεξάνδρα Σιαφάκα, φοιτήτρια του Τμήματος Κινηματογράφου και απόφοιτη του Τμήματος Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ του ΑΠΘ και μέλος της ΚΕΕΡΦΑ και ο Ιταλός κινηματογραφιστής, Φρανσίσκο Γιόλα.

“Μάθαμε για την πρωτοβουλία Σύρων προσφύγων που είχε ξεκινήσει από την Ειδομένη, τα Διαβατά και τη Σόφτεξ να πάρουν συνεντεύξεις από άλλους πρόσφυγες με ψεύτικα μικρόφωνα και χαρτόκουτα που τα είχαν μετατρέψει σε κάμερες. Το έκαναν για να διασκεδάσουν αλλά και για να δώσουν ελπίδα και αυτοπεποίθηση στους πρόσφυγες στέλνοντας το μήνυμα ότι θα παλέψουν με όλα τα μέσα για μια καλύτερη ζωή”, μας είπε η Αλεξάνδρα Σιαφάκα.

“Μπήκαμε στη διαδικασία να κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους με πρωταγωνιστές Σύριους πρόσφυγες που δέχτηκαν να γυρίσουν κάποιες σκηνές. Κάναμε γυρίσματα για μία εβδομάδα μαζί τους. Τους κινηματογραφήσαμε στην απεργιακή συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ που προσπάθησαν να πάρουν συνεντεύξεις από απεργούς. Δυστυχώς δεν μας επέτρεψαν να κάνουμε γυρίσματα μέσα στο στρατόπεδο.

Το περασμένο Σάββατο πήραμε μία σκηνή και τη στήσαμε έξω από το στρατόπεδο των Διαβατών, για να κάνουμε τα γυρίσματα. Εκεί που τραβούσαμε ήρθαν 2 μηχανές της ομάδες ΔΙΑΣ και δύο περιπολικά και κρατώντας όπλα μας ζήτησαν τα χαρτιά μας. Ήμασταν δύο Έλληνες, δύο Ιταλοί και τρεις Σύριοι πρόσφυγες. Οι Σύριοι δεν είχαν πάρει μαζί τα χαρτιά τους και μας έκαναν προσαγωγή στο ΑΤ Πολίχνης όπου μας κράτησαν παράνομα για 6 ώρες, χωρίς κατηγορητήριο. Δεν μας άφησαν ούτε καν να πάμε στα Διαβατά να φέρουμε τα χαρτιά τους. Ήταν η μέρα που θα γυρίζαμε τις τελευταίες σκηνές του ντοκιμαντέρ γιατί οι Ιταλοί συνάδελφοι θα έπρεπε να γυρίσουν στην Ιταλία. Οι πρόσφυγες από τα Διαβατά έχασαν το συσσίτιο για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Δεν εγκαταλείπουμε την προσπάθεια. Το ντοκιμαντέρ θα ολοκληρωθεί παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια που μας έβαλαν οι αρχές, προκειμένου να δώσουμε δύναμη και ελπίδα στους ίδιους τους πρόσφυγες αλλά και να δυναμώσουμε το κίνημα αλληλεγγύης στο πλευρό τους”.

πηγή

Λίγα λόγια για το βιβλίο «Χρυσή Αυγή και Εκκλησία» του Σταύρου Ζουμπουλάκη

γράφει ο Ειρηναίος Μαράκης

 

 

 

 

    Ένα βιβλίο με αρκετές αδυναμίες αλλά και με πολύ χρήσιμες παρατηρήσεις και καταγραφές με ξεκάθαρη στάση ενάντια στην Χρυσή Αυγή, μια οργάνωση όχι μόνο ρατσιστική αλλά και παγανιστική, αντισημιτική, αντιισλαμική και ό,τι άλλο κακό βάλει ο νους του ανθρώπου, σύμφωνα με σχόλιο του συγγραφέα, η οποία είναι ταυτόχρονα και μια αντιχριστιανική οργάνωση, παρουσιάζουμε σήμερα.

    Το βιβλίο «Χρυσή Αυγή και Εκκλησία» του Σταύρου Ζουμπουλάκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις (2013), αντίθετα από ότι θα περίμενε ο ευαίσθητος αναγνώστης, δεν χαρίζεται στην Ελλαδική Εκκλησία και όσο αφορά τη στήριξη που παρέχει στους νεοναζί. Κάτω από αυτό το πρίσμα ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η ίδια η Εκκλησία έχει την υποχρέωση να καταγγείλει και να αποδοκιμάσει τη Χρυσή Αυγή. Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία αλλά ειδικά οι Χανιώτες αναγνώστες θα το βρουν και στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης μας.

 

   Το πρώτο από τα κείμενα του μικρού αυτού βιβλίου γράφτηκε τον Μάιο του 2012, την επαύριο της πρώτης εκλογικής επιτυχίας της Χρυσής Αυγής. Το δεύτερο σχετίζεται με τη βίαιη δημόσια εμφάνισή της, προς υπεράσπιση της Ορθοδοξίας, με αφορμή τη θεατρική παράσταση του "Corpus Christi" στην Αθήνα. Η οπτική του κειμένου αυτού, που έχει ως θέμα του τη βλασφημία, ορίζει την οπτική και την κεντρική ιδέα και των άλλων τεσσάρων κειμένων που ακολουθούν. Στα έξι αυτά κείμενα ο συγγραφέας πρόσθεσε δύο παλαιότερα για τον Ορθόδοξο αντισημιτισμό και φονταμενταλισμό, γιατί έκρινε και πολύ σωστά κατά τη γνώμη μας, ότι το πνευματικό κλίμα που περιγράφουν φωτίζει τους λόγους οι οποίοι εμποδίζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία να αποδοκιμάσει δίχως περιφράσεις τη Χρυσή Αυγή.

     Παρατηρεί μάλιστα ότι

«Ως ένα μεγάλο βαθμό η Ελλαδική Εκκλησία δομήθηκε πάνω σ' έναν κομμουνιστοφαγικό λόγο, εναγκαλιζόμενη με την εθνικόφρονα δράση. Μετά το 1974, η Εκκλησία ήταν ο μόνος θεσμός που δεν πέρασε σε βάθος η αποχουντοποίηση. Όταν στήθηκε το αυταρχικό κράτος των ξερονησιών και των εκτελέσεων, η Εκκλησία δεν είχε την τόλμη να πει, εγώ αυτά δεν τα εγκρίνω. Εκείνοι που μπορούν να απονομιμοποιήσουν τη Χ.Α. ιδεολογικά και ηθικά, είναι οι άνθρωποι και οι θεσμοί του συντηρητικού κόσμου».

   Στα άρθρα Ακραίος αντισημιτισμός, άκρα σιωπή και Νέα αναθέματα, παλαιά ερωτήματα παρουσιάζει με διεξοδικό και άκρως ικανοποιητικό τρόπο τη δράση υπέρ της Χρυσής Αυγής μητροπολιτών όπως του Πειραιώς, Σεραφείμ που έχει πρωταγωνιστήσει σε αντιισλαμικά, αντισημιτικά και σεξιστικά παραληρήματα ενώ έχει φροντίσει να "νομιμοποιήσει" με κάθε τρόπο τους νεοναζί δολοφόνους. Αλλά ο συγγραφέας δεν τρέφει αυταπάτες ότι η Εκκλησία ως επίσημος φορέας θα καταδικάσει εύκολα τη Χρυσή Αυγή. Αντίθετα, όπως σημειώνει

«Αν από τον αρχιεπίσκοπο και τους επισκόπους δεν περιμένω τίποτε, εξακολουθώ να περιμένω μια αντίδραση εκ μέρους κάποιων ιερέων για τις μισαλλόδοξες, φανατικές και βαθιά αντιχριστιανικές δηλώσεις του Σεραφείμ (και άλλων τινών). Περιμπένω μια κάποια συλλογική αντίδραση, εκ μέρους λίγων έστω ιερέων, απέναντι σε έναν εκκλησιαστικό λόγο που τους εκθέτει ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Την περιμένω χρόνια, μα δεν την έχω δει ποτέ. Η σιωπή δεν είναι πάντοτε αρετή, τις περισσότερες φορές είναι δειλία. Γιατί να ακούγεται συλλογικά μόνο η φωνή των φονταμενταλιστών ιερέων; Ως πότε θα τους αφήνουν όλο τον χώρο»;

   Επίσης, για τον συγγραφέα η νομιμοποίηση ως ισότιμων ομιλητών φαιδρών αλλά ακραίων ιδεολογικά και πολιτικά συνομιλητών όπως του Καρατζαφέρη - μην ξεχνάμε ότι το 2012 είχαμε ακόμα τη συγκυβέρνηση του τεχνοκράτη Παπαδήμου με τους φασίστες του ΛΑΟΣ - αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα. Και φυσικά, είναι μια παρατήρηση που δεν χάνει την επικαιρότητα της όσον αφορά και τη στάση μας απέναντι στη Χρυσή Αυγή σήμερα, όπου ακόμα και η Πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, παρέκαμψε εισαγγελείς και δικαστές, αντιμετωπίζοντας τους νεοναζί βουλευτές ως ισότιμους, δίνοντας τους το δικαίωμα να παρουσιάζονται σαν δημοκρατικό και αντιμνημονιακό κόμμα στη Βουλή.

       Όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας

"Νομιμοποιώντας τον όμως ως ισότιμο συνομιλητή και εταίρο στη συγκυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, νομιμοποιήσαμε τις ιδέες του και βλέπουμε σήμερα, αφενός, τη ανάπτυξη αυτού του ακροδεξιού τόξου που ανέφερα παραπάνω αλλά και τη διάχυση, αφετέρου, των ακροδεξιών ιδεών και σε κόμματα που βρίσκονται αριστερά του ακροδεξιού τόξου. Ανάλογα ισχύουν και για τον Ορθόδοξο φονταμενταλισμό. Είναι επικίνδυνος, ακόμη και όταν οι εκφραστές του είναι γελοία πρόσωπα."

   Αλλά το βιβλίο και οι εκτιμήσεις του συγγραφέα έχουν και αρκετές σοβαρές αδυναμίες που σε ένα βαθμό υποσκάπτουν τις θετικές παρατηρήσεις και τα συμπεράσματά του αλλά και που οδηγούν μέσα από ένα μάλλον αδιόρατο τρόπο στην επιβεβαίωση διαφόρων συντηρητικών απόψεων.

   Πρώτα απ' όλα δεν ζητάει την πολιτική ευθύνη για τη αξιοποίηση ως νόμιμων συνομιλητών του Ελληνικού Κράτους της Χρυσής Αυγής. αποφεύγοντας να θίξει τα κακώς κείμενα και χωρίς να εξηγεί τον ρόλο των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου (της περιόδου τουλάχιστον που γράφτηκε το βιβλίο) στην καλλιέργεια της ρατσιστικής ρητορικής και της φασιστικής βίας. Καταλήγοντας έτσι να ζητά την ύπαρξη ενός μεγάλου δημοκρατικού τόξου για την αντιμετώπιση του προβλήματος με τη Χρυσή Αυγή. μαζί δηλαδή και με τα κόμματα και τις πολιτικές που την έφεραν στην επιφάνεια. Καλλιεργώντας έτσι μια σειρά από σοβαρές αντιφάσεις. Από τη μια αρνείται την θεωρία των δύο άκρων και από την άλλη εκθέτει τις απόψεις του με βάση αυτή τη συλλογιστική.

 

      Γράφει χαρακτηριστικά:

«ότι η θεωρία των δύο άκρων, όπως διατυπώνεται σήμερα στην Ελλάδα, ταυτίζοντας τη ναζιστική βία με βίαιες συμπεριφορές ομάδων της Αριστεράς, είναι εκατό τοις εκατό λάθος: ενισχύει και νομιμοποιεί τη Χρυσή Αυγή και τη ναζιστική βία. Ωστόσο, εκτιμώ ότι η άρνηση της θεωρίας των δύο άκρων, δεν πρέπει να μας οδηγήσει αναδρομικά, όπως κάνουν πολλοί σοβαροί επιστήμονες και φίλοι, σε μια άρνηση των κοινών χαρακτηριστικών σταλινισμού και φασισμού, ιστορικά. Η θεωρία της Χάννα Άρεντ για τον ολοκληρωτισμό, την οποία εγώ προσωπικά δέχομαι, μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τον χαρακτήρα αυτών των καθεστώτων, με όλες τις ιστορικές διαφορές τους. Άλλωστε, όταν στεγάζεις κάποια φαινόμενα κάτω από μια γενική έννοια, δεν σημαίνει και ότι τα ταυτίζεις — και στο εσωτερικό του φασιστικού φαινομένου, ο ιταλικός φασισμός και ο γερμανικός ναζισμός διαφέρουν πάρα πολύ. Τέλος, το γεγονός ότι είμαστε κατά της θεωρίας των δύο άκρων, επειδή είναι επικίνδυνη πολιτικά, επειδή ενισχύει τον ναζισμό και τη Χρυσή Αυγή σήμερα, δεν σημαίνει επ’ ουδενί ότι πρέπει να κάνουμε υποχωρήσεις στο ζήτημα της νομιμότητας, των κανόνων της δημοκρατίας, του δικαίου. Πρέπει να είμαστε σταθερά εναντίον των ενεργειών που παραβιάζουν το δίκαιο, και όταν προέρχονται από την πλευρά της Αριστεράς ή των κινημάτων. Και, ταυτόχρονα, δεν μπορούμε βέβαια, σε καμιά περίπτωση, να λέμε ότι «τα δύο άκρα ταυτίζονται». Γιατί αυτό ανοίγει τον δρόμο στον ναζισμό, στη Χρυσή Αυγή».

    Αυτά ως μία μικρή παρουσίαση του βιβλίου. Σήμερα, και σε σχέση με το 2012, τα πράγματα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο όσον αφορά τη δράση της Χρυσής Αυγής αλλά και όσο αφορά τον τρόπο που την αντιμετωπίζει ο κόσμος της εργατιάς και το αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα. Ο ίδιος ο κόσμος – που εναντίον του στρέφεται η δράση της νεοναζιστικής συμμορίας – δίνει τις μάχες, τόσο δικαστικά, όσο και αυτό είναι το βασικότερο μέσα στην κοινωνία, αναγνωρίζοντας ότι υπάρχει διαπλοκή μιας εγκληματικής οργάνωσης με ένα πολιτικό κόμμα, που στηρίζει και στηρίζεται αντίστοιχα από την ελληνική αστική τάξη και τους πολιτικούς εκπροσώπους της για να καταστείλουν την μαζική, απεργιακή και κινηματική δράση του λαού. Τα βιβλία κι οι μελέτες που έχουν δημοσιευτεί τα τελευταία χρόνια μπορούν να βοηθήσουν όσους γίνεται περισσότερο για να ξεκαθαρίσουν σε αυτό το ζήτημα. Η δολοφονία του εργάτη και ράπερ Παύλου Φύσσα ξεσήκωσε τον λαό που αυτός οδήγησε στη φυλακή τους νεοναζί. Αλλά εάν οι ναζί βρίσκονται σε οργανωτική διάλυση και πολιτική απορρύθμιση αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι επικίνδυνοι. Γι’ αυτό χρειάζεται να επαγρυπνούμε. Είναι αρκετοί αυτοί που χρειάζονται τη Χρυσή Αυγή, από το επίσημος κράτος, το επιχειρηματικό κεφάλαιο μέχρι την Εκκλησία.

    Ο συγγραφέας από την δική του οπτική γωνία σχολιάζει ότι «Μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης και τον κοινωνικό πόνο της ανεργίας, πολλοί είναι εκείνοι που υποτιμούν σήμερα τον κίνδυνο της Χρυσής Αυγής. Κάνουν λάθος. Όταν η νεοναζιστική μπόρα περάσει, ας μη θεωρήσουν πάντως ότι είχαν δίκιο που δεν ανησυχούσαν. Η μπόρα τούτη θα περάσει, επειδή ορισμένοι άλλοι, μέσα στην ίδια αυτή δίνη, δεν την υποτίμησαν μα την αντιπάλεψαν».

     

Αυτό μπορεί να είναι μια χρήσιμη υπενθύμιση για τα καθήκοντα μας και για το τσάκισμα του ναζισμού σήμερα.

[βιβλίο] Δίκη της Χρυσής Αυγής: Υπόμνημα της "Πολιτικής αγωγής του αντιφασιστικού κινήματος"

Συγγραφέας: Συλλογικό
Εκδόσεις: Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο
Σελίδες: 104

5,00€
ISBN: 978-960-7967-90-9

Περιεχόμενα

    Δομή Υπομνήματος
1.    Εγκληματική οργάνωση.
2.    Διαπλοκή εγκληματικής οργάνωσης–πολιτικού κόμματος.
3.    Η εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία ως κίνητρο
ων εγκληματικών πράξεων και συνεκτικός ιστός
της εγκληματικής οργάνωσης.
4.    Ο χρόνος συγκρότησης της εγκληματικής οργάνωσης.
5.    Οι εγκληματικές πράξεις: οργάνωση και υλοποίηση.
5.1.    Η οικοδόμηση της οργάνωσης που θα τις υλοποιήσει.
•    Τοπικές Οργανώσεις: μέλη, γραφεία και συγκρότηση
πενταμελούς επιτροπής. Ιεραρχία και πειθαρχία.
•    Τάγματα εφόδου: το «Τμήμα Ασφαλείας» της τοπικής
οργάνωσης. Στρατιωτικοποίηση: Ομοιομορφία,
Εκπαίδευση, Όπλα.
•    Σύνδεση με αστυνομία και τα τοπικά αστυνομικά τμήματα.
•    Χρηματοδότηση: η αξιοποίηση των οικονομικών ευκαιριών που προκύπτουν από τον εκάστοτε τομέα ευθύνης.
•    Ο ρόλος των βουλευτών.
5.2.    Η υλοποίηση.
•    Οι επιμέρους δικογραφίες και δικαστικές αποφάσεις
που αναφέρονται στα πλαίσια της υπό ΑΒΜ Φ2013/3990 δικογραφίας για την εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή.
•    Οι δολοφονικές επιθέσεις στους Αιγύπτιους ψαράδες
και στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ.
•    Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
6.    Η συγκάλυψη της εγκληματικής δράσης
από τις κρατικές αρχές.

πηγή 

[βιβλίο] Η ναζιστική εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή

Συγγραφέας: Συλλογικό
Εκδόσεις: Πρωτοβουλία για την Πολιτική Αγωγή του Αντιφασιστικού Κινήματος
Σελίδες: 262
ISBN: 978-618-81760-0-3

“Η δίκη της Χρυσής Αυγής επίκειται. Η ηγεσία της ναζιστικής συμμορίας προσπαθεί να υποδυθεί την “πολιτικά διωκόμενη” και μιλάει για “σκευωρία” και “φρονηματική δίωξη”. Σκοπός αυτού του βιβλίου είναι να συγκεντρώσει σε μία έκδοση κάποια από τα στοιχεία που έχουν ήδη δει το φως της δημοσιότητας και που αποδεικνύουν ακράδαντα τον εγκληματικό χαρακτήρα της οργάνωσης. Χρησιμοποιήσαμε για τον λόγο αυτό κείμενα που σε μεγάλο βαθμό υπαρχουν στον ιστότοπο της Πρωτοβουλίας των δικηγόρων για την “Πολιτική Αγωγή του Αντιφασιστικού Κινήματος” (www.jailgoldendawn.com), η διακήρυξη της οποίας ανοίγει αυτό το βιβλίο.

Η δομή του βιβλίου ειναι η ακόλουθη: προηγούνται κάποια βασικά κείμενα για την οργάνωση της Χρυσής Αυγής, δηλαδή το Καταστατικό της, οι τελετές ορκωμοσίας, τα οπλοστάσια μελών της όπως καταγράφονται από την ΕΛΑΣ, το Πόρισμα των ανακριτριών Κλάπα και Δημητροπούλου προς την Βουλή για την άρση της ασυλίας των βουλευτών της Χρυσής Αυγής.

Στη συνέχεια ακολουθούν οι δικογραφίες: δεκάδες έχουν συσχετιστεί στα πλαίσια της ποινικής δίωξης για την εγκληματική οργάνωση και παρουσιάστηκαν συνοπτικά από τον Δημήτρη Ψαρρά στην Εφημερίδα των Συντακτών. Από αυτές, ακολουθεί η αναλυτικότερη παρουσίαση 13 υποθέσεων. Σε όποιες υποθέσεις έχουν διεξαχθεί οι δίκες, περιέχονται σύντομες περιγραφές της ακροαματικής διαδικασίας.

Στο Επίμετρο, θα βρείτε κάποιες δημόσιες παρεμβάσεις της πρωτοβουλίας δικηγόρων της Πολιτικής Αγωγής που αφορούν τη διασύνδεση της Χρυσής Αυγής με την ΕΛΑΣ και την ΕΥΠ, την εξέλιξη της ποινικής δίωξης αλλά και ανεξιχνίαστες δολοφονίες που βάσιμα συνδέονται με τη δράση φασιστικών και ρατσιστικών ομάδων.

Το υλικό της δικογραφίας της εγκληματικής οργάνωσης είναι πολύ πλουσιότερο από τα περιεχόμενα αυτού του βιβλίου. Θεωρούμε ωστόσο πως η συγκεντρωτική ανάγνωση αυτών των στοιχείων δίνει μια εικόνα του εύρους της εγκληματικής δράσης της ναζιστικής συμμορίας, κι αυτό μονάχα για τα τελευταία χρόνια, χωρις δηλαδή να γυρίσουμε στις προηγούμενες δεκαετίες, κατά τις οποίες η συμμορία απολάμβανε από τις διωκτικές αρχές μια πρωτοφανή ασυλία.

Η συλλογή αυτών των στοιχείων δεν θα ήταν εφικτή χωρίς της πολύχρονη δράση του αντιφασιστικού κινήματος. Αυτό το κίνημα είναι που μπορεί να καθορίσει την ήττα των φασιστών τόσο μέσα όσο και έξω από τις δικαστικές αίθουσες”.

Τα κείμενα γράφουν οι: Αννίτα Γαραντζιώτη, Μαριάνθη Γκαβαϊσέ, Τάκης Ζώτος, Κατερίνα Θωίδου, Θανάσης Καμπαγιάννης, Γιάννης Κοντός, Ευγενία Κουνιάκη, Δήμητρα Λιναρδάκη, Αντώνης Πεσίνης, Γιώργος Πίττας, Κώστας Σκαρμέας, Αφροδίτη Τζιαντζή, Βαγγέλης Τριμπόνιας, Δημήτρης Ψαρράς.

Το βιβλίο (262 σελίδες) έχει τιμή 10 ευρώ και μπορείτε να το προμηθευτείτε από τα βιβλιοπωλεία. Κεντρική διάθεση: Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείo, Φειδίου 14-16, Αθήνα, 210-5247584.

πηγή 

Τρία αντιφασιστικά (και όχι μόνο) ποιήματα

 

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε.

Απ' αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι.

Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο - το βλέπετε

μπροστά σας σ' άπλετο φως. Φρόντισαν

οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας

σε πέτρα. Γι' αυτό τίποτα δε χρειάζεται

να μάθεις. Έτσι όπως είσαι

εσύ μπορείς να μείνεις.

Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί

όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς,

τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς

τι έχεις να κάνεις για να πας καλά.

Έχουνε μαθητέψει πλάι σε κείνους

που ξέρουν τις αλήθειες που ισχύουνε

για όλους τους καιρούς

μα και τις συνταγές που πάντα βοηθάνε.

Μιας και για σένα γίνονται τόσο πολλά

δε χρειάζεται ούτε δαχτυλάκι να κουνήσεις.

Βέβαια, αν τα πράματα ήταν διαφορετικά

                   Η μάθηση θα 'τανε υποχρέωσή σου.

 

                   ΜΠΕΡΤΟΛΝΤ ΜΠΡΕΧΤ

 

                   πηγή

 

 

 

 

 

Ο καιόμενος

Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας από το πλήθος.
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν
στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

Γινόταν ήλιος.

Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

 

ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

πηγή

 

 

 

 

 

«Αλαμπάμα»

 

Εμμερυ Χιλλ (sic) - Γκυ Φόστερ

 

Αμα ο Θεός αμόλησεν τους άξιους πρωτόπλαστους
απ' το στενόν παράδεισο, κι όλης της γης την άπλα
τους χάρισε βασίλειό τους, Αμέρικα - Ιγγλιτέρα,
την πύρινη ρομφαία του τους έδωσε κι: - «Αμέτι»!
Με της ρομφαίας μου τη φωτιά με της ρομφαίας την κόψη
στη Γης να διαφεντεύετε το Δίκιο, την Ειρήνη!

***

Λαός δεν έμεινε λευκός ή κίτρινος ή μαύρος
που να μη χάρηκε βαθιά στα κόκκαλα το Δίκιο
κα να μην τρώγει και αίματα και μ' ίδρο την μπουκιά του
και που να μην πεθαίνει αυτός να ζει τ' αφεντικό του.


ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ
«Ευαγγελισμός» 15/9/58

το ποίημα, μαζί με το εισαγωγικό σημείωμα του συγγραφέα και δημοσιογράφου Ηρακλή Κακαβάνη, μπορείτε να το διαβάσετε και στο ιστολόγιο Ο άγνωστος ΒΑΡΝΑΛΗΣ και αδημοσίευτα ποιήματά του, όπου και εμείς το αναδημοσιεύουμε. Η «Αλαμπάμα» αποτελεί ένα άγνωστο αντιφασιστικό ποίημα του Κώστα Βάρναλη που δημοσιεύτηκε επίσης στην εφημερίδα Ριζοσπάστης (18/12/2001)

Απόσπασμα από Αντιφασιστική Μουσικοποιητική Performance

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ!

Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα αναδημοσιεύουμε σήμερα απο την Αντιφασιστική Μουσικοποιητική Performance (επίσης εδώ), βασισμένη σε μια ιδέα του Θεοχάρη Παπαδόπουλου, που πραγματοποιήθηκε στον Ορίζοντα Γεγονότων ( Κεραμεικού 88, Κεραμεικός ) και που καλούσε το Διεθνές Πολιτιστικό Κέντρο "Ανάδρασις", με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα Αντιφασιστικής και Αντιρατσιστικής Δράσης (22 Μαρτίου) και την Παγκόσμια Μέρα Ποίησης (21 Μαρτίου).

Απαγγελίες: Μέμη Αναστασοπούλου, Ειρήνη Καψαλάκη, Μαίρη Κίτσιου, Γεώργιος Κλώνης, Ειρήνη Κωτούλα, Παναγιώτης Μερέκος, Αργύρης Χατζησταματίου και Θεοχάρης Παπαδόπουλος. Επιλογή ποιημάτων: Θεοχάρης Παπαδόπουλος. Επιλογή κειμένων: Μέμη Αναστασοπούλου. Ο Κώστας Τριανταφυλλάκης συνόδευε μουσικά με το πριόνι του. 

δείτε εδώ το σχετικό απόσπασμα

Αντιφασιστική μουσικοποιητική performance

Με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα Αντιφασιστικής και Αντιρατσιστικής Δράσης 22 Μάρτη και την Παγκόσμια Μέρα Ποίησης 21 Μάρτη σας καλούμε την Τετάρτη 19 Μάρτη και ώρα 7μμ στον Ορίζοντα Γεγονότων ( Κεραμεικού 88, Κεραμεικός ) σε μια Αντιφασιστική Μουσικοποιητική Performance βασισμένη σε μια ιδέα του Θεοχάρη Παπαδόπουλου. Απαγγελίες: Μέμη Αναστασοπούλου, Ειρήνη Καψαλάκη, Μαίρη Κίτσιου, Γεώργιος Κλώνης, Ειρήνη Κωτούλα, Παναγιώτη Μερέκος, Αργύρης Χατζησταματίου και Θεοχάρης Παπαδόπουλος. Επιλογή ποιημάτων: Θεοχάρης Παπαδόπουλος. Επιλογή κειμένων: Μέμη Αναστασοπούλου. Ο Κώστας Τριανταφυλλάκης θα συνοδέψει μουσικά με το πριόνι του. Με την αιγίδα του Διεθνούς Πολιτιστικού Κέντρου "Ανάδρασις".

πηγή

Συλλογή αντιφασιστικών έργων της Τ.Ε.Κ.: "...Δε θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον!"

Το εξώφυλλο της συλλογής (cd-rom)

Πηγή έμπνευσης για την δημιουργία των έργων και την έκδοση αυτής της συλλογής, υπήρξε το εφιαλτικό σκηνικό που ζούμε τα τελευταία χρόνια. Η ανεργία, η φτώχεια, η ανασφάλεια, η άγρια επίθεση στα δικαιώματα λαού και νεολαίας, συνθέτουν αυτό το σκηνικό και είναι τα αποτελέσματα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, αλλά και της αποθράσυνσης της ελληνικής άρχουσας τάξης. Η οποία δεν διστάζει να προτάξει το φασισμό ως ένα από τα όπλα της, για την αντιμετώπιση των αγώνων των ντόπιων και μεταναστών εργαζομένων, των αγώνων του λαού μας.  

Η βαρβαρότητα που ζούμε και η ελπίδα για την ανατροπή της, έδωσαν τον τόνο και τις αποχρώσεις για να παραχθούν τα πρωτότυπα έργα (τραγούδια, εικαστικά, κείμενα, ποιήματα), της παρούσας συλλογής.

Στη συλλογή περιέχονται:

Τραγούδια και κείμενα:

1. Δημήτρης Καρούσος - Ζωντάνεψα τους τοίχους
2. Υπεραστικοί - Ο Ελληνάρας
3. Tzouran Tzouran - Τσέρι το φρίκουλο
4. Doughy Mug, MC Yinka, Παυλέας (JazzMatazz) - The road where Shehjad stood
5. Doughy Mug - Sickest of deeds
6. Common I feat. Lady N - Make it fire
7. Horse Attic - Built like a brick wall
8. Roadkill - Blame the strangers
9. Revolted Masses - Tale of a tortured soul
10. Lady Vanishes - Utoya
11. db-projekt - Η σιωπηλή συνενοχή
12. Υπεραστικοί - Του Αδόλφου τα εγγόνια
13. Μάκης Ζέρβας - "Αυτόν... τον βρωμιάρη..."

Εικαστικά:

1. Μάκης Ζέρβας - Τα πρόσωπα του φασισμού
2. Δανάη Μπάτση - Χωρίς τίτλο
3. Ορέστης Ρούτσος - Τάγμα εφόδου
4. Μαρία Στασινού - Χωρίς τίτλο
5. Χρυσάνθη Μούρτη, Χρήστος Σταυρακάκης - Τα πρόσωπα του τέρατος
6. Βασίλης Τσατσάνης - Αντίσταση 

Ποιήματα:

1. Διαμαντής Διαμαντίδης - Βλέπω στον ύπνο μου σκυλιά
2. Παυλέας - Έκλασε ο Χίτλερ

Κατεβάστε ολόκληρη τη συλλογή: link 1, link2

Ακούστε τα τραγούδια της συλλογής:  YouTube playlist

Ακούστε ή/και κατεβάστε τα τραγούδια της συλλογής: Soundcloud

πηγή 

Φάκελος Χρυσή Αυγή: τα εγκλήματα των νεοναζί και πως να τους σταματήσουμε (νέο βιβλίο)

Κυκλοφορεί το Σάββατο 16 Νοέμβρη.

ΦΑΚΕΛΟΣ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΝΕΟΝΑΖΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ

(Μια συνεργασία του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου με την Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή)
 

Από την ώρα που οι Χρυσαυγίτες δολοφόνοι μαζί με τον αρχηγό τους βρέθηκαν προφυλακισμένοι στον Κορυδαλλό, επιχειρούν να εμφανιστούν ως αθώα θύματα μιας «σκευωρίας».

 
Αυτό το μικρό βιβλίο περιέχει την πιο ολοκληρωμένη και λεπτομερή καταγραφή της δολοφονικής δράσης της Χρυσής Αυγής σαν μια εγκληματική φασιστική οργάνωση – από τον βομβιστή Μιχαλολιάκο τη δεκαετία του 1970 μέχρι τις δολοφονίες των μεταναστών και του Παύλου Φύσσα. Αναδεικνύει και στοιχειοθετεί τις υψηλά ιστάμενες «πλάτες» που στήριξαν και στηρίζουν τους νεοναζί – από τα Αστυνομικά Τμήματα μέχρι την ΕΥΠ και τους υπουργούς Δημόσιας Τάξης. Ξετυλίγει το νήμα της δράσης του αντιφασιστικού κινήματος, αρχικά σαν δύναμη αποκάλυψης και στη συνέχεια σαν δύναμη κάθαρσης από τον οχετό των νοσταλγών του Χίτλερ.

 
Είναι αποτέλεσμα μιας συνεργασίας του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου και της Κίνησης Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή και οι συγγραφείς του στηρίχθηκαν στο άφθονο υλικό από στοιχεία που έχει στη διάθεσή της η ΚΕΕΡΦΑ.

 
Οι σελίδες αυτού του βιβλίου είναι μια πολύτιμη συμβολή στο μεγάλο κίνημα που αναπτύσσεται κατά του νεοναζισμού και του ρατσισμού και του οποίου οι ιστορικές διαστάσεις είναι τεράστιες, όπως και τα καθήκοντά του: να μην ζήσουμε ξανά τη φρίκη του Άουσβιτς! 

Βιβλίο: Μόνος στο Βερολίνο / Hans Fallada, εκδ. Πόλις

Αντιφασιστικό αριστούργημα

γράφει ο Γιάννης Κούτρας

Το μυθιστόρημα του Χανς Φάλλαντα Μόνος στο Βερολίνο γράφτηκε το 1947 και μας μεταφέρει στο Βερολίνο του Β’ παγκόσμιου πολέμου. Μέσα από τις ιστορίες των απλών καθημερινών ανθρώπων που ζουν και εργάζονται στην πρωτεύουσα και όχι από τους στρατιώτες της πρώτης γραμμής, ούτε από τους στρατηγούς και τα στελέχη του καθεστώτος, αποκαλύπτεται με διεισδυτικό τρόπο «ο τρόμος και η αθλιότητα του Γ’΄Ράιχ». Ταυτόχρονα όμως το μυθιστόρημα αυτό είναι και ένας φόρος τιμής σε αυτούς που αντιστάθηκαν στη ναζιστική θηριωδία ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες εν μέσω πολέμου κι όταν είχε πλέον εξαλειφθεί κάθε οργανωμένη αντίσταση.

Ο Φάλλαντα αφηγείται την ιστορία (βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά) ενός ζευγαριού μεσήλικων γερμανών των Κβάγκελ που όταν μαθαίνουν ότι ο γιος τους σκοτώθηκε στο μέτωπο της Γαλλίας αποφασίζουν να κάνουν τη δικιά τους αντίσταση, δηλαδή να γράφουν κάρτες και γράμματα με μηνύματα ενάντια στο καθεστώς και να τα αφήνουν σε πολυσύχναστα κτίρια με την ελπίδα να βρουν μαζική απήχηση, ως τη στιγμή που συλλαμβάνονται, βασανίζονται, φυλακίζονται και τελικά εκτελούνται. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι απλοί άνθρωποι της εργατικής τάξης (ο Ότο Κβάγκελ δουλεύει σε εργοστάσιο που παράγει φέρετρα για το μέτωπο) που δεν είχαν σχέση με την πολιτική αποφασίζουν ότι οφείλουν να ταχθούν ενάντια στη βαρβαρότητα ακόμα κι αν ξέρουν πως αυτό θα σημάνει τη θανατική τους καταδίκη.

Ταυτόχρονα όμως ο συγγραφέας διηγείται μια σειρά από παράλληλες ιστορίες: των γειτόνων, των συγγενών, των διωκτών και των συγκρατούμενων των ηρώων του φτιάχνοντας έτσι ένα αντιπροσωπευτικό ψηφιδωτό της ναζιστικής κοινωνίας. Το βασικό χαρακτηριστικό της είναι ο φόβος. Κανείς δεν μπορεί να εμπιστευτεί τον διπλανό του, οποιοσδήποτε μπορεί να είναι χαφιές της Γκεστάπο και στην κοινωνία στρατόπεδο οι επιλογές σου είναι είτε να γίνεις ενεργό μέλος του ναζιστικού κόμματος με τα αντίστοιχα προνόμια, είτε να προσπαθήσεις να περάσεις απαρατήρητος... αν τα καταφέρεις. Δεν είναι τυχαίο πως μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναδεικνύονται κάθε λογής τυχοδιώκτες και χαφιέδες που επιβιώνουν ως παράσιτα που είτε βάζουν στο μάτι την περιουσία της εβραίας γειτόνισσας για παράδειγμα, είτε εκβιάζουν και μηχανορραφούν συστηματικά. Το ναζιστικό Βερολίνο παρουσιάζεται γεμάτο αλκοολισμό, τζόγο, μορφίνη και πορνεία, η κοινωνία των Αρίων είναι μια σαπίλα.

Από την άλλη ο ίδιος ο μηχανισμός καταστολής περιγράφεται σε όλες τις πτυχές του. Από τον ρουφιάνο της διπλανής πόρτας, την Γκεστάπο και τα υπόγειά της, τις φυλακές, τα δικαστήρια και τα ψυχιατρεία, το ναζιστικό κράτος όχι μόνο καταπιέζει, αλλά κυριολεκτικά συνθλίβει κάθε αμφισβήτηση. Δεν είναι τυχαίο πως μαζί με τους Κβάγκελ διώκονται και τιμωρούνται όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι τους. Ο Φάλαντα είναι πολύ καυστικός όταν επισημαίνει τον παραλογισμό "όταν ένας άντρας του εγκληματολογικού χτυπάει κάποιον με τον υποκόπανο του όπλου του και σχεδόν τον σκοτώνει, κι όταν ένας μεθυσμένος γιατρός αφήνει τον τραυματία να πεθάνει, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Όταν όμως ένας πάστορας δεν αποτρέπει μια αυτοκτονία, όταν αφήνει έναν κρατούμενο, που δεν επιτρέπεται να έχει πια προσωπική βούληση, να αποφασίσει μόνος του πως να πεθάνει, τότε πρόκειται για έγκλημα". Εδώ έχει σημασία να κάνουμε μια παρατήρηση. Ο συγγραφέας δεν περιγράφει μια κοινωνία που ο φασισμός έρχεται από τα κάτω, δεν είναι λίγο πολύ αντανάκλαση της ποιότητας των ανθρώπων "που τον εξέθρεψαν". Ίσα ίσα αυτό που περιγράφεται στο βιβλίο είναι μια συστηματική, ισοπεδωτική από τα πάνω επιβολή της πειθαρχίας και του φόβου που καταλήγει να αλλοτριώνει τις συνειδήσεις. Ο τρόπος λειτουργίας της Γκεστάπο, όπου οι κατώτεροι είναι αναλώσιμοι και αν δείξουν "ευαισθησία" τιμωρούνται είναι ενδεικτικός.

Ο Φάλαντα γράφει συνειδητά σε απλό ύφος, όπου δεν υπάρχουν οι μεγάλες και δύσκολες περιγραφές, αλλά κυριαρχεί η άμεση αφήγηση και η πολύ διεισδυτική αποτύπωση των χαρακτήρων, η πειστική ανάλυση των σκέψεων και των κινήτρων όλων των προσώπων, τα οποία δείχνουν ρεαλιστικά και ανθρώπινα. Γι’ αυτό και είναι πράγματι εντυπωσιακό πως ένα μυθιστόρημα που σύμφωνα με τα λόγια του συγγραφέα μοιάζει με "ζοφερό πίνακα" ("περισσότερο φως θα έμοιαζε με ψέμα") και που το τέλος της ιστορίας είναι λίγο πολύ προδιαγεγραμμένο, κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον των αναγνωστών ως την τελευταία στιγμή.

Ο συγγραφέας αφιερώνει το βιβλίο "στη ζωή, τη ζωή που θριαμβεύει μέσα από τα δάκρυα, την πείνα, τη δυστυχία και τον θάνατο" και το κάνει γράφοντας μια πολύ θλιβερή ιστορία. Δεν είναι τυχαίο ότι το συγκεκριμένο βιβλίο θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας αντιφασιστικής λογοτεχνίας. Αξίζει να το διαβάσει κανείς για να ανακαλύψει πως ακόμα και μέσα στο πιο μαύρο σκοτάδι μπορεί να υπάρξει αντίσταση και ελπίδα, κυρίως όμως γιατί ο ναζισμός δεν είναι ένα μουσειακό απολίθωμα του παρελθόντος, αλλά μια υπαρκτή απειλή στο σήμερα. Κάθε βιβλίο όπως το "Μόνος στο Βερολίνο" που περιγράφει τη φρίκη μιας τέτοιας κοινωνίας, είναι ένας ακόμη λόγος να παλέψουμε και να φωνάξουμε ακόμα πιο δυνατά: "Ποτέ ξανά!"

Τιμή 20€, 668 σελίδες
Εκδόσεις Πόλις

Σοσιαλισμός από τα Κάτω