Ποιήματα που τώρα γράφονται: Βαρετή Πέμπτη, του Νίκου Βαρδάκα

Βαρετή  Πέμπτη*

Βαδίζεις   απόγευμα στο  κέντρο  της  πόλης

δίχως  παρέα  και  θέλεις  καφέ. Η  μέρα  ξεκίνησε

μια  απ΄τα  ίδια ,δουλειά  στο  γραφείο  μιζέρια  ρουτίνα.

Σε  ένα  παγκάκι  ρεμβάζεις   κάτω   απ΄τον  ήλιο, κλείνεις  τα

μάτια  σου  κρατώντας  στο  χέρι  έναν  «σπαστό».

“Bαρετή  Πέμπτη” μονολογείς, και  σου  λείπε ι η  ουσία. Ενδιαφέρον

καινούργιο  στην  ζωή  γυρεύεις ,και  μοιάζει  λάφυρο  της  επιθυμίας.

Γυναίκα, ταξίδια, διασκέδαση. Η  αλήθεια  κρύβεται  κάπου  στις  λέξεις, ο

χρόνος  κυλάει  όμως  και  δεν  αντέχεις.

Στις  σκέψεις  στριμώχνεις  διαθέσεις, συνήθως  όμως  αυτές  δεν  γίνονται  πράξεις.

“Bαρετή  Πέμπτη” μονολογείς  και  θυμάσαι  τι  φταίει. Πείσμα  σου  έλειπε, τύχη;

Συγκρούεται  η  λογική  με  τα  κενά  σου. Η  μνήμη  μοιάζει  παιχνίδι, μα  δίχως  κανόνες.

Βραδιάζει  και  πρέπει  να  φύγεις. Άργησες  να  γυρίσεις ,στο  τριάρι  που μένεις.

*από την πρόσφατη ποιητική συλλογή του Νίκου Βαρδάκα "Στην Μνήμη" (εκδόσεις 24 γράμματα)

Τίτλος: Στην μνήμη
Συγγραφέας: Νίκος Βαρδάκας
Επιμέλεια και διόρθωση κειμένου: Σωτήρης Αθηναίος
Τόπος και Χρονολογία πρώτης έκδοσης: Αθήνα, Νοέμβριος 2017
ISBN: 978-618-53022-3-8
Διάσταση σελίδας: 1 7x24cm
Γραμματοσειρά: MinioPro 12’
Χαρτί: Chamois 120gr
Εκδόσεις: 24γράμματα / Γιώργος Δαμιανός

                                    http://www.24grammata.com/

 

Ποιήματα που τώρα γράφονται: Σκληρές νότες, του Νίκου Βαρδάκα

Σκληρές  νότες*

Λίγα  φώτα ,πολλά  χνώτα  και  μία  κιθάρα

με  ταξιδεύει  με  σκληρές  νότες  στο  σπίτι  αυτό.

Πολλοί  άνθρωποι, καθόλου φίλοι  σκοντάφτουνε

στο  σώμα  μου  ανήμπορο  πια  να  σταθεί.

Δοκίμασα  ηρωίνη  και  εσύ  κοκαΐνη  μα  είναι  δύσκολο

τελικά  να  ονειρευτούμε.

Από  παιδιά  μαζί  μεγαλώσαμε  στην  ίδια  αυλή ,στον  ίδιο  δρόμο

και  στα  τσιμέντα  του  γηπέδου  γλυκός  ο  πόνος. Με  τα  δερμάτινα

και  τα  τζίν  πιστέψαμε  στην  επανάσταση, με  τους  δίσκους  της  μουσικής

στων  ηρώων  μας  την  ανάσταση.

Jim  Morrisson, Janis  Choplin, Curt  Cobain αλλά  μάταια! Οι  γυναίκες  ποτέ

δεν  μας  χώρισαν. Δεν  μαλώσαμε  γι’αυτές  αν  και  μας  προδώσανε.

Το βάθος  του  κενού  που  βουτάμε  είναι  μεγάλο  και  άγνωστο. Το  σκοτάδι

δεν  αφήνει  να  χαράξει, να  φανεί  φωτεινό  επιτέλους  το  αύριο.

*από την καινούργια ποιητική συλλογή του Νίκου Βαρδάκα

Τίτλος: Στην μνήμη
Συγγραφέας: Νίκος Βαρδάκας
Επιμέλεια και διόρθωση κειμένου: Σωτήρης Αθηναίος
Τόπος και Χρονολογία πρώτης έκδοσης: Αθήνα, Νοέμβριος 2017
ISBN: 978-618-53022-3-8
Διάσταση σελίδας: 1 7x24cm
Γραμματοσειρά: MinioPro 12’
Χαρτί: Chamois 120gr
Εκδόσεις: 24γράμματα / Γιώργος Δαμιανός

                         http://www.24grammata.com/

Ποιήματα που τώρα γράφονται: Φαλιμέντο [του Νίκου Βαρδάκα]

Φαλιμέντο

Άδολα, δίχως  φθόνο  και  με  περίσσιο  φόβο  ξεκίνησες

το  ταξίδι  σου  το  μεγαλύτερο  στο  φαλιμέντο . Μετάλαβες την

αδιαφορία, την  ασώματη  κυοφορία  του  ψέματος  της. Αργά, συνοπτικά

και  δίχως  βιασύνη  άρχισε  να  βραδιάζει.

Στο  νησί  του  πόθου, των  όμορφων  στιγμών  που  βιώσατε  οι  δυο  σας

έφθασες  πριν  λίγο. Συντεταγμένη  η  πομπή, των  αναμνήσεων  πορεύεται  ενώ  δεξιά

και  αριστερά  στέκονται  το  παρόν  και  το  μέλλον. Σε  κοιτάζουνε  βαθιά  στα  μάτια

εκεί  που  η  δύναμη  προσφέρει  την  θέση  στο  κενό.

Θεό  τον  βάφτισες, ως  άλλο  είδωλο απομυθοποίησες  το  πρόσωπο  της. Ζητάς  την  παρέα

του, την  ευμετάβλητη  κίνηση  του  μοιραίου. Ως  άτολμος  και  αναποφάσιστος

διακρίνεις  στο  έσχατο  του  χρόνου  το  όνομα  σου. Μοιάζει  μνημείο  λαξεμένο, με

τέχνη  που  το  κυπαρίσσι  σκιά  του  προσφέρει. Φαλιμέντο  ,ως  απάντηση  στα  γιατί

των  δόλιων  συνοδοιπόρων  σου.

Σε  περιμένει  το  φώς  στην  αυγή, ως  ένα  κλείσιμο  μεμιάς  των  βλεφάρων.

__________________________________________________________________

από την ποιητική συλλογή "Συναισθήματα"

γράφει ο ποιητής Νίκος Βαρδάκας  

Ποίημα: Σε είδα [του Νίκου Βαρδάκα]

«Σε  είδα»

Σε  είδα  να  βουρκώνεις  στην  αγκαλιά  του  συζύγου  σου.

Έξω  απ΄το  νοσοκομείο  χθες  το  βράδυ, γύρευες  μια  ελπίδα

ώστε  να  σε  συντροφέψει. Ο  γιός   σου στην  εντατική  αγωνιζόταν

μετά  το  τροχαίο  με  το  αυτοκίνητο, να  παραμείνει  στην  ζωή.

Ψηλά  έστρεφες  το  βλέμμα  προς  τα  αστέρια, και  σου  έκλεινε  το

«μάτι»  το  πιο  φωτεινό  απ’ όλα.

Σου  ψιθύριζε  στο  αυτί  ένα  «Κουράγιο», όπως  κάθε  φορά  που  στις

δύσκολες  στιγμές  της  ζωής  σου  αποζητούσες. Από  τότε  που  ήσουνα

μικρή  εκεί  δίπλα  στο  παράθυρο  του  δωματίου  σου.

Σε  είδα  να  καπνίζεις  μόνος  στο  παγκάκι, όταν  σε  αποχαιρέτησε  μετά  το

ραντεβού. Έμοιαζε  σκληρός  ο  χωρισμός  μετά  από  5  χρόνια. Κάνατε  όνειρα

μαζί  για  το  μέλλον  σε  εκείνο  το  πάρκο. Λίγες  εικόνες  απ΄την  ευτυχία  είναι  οι

κύκλοι  απ΄τον  καπνό  του  τσιγάρου. Πολύ  περισσότερα  είναι  τα  λόγια  που  χάθηκαν

στον χρόνο. Και  είναι  δύσκολο  να  αγαπάς. Γιατί  οι  κοινωνικές  επιταγές  σου  καθορίζουνε

κώδικες  συμπεριφοράς. Δούναι-λαβείν, χρήματα-ευτυχία.

Είναι  ώρα  να  επιστρέψεις  στο  σπίτι. Πόσο  βαριά  θα  μοιάζουνε  τα  βήματα  σου..

Νίκος Βαρδάκας

Το Ποίημα της Εβδομάδας: Αυλή, του Νίκου Βαρδάκα

Μεγαλώσαμε μαζί σε εκείνη την αυλή. Παιδιά

ήμασταν όπως και τώρα στην ψυχή, μα τα πόδια

πληγιάζανε απ΄την μπάλα και το πέσιμο στο χώμα

απ΄την λάσπη της βροχής.

Αντέξαμε στον χρόνο, σαν φίλοι στο σχολείο και μαλώναμε

για μπίλιες και είδωλα της μουσικής χωρίς να ποτιζόμαστε

απ΄το νερό των καναλιών της tv.

Είμαστε αδύναμοι στις αλλαγές της ζωής, μα πιο δυνατοί

στα καλέσματα της ψυχής. Το χώμα που πατάμε αφήνει ίχνη

και το παρελθόν μας στην αυλή βαδίζει στο μέλλον..

Ποίημα: Νίκος Βαρδάκας, Έλλη (1926-1983)

Τα μάτια  σου  χάιδευαν  τις  παιδικές  μου  μνήμες

μπροστά  στην  οθόνη. Απρόσιτα  και  γεμάτα  μαγεία

γοήτευαν  τις   σκέψεις.

Ο  έρωτας  σου  κάθε  φορά  με  τον  Δημήτρη,  είτε  μπροστά  από

έναν  πίνακα  είτε  με  ρούχα  μαύρα  ήταν  η  εύφορη  γη  της  εφηβείας .

Πόνος  και  χαρά, μέλλον  και  παρελθόν  ζευγάρωναν  σε  μια ταινία

ασπρόμαυρη  αλλά  με  χρώματα  της  ψυχής  να  προβάλουν  τόσο  οικεία.

Κάθε  που  απέναντι  στον  τοίχο, αντικρίζω  τον  μύθο σου  σκέφτομαι

πόσο  ένα  πρόσωπο  μέσα  στον  χρόνο  μπορεί  να  φεγγίζει ,και  να  γίνεται

η  πρώτη  σου  αγάπη  όπως  τότε  στα  16..

(από την ποιητική συλλογή "Νοσταλγία" (e-book))