Το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο στην Έκθεση Βιβλίου

Ξεκίνησε την Παρασκευή 1 Σεπτέμβρη η Έκθεση Βιβλίου στο Ζάππειο. Το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο έχει τη δική του παρουσία στην έκθεση στο περίπτερο 156.

Στο πλαίσιο της έκθεσης το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο οργανώνει εκδήλωση – βιβλιοπαρουσίαση δύο εκδόσεών του σχετικών με τη μάχη ενάντια στον εθνικισμό, του “Μαρξισμός και Εθνικισμός” του Κρις Χάρμαν και του “Μακεδονικό, η Κρίση στα Βαλκάνικα και η Εργατική Τάξη”. Η εκδήλωση θα γίνει την Κυριακή 16 Σεπτέμβρη, στις 7μμ και θα μιλήσουν η πανεπιστημιακός Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, ο συγγραφέας και δημοσιογράφος της ΕφΣυν Τάσος Κωστόπουλος κι ο διευθυντής της Εργατικής Αλληλεγγύης, Πάνος Γκαργκάνας.

http://ergatiki.gr/article.php?id=18874&issue=1339

Το Λογοτεχνία και Σκέψη διαβάζει: Τρία βιβλία για το καλοκαίρι II

1) Μάης '68 - Η επιστροφή της Επανάστασης, Κρις Χάρμαν, Πάνος Γκαργκάνας, Μαρία Στύλλου, εκδ. Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο (Απρίλιος 2018) 

Πενήντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το θρυλικό «Μάη του ‘68». Ήταν η χρονιά που ‘αναπήδησε’ όχι μόνο η Ευρώπη, αλλά ο κόσμος ολόκληρος. Από το Παρίσι, το Λονδίνο, τη Ρώμη και το Βερολίνο, μέχρι το Ντιτρόιτ και την Πόλη του Μεξικού. Κι από την Πράγα, τη Βαρσοβία και το Βελιγράδι μέχρι τη Σαγκάη και το Τόκιο. Στις αρχές του 1968 η εφημερίδα Le Monde δημοσίευε ένα άρθρο ‘έγκυρου’ δημοσιογράφου που με κάθε σοβαρότητα διαπίστωνε ότι: «Οι Γάλλοι βαριούνται… η νεολαία βαριέται». Δυο μήνες αργότερα, το Μάη, οι φοιτητές και η νεολαία βγήκαν στους δρόμους. Και σε λίγες μέρες έγινε κάτι που οι κυρίαρχες απόψεις θεωρούσαν ότι ανήκε στα σκονισμένα βιβλία της ιστορίας. Ξεκίνησε μια γενική απεργία με καταλήψεις εργοστασίων και χώρων δουλειάς που είχε να δει η Γαλλία από το 1936.Ο Μάης, βέβαια, δεν έπεσε από τον ουρανό. Τον γέννησαν μια σειρά μάχες και διεργασίες που εξελίσσονταν παράλληλα, διασταυρώνονταν και αλληλοεπηρεάζονταν. Το κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, οι αγώνες για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων στις ΗΠΑ, οι αντιαποικιακές επαναστάσεις, η ριζοσπαστικοποίηση κι η αμφισβήτηση στα πανεπιστήμια. Είχε προμηνύματα, όπως η έκρηξη των Ιουλιανών στην Ελλάδα του 1965. Είχε, όμως, και μέλλον. Βρήκε συνέχεια στο «μακρύ καυτό φθινόπωρο» των απεργιών του 1969-70 στην Ιταλία και στους αγώνες για την ανατροπή των δικτατοριών στο νότο της Ευρώπης: η εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 εδώ ήταν κομμάτι αυτού του κύματος. Ο Μάης του ’68 ήταν σταθμός για ένα νέο ξεκίνημα της επαναστατικής Αριστεράς. Χιλιάδες ανακάλυπταν ξανά τις ιδέες της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού και αμφισβητούσαν τις «ορθοδοξίες» τόσο των επίσημων κομμουνιστικών κομμάτων όσο και της σοσιαλδημοκρατίας. Στις σελίδες αυτού του βιβλίου ο Chris Harman και η Μαρία Στύλλου ξετυλίγουν το νήμα των εκρηκτικών γεγονότων σε Γαλλία, Ιταλία, Τσεχοσλοβακία, Βρετανία και Ελλάδα, ενώ ο Πάνος Γκαργκάνας θυμίζει και αναλύει τις αντιπαραθέσεις για τον προσανατολισμό της επαναστατικής αριστεράς και τα όρια των «μαρξισμών του Μάη».

2) Η δημοσιογραφία και η λογοτεχνία της Αριστεράς - αναζητώντας τη χαμένη Αριστερά, Γιώργος Λεονταρίτης, εκδ. Άγρα (2014)

«Οι εφημερίδες της Αριστεράς έχουν τη δική τους μακρά πορεία μέσα στην ιστορία του ελληνικού Τύπου. Τα αριστερά έντυπα όμως, των παλαιών χρόνων που εμείς ζήσαμε, δεν έχουν σχέση με τα σημερινά. Άλλες συνθήκες τότε, άλλοι άνθρωποι και άλλη ποιότητα. Μέσα σε καιρούς δύσκολους, η αριστερή δημοσιογραφία έπαιρνε ρόλο «αποστολικό», ενημέρωνε, μόρφωνε, καθοδηγούσε, εμψύχωνε. Δεν μπορούσες να ανοίξεις φανερά την εφημερίδα σου, γιατί καραδοκούσε ο χαφιές ή ο αστυφύλακας, με αποτέλεσμα να βρεθείς ξαφνικά στο κρατητήριο, ή να πάρεις το δρόμο της εξορίας. Οπωσδήποτε, αποκτούσες “φάκελο” στην Ασφάλεια. Δουλεύαμε στριμωχτά σε στενά γραφεία, με ανύπαρκτους ή πενιχρούς μισθούς, αλλά μας φλόγιζε η πίστη στα ιδανικά.
Το ρεπορτάζ τότε είχε κινδύνους. Ο δημοσιογράφος, για να φέρει σε πέρας την αποστολή του, έπρεπε να ξεπεράσει μύρια εμπόδια. Ιδιαίτερα στην επαρχία, οι κίνδυνοι πολλαπλασιάζονταν. Περιμέναμε με αγωνία την τηλεφωνική ανταπόκριση των απεσταλμένων μας, γιατί δεν ξέραμε αν ήταν ελεύθεροι ή αν είχαν συλληφθεί.
Νέοι εμείς τότε, ευτυχήσαμε να δουλεύουμε δίπλα στα ίδια γραφεία με μορφές του πνευματικού κόσμου της Αριστεράς: τον Βάρναλη, τον Τάσο Λειβαδίτη, τον Βουρνά, τον Γεράσιμο Σταύρου, και τόσους άλλους. Τους αντικρίζαμε με δέος και μάθαμε πολλά στη σκιά τους. Τότε απολαμβάναμε το ζωντανό χειρόγραφο και τη μαγεία του τυπογραφείου, με τα μελάνια και τη μουντζούρα, μες στη βουή των μηχανών και τον καπνό. Κι ένιωθες μια θαλπωρή, όταν στις φάμπρικες, στα γιαπιά, στις φτωχογειτονιές που τις έδερνε ο άνεμος, και στα λιμάνια, μέσα στον εργατόκοσμο, σ’ αγκάλιαζαν με στοργή, γιατί ήσουν ο δημοσιογράφος που έφερνε στην επιφάνεια τη φωνή και τα πάθη των “κολασμένων της Γης”...
Αυτή τη μαγική ξεχασμένη ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής θα ανακαλύψει ο αναγνώστης σ’ αυτό το βιβλίο...»
– Γ.Λ.

3) Κόρτο Μαλτέζε - Παραμύθια & παππούδες, Ο άγγελος στο παράθυρο της Ανατολής, Ούγκο Πρατ, εκδ. Μικρός Ήρως/ εφημερίδα Έθνος της Κυριακής (2018)

επιλογή: Λογοτεχνία και Σκέψη

Κυκλοφόρησε: "Οι αφίσες του Μαρξισμού" - 1988-2018 - Τριάντα χρόνια φεστιβάλ επαναστατικών ιδεών, Λεύκωμα με 36 αφίσες (44Χ29cm)

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ
"Οι αφίσες του Μαρξισμού"
1988-2018 - Τριάντα χρόνια φεστιβάλ επαναστατικών ιδεών
Λεύκωμα με 36 αφίσες (44Χ29cm)

Το Μάη του 1988 τριάντα χρόνια πριν, η Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση (η οργάνωση από την οποία προέρχεται το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα) οργάνωσε στην Αθήνα ένα τριήμερο συζητήσεων με αφορμή τα 20 χρόνια από το Μάη του ’68. Ήταν ο πρώτος «Μαρξισμός».

Ήταν η εποχή που το ΠΑΣΟΚ διάνυε τη δεύτερη τετραετία του στην κυβέρνηση και βρισκόταν αντιμέτωπο με την ανταρσία της εργατικής του βάσης ενάντια στα μέτρα λιτότητας που είχε επιβάλλει. Η Αριστερά δυνάμωνε και έπρεπε να απαντήσει στο ερώτημα ποια προοπτική θα δώσει στον κόσμο που την αντιμετώπιζε με ελπίδα. Η απάντηση ήρθε ένα χρόνο αργότερα: η συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία στην Ελλάδα, ταυτόχρονα με την κρίση και την κατάρρευση των σταλινικών καθεστώτων κάτω από την πίεση των εξεγέρσεων στην Ανατολική Ευρώπη.

Οι συζητήσεις του πρώτου «Μαρξισμού», έδιναν μια διαφορετική απάντηση: ότι μπορούμε να βαδίσουμε με έμπνευση τις επαναστατικές ιδέες του Μάη, και να χτίσουμε μια επαναστατική αριστερά που θα οδηγήσει την εργατική τάξη στην ανατροπή του καπιταλισμού. 

Κάθε χρονιά από τότε μέχρι σήμερα, κάθε Μάη, το «φεστιβάλ Μαρξισμού» έδινε αυτό το στίγμα, συνδέοντάς το με τους αγώνες και τις αναζητήσεις του κινήματος σε κάθε φάση. Χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες πέρασαν από τις συζητήσεις του και ήρθαν -πολλοί για πρώτη φορά- σε επαφή με τις επαναστατικές ιδέες και την συσσωρευμένη εμπειρία του αγώνων της τάξης μας.

Με συμμετοχές από το διεθνές κίνημα: από τα ‘πάνελ’ του φεστιβάλ παρέλασαν αγωνιστές από τη Βενεζουέλα και την Αραβική Άνοιξη μέχρι Μαύροι Πάνθηρες από τις ΗΠΑ και ακτιβιστές του αντικαπιταλιστικού κινήματος από τη Γένοβα, μαρξιστές οικονομολόγοι, μέλη επαναστατικών οργανώσεων από όλη την Ευρώπη, τα Βαλκάνια, την Τουρκία, την Κύπρο, τη Μέση Ανατολή. Ο «Μαρξισμός», με δεκάδες συζητήσεις και αιχμηρές αντιπαραθέσεις πάνω σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα, αλλά ενωτικός από τα πρώτα του βήματα αγκαλιάζοντας ένα πλατύ φάσμα της Αριστεράς στην Ελλάδα, βάθυνε και κέντρισε τη συζήτηση και τις αναζητήσεις στο μέτωπο της πάλης των ιδεών συνολικά.

Σε αυτήν τη διαδρομή τριάντα χρόνων είναι αφιερωμένο το λεύκωμα του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου με τις «αφίσες του Μαρξισμού»: ένα πανόραμα που αποτυπώνει όλες τις κρίσιμες μάχες του κινήματος στην Ελλάδα και τον κόσμο και την αντανάκλασή τους στο πεδίο της ιδεολογικής συζήτησης μέσα στην Αριστερά.

* Μαρξισμός 2018, τέσσερις μέρες με επαναστατικές ιδέες και συζητήσεις
17-20 Μάη, Νομική σχολή, Σόλωνος 57

Κυκλοφορεί το ωρολόγιο πρόγραμμα: http://www.sekonline.gr/article.php?id=751

Βιβλίο: "Μάης 68 - Η επιστροφή της επανάστασης", Chris Harman, Μαρία Στύλλου, Πάνος Γκαργκάνας (εκδ. Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο)

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ

                           "Μάης 68 - Η επιστροφή της επανάστασης"
                   Chris Harman, Μαρία Στύλλου, Πάνος Γκαργκάνας

                                από το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο

Πενήντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το θρυλικό «Μάη του ‘68». Ήταν η χρονιά που ‘αναπήδησε’ όχι μόνο η Ευρώπη, αλλά ο κόσμος ολόκληρος. Από το Παρίσι, το Λονδίνο, τη Ρώμη και το Βερολίνο, μέχρι το Ντιτρόιτ και την Πόλη του Μεξικού. Κι από την Πράγα, τη Βαρσοβία και το Βελιγράδι μέχρι τη Σαγκάη και το Τόκιο. 

Στις αρχές του 1968 η εφημερίδα Le Monde δημοσίευε ένα άρθρο ‘έγκυρου’ δημοσιογράφου που με κάθε σοβαρότητα διαπίστωνε ότι: «Οι Γάλλοι βαριούνται… η νεολαία βαριέται». Δυο μήνες αργότερα, το Μάη, οι φοιτητές και η νεολαία βγήκαν στους δρόμους. Και σε λίγες μέρες έγινε κάτι που οι κυρίαρχες απόψεις θεωρούσαν ότι ανήκε στα σκονισμένα βιβλία της ιστορίας. Ξεκίνησε μια γενική απεργία με καταλήψεις εργοστασίων και χώρων δουλειάς που είχε να δει η Γαλλία από το 1936. 

Ο Μάης, βέβαια, δεν έπεσε από τον ουρανό. Τον γέννησαν μια σειρά μάχες και διεργασίες που εξελίσσονταν παράλληλα, διασταυρώνονταν και αλληλοεπηρεάζονταν. Το κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, οι αγώνες για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων στις ΗΠΑ, οι αντιαποικιακές επαναστάσεις, η ριζοσπαστικοποίηση κι η αμφισβήτηση στα πανεπιστήμια. Είχε προμηνύματα, όπως η έκρηξη των Ιουλιανών στην Ελλάδα του 1965. 

Είχε, όμως, και μέλλον. Βρήκε συνέχεια στο «μακρύ καυτό φθινόπωρο» των απεργιών του 1969-70 στην Ιταλία και στους αγώνες για την ανατροπή των δικτατοριών στο νότο της Ευρώπης: η εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 εδώ ήταν κομμάτι αυτού του κύματος.

Ο Μάης του ’68 ήταν σταθμός για ένα νέο ξεκίνημα της επαναστατικής Αριστεράς. Χιλιάδες ανακάλυπταν ξανά τις ιδέες της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού και αμφισβητούσαν τις «ορθοδοξίες» τόσο των επίσημων κομμουνιστικών κομμάτων όσο και της σοσιαλδημοκρατίας. 

Στις σελίδες αυτού του βιβλίου ο Chris Harman και η Μαρία Στύλλου ξετυλίγουν το νήμα των εκρηκτικών γεγονότων σε Γαλλία, Ιταλία, Τσεχοσλοβακία, Βρετανία και Ελλάδα, ενώ ο Πάνος Γκαργκάνας θυμίζει και αναλύει τις αντιπαραθέσεις για τον προσανατολισμό της επαναστατικής αριστεράς και τα όρια των «μαρξισμών του Μάη».

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε η συμμετοχή του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε η συμμετοχή του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη (3-6 Μάη).
Ιδιαίτερο χρώμα έδιναν στην έκθεση οι μεγεθυμένες -με πρωτοβουλία των οργανωτών- αφίσες του Μάη του 68 από το λεύκωμα του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου, που στόλιζαν το χώρο στο περίπτερο 13. Δεν είναι τυχαίο ότι οι μαθητές των σχολείων που επισκέφτηκαν την έκθεση την Παρασκευή το πρωί έστηναν πηγαδάκια γύρω από τις αφίσες και ρωτούσαν τους καθηγητές τους για το Μάη. 

Κορύφωση

 
Η κορύφωση της παρουσίας του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου ήρθε την τελευταία μέρα της Έκθεσης, στην εκδήλωση παρουσίασης της συλλογής αφισών του Μάη του ’68. Ο ιστορικός τέχνης και επιμελητής του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Γιάννης Μπόλης μίλησε για τον τρόπο παραγωγής των αφισών από το Atelier Populaire της Σχολής Καλών Τεχνών, καθώς και για το ρόλο που έπαιξαν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Ο Κώστας Πίττας από το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο στάθηκε ιδιαίτερα στο ιστορικό πλαίσιο της περιόδου, όταν όλες οι θεωρίες ότι οι φοιτητές βαριούνται και οι εργάτες έχουν ενσωματωθεί κατέρρευσαν μέσα από το ξέσπασμα ενός διεθνούς ριζοσπαστικού κινήματος που ταρακούνησε τον κόσμο από τη Δύση ως την Ανατολή. Ακολούθησαν τοποθετήσεις για τη σημασία των διδαγμάτων εκείνου του κινήματος στο σήμερα, καθώς και για το ρόλο της αριστεράς και η εκδήλωση έκλεισε με την υπόσχεση ότι θα συνεχιστεί με ακόμα πιο μαζικούς όρους στο φεστιβάλ «Μαρξισμός 2018». 

 
(φωτό από το περίπτερο του ΜΒ, τις αφίσες του Μάη και την εκδήλωση στην Έκθεση Βιβλίου)

(αναδημοσίευση της είδησης από την σελίδα του ΜΒ στο 

Το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο στο κέντρο της καμπάνιας για το μεγάλο αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό συλλαλητήριο στις 18 Μάρτη

Δυο προδημοσιεύσεις από το "Έτος Ένα της Ρώσικης Επανάστασης" του Βίκτορ Σερζ, που κυκλοφορεί το Γενάρη από το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο

(Από το κεφάλαιο 11: Πολεμικός Κομμουνισμός)

Εκπαίδευση, επιστήμη και τέχνη

Ο εμφύλιος πόλεμος μαινόταν επίσης και στο πνευματικό πεδίο. Όταν ο Αλεξάντερ Μπλοκ έγραψε τους Δώδεκα, οι λόγιοι έπαψαν να τον χαιρετούν στο δρόμο. Η σύμπλευση με τους μπολσεβίκους ισοδυναμούσε με όνειδος για τους περισσότερους διανοούμενους. Η Ακαδημία των Επιστημών, σχεδόν στην ολότητά της, απομονώθηκε στον εαυτό της σε μια κατάσταση σκόπιμης εχθρότητας απέναντι στη Σοβιετική κυβέρνηση. Θα περνούσαν χρόνια πριν γίνει δυνατό να υπερνικηθεί ο επίμονος αγώνας του καθηγητικού κατεστημένου στα πανεπιστήμια...

Κάτω από τη διεύθυνση του Λουνατσάρσκι, το Επιτροπάτο της Δημόσιας Εκπαίδευσης ξεκίνησε μια ριζική αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Η παλιά δομή με τα κατώτερα σχολεία για το λαό και τα γυμνάσια, ουσιαστικά, για την αστική τάξη, αντικαταστάθηκε από το ενιαίο σχολείο εργασίας· η παλιά ύλη των μαθημάτων που εκπαίδευε υπηκόους του Τσάρου και πιστούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αντικαταστάθηκε από μια ύλη, φτιαγμένη αναγκαστικά πρόχειρα, που ήταν αντι-θρησκευτική, σοσιαλιστική και βασισμένη στον εκπαιδευτικό ρόλο της εργασίας –ο σκοπός ήταν να εκπαιδεύσουν παραγωγούς που θα είχαν ένα συνειδητό ρόλο στην κοινωνία. Έγιναν σχέδια για να συγχωνευθούν τα σχολεία και τα εργαστήρια. Για να εφαρμόσουν την ισότητα των φύλων ήδη από την παιδική ηλικία, εισήχθη η συνδιδασκαλία [αγοριών και κοριτσιών]. Όμως τα πάντα έπρεπε να οργανωθούν από την αρχή. Τα παλιά σχολικά βιβλία άξιζαν μόνο για κάψιμο. Ένα μεγάλο ποσοστό δασκάλων αντιστάθηκε, σαμποτάρισε, αρνήθηκε να καταλάβει και περίμενε την πτώση του μπολσεβικισμού. Τα σχολεία είχαν πλήρη έλλειψη υλικών: χαρτί, βιβλία ασκήσεων, μολύβια, πέννες, όλα έλειπαν. Πεινασμένα παιδιά με κουρέλια μαζεύονταν το χειμώνα γύρω από μια σομπίτσα στη μέση της τάξης και τα έπιπλα της αίθουσας κατέληγαν συχνά για καυσόξυλα προκειμένου να τα ανακουφίσουν κάπως από την παγωνιά· για τέσσερα παιδιά υπήρχε ένα μολύβι· και οι δασκάλες τους πεινούσαν.

Παρά την απίστευτη δυστυχία, δόθηκε μια θαυμάσια ώθηση στη δημόσια εκπαίδευση. Ήταν τόση η δίψα για μάθηση σε ολόκληρη τη χώρα που φτιάχτηκαν παντού καινούργια σχολεία, μαθήματα για ενήλικες, πανεπιστήμια και τμήματα για εργάτες. Αμέτρητες πρωτοβουλίες έδωσαν τη δυνατότητα να δοκιμαστούν πρωτοφανέρωτοι, απολύτως ανεξερεύνητοι τομείς της μάθησης. Ιδρύθηκαν σχολεία για τα καθυστερημένα παιδιά· ιδρύθηκαν νηπιαγωγεία· τα εργατικά τμήματα και οι εξειδικευμένες σειρές μαθημάτων έδωσαν τη δυνατότητα στους εργάτες να αποκτήσουν γνώσεις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης· και λίγο μετά ξεκίνησε η κατάκτηση των πανεπιστημίων. Επίσης, την ίδια περίοδο τα μουσεία εμπλουτίστηκαν από τις κατασχέσεις των ιδιωτικών συλλογών: εξαιρετική ακεραιότητα και επιμέλεια χαρακτήρισαν την απαλλοτρίωση των καλλιτεχνικών θησαυρών. Κανένα έργο, οποιασδήποτε αξίας δεν χάθηκε. Εκείνες τις ταραγμένες μέρες, ένας αριθμός πολύτιμων συλλογών (ιδιαίτερα εκείνες του μουσείου Ερμιτάζ), χρειάστηκε να απομακρυνθούν: όλες έφτασαν στους προορισμούς τους με ασφάλεια. Για να διατηρήσουν στη ζωή τα επιστημονικά εργαστήρια χρειάστηκε ηρωικός αγώνας. Συμμετέχοντας στις στερήσεις της κοινότητας, κάνοντας τις προμήθειες με το δελτίο, χωρίς φωτισμό ή (τον χειμώνα) χωρίς καύσιμα και νερό, οι λόγιοι όλων των πολιτικών πεποιθήσεων σχεδόν πάντοτε συνέχιζαν τη δουλειά τους.

Κάθε βράδυ τα θέατρα, που είχαν εθνικοποιηθεί, παρουσίαζαν το συνηθισμένο πρόγραμμά τους, όμως σε ένα διαφορετικό ακροατήριο. Τα μπαλέτα, που κάποτε έδιναν παραστάσεις για την ψυχαγωγία της αριστοκρατίας, που τώρα εξέλιπε, έδιναν παραστάσεις εν μέσω της περιόδου της τρομοκρατίας· στα θέατρα με τους χρυσούς θόλους συνωστίζονταν εργάτες και εργάτριες, νεαροί κομμουνιστές, με τα κεφάλια τους ξυρισμένα για προστασία από τους ψύλλους που ήταν φορείς του τύφου, και Κόκκινους στρατιώτες που ήταν σε άδεια από το μέτωπο. Και ο Σαλιάπιν, με την ίδια αξέχαστη φωνή που εκτελούσε δυνατά το Ο Θεός σώζοι τον Τσάρο τα παλιά χρόνια, τραγουδούσε τώρα Το τραγούδι του εργάτη στους συνδικαλιστές που ήταν ανάμεσα στο ακροατήριο.

(Από το κεφάλαιο 6: Η ανακωχή και η μεγάλη περιχαράκωση)

Η Λευκή τρομοκρατία στη Φινλανδία

...Η αποφασιστική μάχη δόθηκε στο Ταβαστέχους, ανάμεσα στο Τάμμερφορς και το Ελσίνκι. Γύρω στις 20.000 με 25.000 Κόκκινοι συνέκλιναν σε αυτό το σημείο πιεζόμενοι από το βορρά από τον Μάνερχαϊμ και από το νότο από τον φον ντερ Γκολτς. Η υποχώρησή τους προς τα ανατολικά αποκόπηκε. Παρά τις αντίθετες διαταγές από τους διοικητές τους, κουβαλούσαν μαζί τους τις οικογένειές τους και τα λιγοστά υπάρχοντά τους. Ήταν περισσότερο η προσφυγιά ενός ολόκληρου πληθυσμού παρά η πορεία ενός στρατού. Ικανή να μετατραπεί ανά πάσα στιγμή σε ένα χάος από φυγάδες, αυτή η μάζα δύσκολα μπορούσε να κάνει ελιγμούς. Τα θραύσματα από τις οβίδες των Λευκών σάρωναν τα πάντα. Όταν περικυκλώθηκαν, πολέμησαν ηρωικά για δυο μέρες πριν παραδοθούν. Κάποιες χιλιάδες ξέφυγαν προς τα ανατολικά. Την παράδοση ακολούθησε η σφαγή, όπου η εκτέλεση των τραυματιών ήταν κανόνας. Απέμειναν 10.000 αιχμάλωτοι που φυλακίστηκαν στο Ριιχιμάκι. Στις 12 Μάη έπεσε το Βιιπούρι. Κάποιες χιλιάδες Κοκκινοφρουροί βρήκαν άσυλο στη Ρωσία. 

Οι νικητές έσφαξαν τους νικημένους. Είναι γνωστό ήδη από την αρχαιότητα ότι οι εμφύλιοι είναι οι πιο τρομεροί πόλεμοι. Δεν υπάρχουν πιο φονικές ή αποτρόπαιες νίκες από αυτές που τις κερδίζουν οι τάξεις των ιδιοκτητών. Από τότε που η γαλλική μπουρζουαζία έπνιξε σε λουτρό αίματος την Κομμούνα του Παρισιού, ο κόσμος δεν είχε δει κάτι που να συγκρίνεται σε τρόμο με αυτό που συνέβη στη Φινλανδία. Από την αρχή του εμφυλίου πολέμου, «στη ζώνη κυριαρχίας των Λευκών, η συμμετοχή σε εργατική οργάνωση σήμαινε σύλληψη και αν είχες κάποιο αξίωμα ευθύνης σ’ αυτές, σήμαινε εκτέλεση». Οι σφαγές των σοσιαλιστών έφτασαν σε τέτοιο σημείο που οι άνθρωποι άρχισαν να συνηθίζουν και να τις θεωρούν δεδομένες. Στο Κούμεν, όπου 43 Κοκκινοφρουροί έπεσαν στη μάχη , σχεδόν 500 άτομα εκτελέστηκαν αργότερα. Υπήρχαν «εκατοντάδες» εκτελεσμένοι στο Κότκα, μια πόλη 13.000 χιλιάδων κατοίκων. «Ούτε καν τους ρώτησαν τα ονόματά τους, αλλά τους έβγαλαν έξω κατά ομάδες». Στη Ράουμα, σύμφωνα με τις αστικές εφημερίδες, «μέχρι και 500 αιχμάλωτοι που συνελήφθησαν στις 15 του μηνός μπορεί να τιμωρήθηκαν όπως τους άξιζε». Στις 14 Απρίλη διακόσιοι Κοκκινοφρουροί εκτελέστηκαν στη συνοικία Τούλο του Ελσίνκι… «Οι Κόκκινοι κυνηγήθηκαν από σπίτι σε σπίτι. Πολλές γυναίκες ήταν ανάμεσα στα θύματα». Στο Σβέαμποργκ οι δημόσιες εκτελέσεις έλαβαν χώρα την Κυριακή της Αγίας Τριάδας. Κοντά στο Λαχτί, όπου χιλιάδες αιχμαλωτίστηκαν από τους Λευκούς, «τα πολυβόλα δούλευαν πολλές ώρες καθημερινά… Σε μια μέρα κάπου διακόσιες γυναίκες εκτελέστηκαν με σφαίρες διασποράς –κομμάτια σάρκας σκορπίστηκαν προς όλες τις κατευθύνσεις…» Στο Βιιπούρι έβαλαν 600 Κοκκινοφρουρούς σε τρεις σειρές κατά μήκος της τάφρου του φρουρίου και τους εκτέλεσαν με τα πολυβόλα εν ψυχρώ. Ανάμεσα στους διανοούμενους που δολοφονήθηκαν μπορούμε να αναφέρουμε τον εκδότη της εφημερίδας Σοσιαλδημοκράτης, Γιούκο Ραΐνιο, και τον συγγραφέα Ιρμάρι Ρανταμάλα που, καθώς τον μετέφεραν με βάρκα στον τόπο εκτέλεσης, «πήδησε από τη βάρκα σε μια προσπάθεια να πνιγεί. Το παλτό του τον εμπόδισε να βυθιστεί και οι Λευκοί τον σκότωσαν μέσα στο νερό». Δεν υπάρχουν στοιχεία για τον αριθμό των δολοφονημένων –οι εκτιμήσεις μιλούν για έναν αριθμό ανάμεσα στις δέκα και τις είκοσι χιλιάδες.

Υπάρχει όμως ένας επίσημος αριθμός για τον αριθμό των Κόκκινων αιχμαλώτων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης: 70.000... Η αστική τάξη έδειξε ενδιαφέρον για κάποιο διάστημα για το ενδεχόμενο να εξάγει τους φυλακισμένους της προκειμένου να ενισχύσει με ανθρώπινο δυναμικό τη Γερμανία. Ένας νόμος που ψηφίστηκε έδινε τη δυνατότητα να μεταφέρονται στο εξωτερικό όσοι είχαν καταδικαστεί σε καταναγκαστική εργασία. Η Γερμανία, με μειωμένο πληθυσμό λόγω του πολέμου, θα αντάλλαζε χημικά και μεταλλικά προϊόντα με την εργατική δύναμη καταδίκων. Η εφαρμογή αυτού του σχεδίου αποφεύχθηκε από τη Γερμανική Επανάσταση. 

Η εκκαθάριση της φινλανδικής κοινωνίας συνεχίστηκε επί μήνες σε όλα τα πεδία. Στις 16 Μάη εκδόθηκαν εντάλματα σύλληψης εναντίον όλων των πρώην Σοσιαλδημοκρατών βουλευτών που ζούσαν ακόμα στη χώρα. (Οι επαναστάτες είχαν είτε χαθεί είτε δραπετεύσει μέχρι τότε). Τρεις από αυτούς ειπώθηκε ότι «αυτοκτόνησαν» στη φυλακή τη νύχτα της 2 Ιούλη. Ακόμα δέκα καταδικάστηκαν σε θάνατο... «Πολλοί από τους καταδικασμένους», γράφει ο Κατάγια, «ανήκαν σε εκείνον τον τύπο του Σοσιαλδημοκράτη που, με όλη τη μαστοριά του προδότη του σοσιαλισμού, είχε περάσει όλη του τη ζωή υπηρετώντας την αστική κοινωνία. Η μπουρζουαζία έπαιρνε εκδίκηση στα τυφλά». Ήταν συνηθισμένο για τη Λευκή τρομοκρατία να χτυπά αδιάκριτα τους ρεφορμιστές –τους οποίους η θριαμβεύτρια αστική τάξη δεν χρειαζόταν πια– και τους επαναστάτες. 

Φαίνεται ότι δεν είναι υπερβολή να δηλώσουμε ότι ο συνολικός αριθμός των φινλανδών εργατών που έπεσαν θύματα της Λευκής τρομοκρατίας (είτε σκοτώθηκαν είτε φυλακίστηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα) ήταν πάνω από 100.000: περίπου το ένα τέταρτο του προλεταριάτου. «Όλοι οι οργανωμένοι εργάτες είτε έχουν εκτελεστεί είτε φυλακιστεί», έγραψε μια ομάδα φινλανδών κομμουνιστών στις αρχές του 1919. Αυτό το γεγονός μας επιτρέπει να βγάλουμε ένα σημαντικό θεωρητικό συμπέρασμα για τη φύση της Λευκής τρομοκρατίας, το οποίο έχει επιβεβαιωθεί από τότε με την εμπειρία της Ουγγαρίας, της Ιταλίας, της Βουλγαρίας κλπ. Η Λευκή τρομοκρατία δεν μπορεί να ερμηνευθεί με τον παροξυσμό της μάχης, τη βιαιότητα του ταξικού μίσους ή με κανέναν άλλο ψυχολογικό παράγοντα. Η ψύχωση του εμφυλίου πολέμου παίζει έναν καθαρά δευτερεύοντα ρόλο. Η τρομοκρατία είναι στην πραγματικότητα αποτέλεσμα υπολογισμού και ιστορικής αναγκαιότητας. Η νικήτριες τάξεις των ιδιοκτητών έχουν πλήρη συνείδηση ότι μπορούν να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους στον απόηχο μιας κοινωνικής μάχης μόνο με το να προκαλέσουν στην εργατική τάξη ένα λουτρό αίματος, αρκετά σκληρό ούτως ώστε να την εξασθενήσει για τις επόμενες δεκαετίες. Και από τη στιγμή που αυτή η τάξη είναι κατά πολύ μεγαλύτερη αριθμητικά από ό, τι οι πλούσιες τάξεις, ο αριθμός των θυμάτων πρέπει να είναι πολύ μεγάλος. 

Η ολοκληρωτική εξόντωση όλων των πρωτοπόρων και συνειδητών στοιχείων του προλεταριάτου είναι, εν ολίγοις, ο ορθολογικός στόχος της Λευκής τρομοκρατίας. Με αυτήν την έννοια, μια χαμένη επανάσταση –ανεξάρτητα από το σκοπό της– θα κοστίζει πάντα στο προλεταριάτο πολύ περισσότερο από μια νικηφόρα επανάσταση, άσχετα από το πόσες θυσίες και δυσκολίες απαιτεί η δεύτερη. 

Ακόμα μια παρατήρηση. Οι σφαγές στη Φινλανδία συνέβησαν τον Απρίλη του 1918. Μέχρι τότε η ρωσική επανάσταση είχε δείξει κυριολεκτικά παντού μεγάλη επιείκεια απέναντι στους εχθρούς της. Δεν είχε χρησιμοποιήσει την τρομοκρατία. Επισημάναμε κάποια λίγα αιματηρά επεισόδια στον εμφύλιο πόλεμο στο Νότο, αλλά αυτά ήταν η εξαίρεση. Η νικήτρια αστική τάξη ενός μικρού έθνους [της Φινλανδίας] το οποίο κατατάσσεται ανάμεσα στις πιο φωτισμένες κοινωνίες της Ευρώπης ήταν η πρώτη που υπενθύμισε στο ρωσικό προλεταριάτο ότι το Ουαί τοις ηττημένοις! είναι ο πρώτος νόμος του κοινωνικού πολέμου.

Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο: Αφιέρωμα στην Οκτωβριανή Επανάσταση

Το 1989, η επέτειος των 200 χρόνων από την αστική Γαλλική Επανάσταση γιορτάστηκε με τυμπανοκρουσίες. Όχι μόνο στη Γαλλία αλλά και διεθνώς χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τις κυρίαρχες τάξεις για να υπογραμμίσει την «νίκη» της αγοράς πάνω στο όραμα του σοσιαλισμού, που τάχα σηματοδοτούσε η κατάρρευση των καθεστώτων του κρατικού καπιταλισμού στην Ανατολική Ευρώπη.

Το 2017 είναι η χρονιά που η εργατική τάξη θα μπορέσει να τιμήσει τα εκατό χρόνια από την επέτειο της Οκτωβριανής επανάστασης, απαλλαγμένη από τα νεοφιλελεύθερα σκουπίδια περί «τέλους της Ιστορίας» αλλά και όλες τις αγκυλώσεις και τις σταλινικές διαστρεβλώσεις που κυριαρχούσαν πενήντα χρόνια πριν.

Το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο θα τιμήσει αυτή την επέτειο με την έκδοση δυο βιβλίων που θα κυκλοφορήσουν για πρώτη φορά σε ελληνική μετάφραση. Πρόκειται για το «Έτος Ένα της Ρώσικης Επανάστασης», γραμμένο από τον Βίκτορ Σερζ και το βιβλίο «Η Μόσχα του Λένιν», από τον Αλφρέντ Ροσμέρ.

Το «Έτος Ένα» καλύπτει την περίοδο από τη νίκη της Επανάστασης του Οκτώβρη μέχρι τον Γενάρη του 1919 και τη ματοβαμμένη καταστολή της «εξέγερσης των Σπαρτακιστών» στο Βερολίνο. Στις σελίδες του βιβλίου ο Σερζ ξεδιπλώνοντας τα γεγονότα παρουσιάζει το πανόραμα της Ρώσικης Επανάστασης και την αγριότητα της αντεπανάστασης.

Στη “Μόσχα του Λένιν”, ο Ροσμέρ καταθέτει τις εμπειρίες του από το 1920 όταν ταξίδεψε στην Ρωσία για να πάρει μέρος στο Δεύτερο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς μέχρι και το 1923. Ο Ροσμέρ ήταν από τους πρωταγωνιστές των συζητήσεων και των διεργασιών που έκαναν τόσο πλούσια τη ζωή της Κομιντέρν στην επαναστατική της περίοδο, πριν ο σταλινισμός βάλει ταφόπλακα και στην εσωτερική της ζωή και στην επαναστατική της στρατηγική.

Στο Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο μπορείτε επίσης να βρείτε την εικονογραφημένη νουβέλα «1917 Russia’s red year» σε κείμενο του μαρξιστή ιστορικού Τζον Νιουσιντζερ και σκίτσα του Τιμ Σάντερς. Το κόμικ ακολουθεί τις ζωές της Ναταλίας και του Πέτρου, δύο νέων που ζουν στο επίκεντρο του κυκλώνα της επανάστασης στέλνοντας το μήνυμα ότι οι καθημερινοί άνθρωποι έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τον κόσμο (στα αγγλικά, εκδόσεις Βookmarks). Μπορείτε επίσης να βρείτε μια συλλογή από έγχρωμες Αφίσες της Οκτωβριανής Επανάστασης».

Για την ιστορία της, το «Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο» (Σύγχρονη Εποχή) και το βιβλιαράκι «Πώς λειτουργούν τα σοβιέτ» (Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο), γραμμένα από τον αμερικάνο δημοσιογράφο Τζων Ρηντ, που πήγε στη Ρωσία σαν ανταποκριτής για να καλύψει την επανάσταση, είναι δύο κλασσικά βιβλία που χρειάζεται να διαβάσει κανείς. Στο δίτομο έργο του Τρότσκι «Η ιστορία της Οκτωβριανής Επανάστασης» (Εκδόσεις Παρασκήνιο), κύριοι πρωταγωνιστές της επανάστασης και της ιστορίας είναι οι κοινωνικές τάξεις και ομάδες, όπου τα πρόσωπα, μεγάλα είτε μικρά, συνδέονται με βαθύτερες, αντικειμενικές τάσεις. Το «Κράτος και επανάσταση» (Σύγχρονη Εποχή) γραμμένο το καλοκαίρι του 1917 από το Λένιν, αναλύει το ρόλο του κράτους στο σύγχρονο καπιταλισμό και ότι ιστορικό καθήκον μιας εργατικής τάξης είναι η ανατροπή του.

Εξαιρετικά χρήσιμες και αναλυτικές για να κατανοήσει κανείς την Οκτωβριανή Επανάσταση είναι οι βιογραφίες (και όχι αγιογραφίες), του Λένιν και του Τρότσκι, γραμμένες από τον σοσιαλιστή επαναστάτη Τόνι Κλιφ (Εκδόσεις Μ.Β).

Ο πρώτος τόμος της βιογραφίας του Λένιν με τίτλο «1896 – 1914, Τα χρόνια της συγκρότησης των Μπολσεβίκων» εξετάζει τις ιδεολογικές, πολιτικές και οργανωτικές μάχες μέσα από τις οποίες διαμορφώθηκε το μπολσεβίκικο κόμμα που το 1917 οδήγησε την επανάσταση στη νίκη. Ο δεύτερος τόμος, «Λένιν 1914 - 1917 - Όλη η εξουσία στα σοβιέτ» αρχίζει με την κατάρρευση της Δεύτερης Διεθνούς στην Ευρώπη με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και τελείωνει με την πρώτη νικηφόρα εργατική επανάσταση, παρουσιάζοντας τις συγκρούσεις και πολεμικές μέσα στο ίδιο το κόμμα των μπολσεβίκων.

Ο τρίτος τόμος της βιογραφίας καλύπτει τον αγώνα των εργατών στη Ρωσία να χτίσουν ένα εργατικό κράτος σε μια χώρα ρημαγμένη από τις ξένες επεμβάσεις και τον εμφύλιο πόλεμο, την ίδια ώρα που οι Μπολσεβίκοι πάλευαν για να εξαπλώσουν την επανάσταση πέρα από τα σύνορα της Ρωσίας. Το βιβλίο «Κομιντέρν - Η τρίτη διεθνής» (Μ.Β) γραμμένο από τον Ντάνκαν Χάλας παρουσιάζει ακριβώς την οργανωμένη προσπάθεια που έκαναν σε αυτήν την κατεύθυνση οι μπολσεβίκοι. Παρόμοιο σε ουσία με το τρίτομο έργο αλλά αντιστρόφως ανάλογο σε μέγεθος είναι και το βιβλιαράκι τσέπης «Λένιν: Ένας Επαναστατικός Οδηγός» (Μ.Β.) γραμμένο από τον Ian Birchall. Πάνω στην επικαιρότητα του Λένιν το βιβλίο «Κόμμα, τάξη, κίνημα, ο Λένιν στον 21ο Αιώνα» του Πάνου Γκαργκάνα και το συλλογικό έργο «Ο Λένιν σήμερα» (Μ.Β).

Ο πρώτος τόμος της βιογραφίας του Τροτσκι «Τρότσκι 1879-1917: Πρός τον Οκτώβρη» παρουσιάζει την κρίσιμη συμβολή του πρόεδρου του Σοβιέτ της Πετρούπολής -του πρώτου εργατικού συμβουλίου- κατά τη διάρκεια της Ρώσικης Επανάστασης του 1905 την ίδια περίοδο στην οποία διατυπώνει τη θεωρία της Διαρκούς Επανάστασης. Θεωρία που στην πράξη ήρθε να ασπαστεί ο Λένιν με τις «Θέσεις του Απρίλη» (εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή) το 1917. Ο δεύτερος τόμος «Τρότσκι 1917-1923: Το ξίφος της επανάστασης» αφορά τις μάχες του Τρότσκι, όχι μόνο σαν ηγέτης του Κόκκινου Στρατού ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς στρατούς και τους Λευκούς, αλλά και για την ανοικοδόμηση της διαλυμένης οικονομίας και αργότερα τις στρεβλώσεις της οικονομίας από την Νέα Οικονομική Πολιτική και για την έρπουσα επανεμφάνιση του καπιταλισμού.

Ο τρίτος τόμος «Τρότσκι 1923-1927: Η πάλη ενάντια στην ανερχόμενη σταλινική γραφειοκρατία» παρουσιάζει τη μεγάλη σύγκρουση στο εσωτερικό του μπολσεβίκικου κόμματος που κατέληξε με την εξορία του Τρότσκι και την ήττα της επανάστασης, ενταγμένη μέσα στο ιστορικό των επαναστατικών εκρήξεων στη Γερμανία το 1923, στη Βρετανία το 1926 και στην Κίνα το 1927. Ενώ ο τέταρτος, «Τρότσκι, όσο πιο σκοτεινή είναι η νύχτα τόσο πιο φωτεινό είναι το αστέρι» καταπιάνεται με τις πολιτικές μάχες της δεκαετίας του ’30, το φασισμό και τα μεσάνυχτα του αιώνα, που ακολούθησαν το θάψιμο και την ήττα της ρώσικης επανάστασης. Επίσης πάνω σε αυτήν την περίοδο μπορεί κανείς να διαβάσει «Τα προβλήματα της καθημερινής ζωής» του Τροτσκι (Μ.Β.).

Στις 20 Δεκέμβρη

Tην Τρίτη 20 Δεκέμβρη το απόγευμα, το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο οργανώνει ένα «παζάρι» με μεγάλες προσφορές αλλά και νέους τίτλους. (Στο επόμενο χριστουγεννιάτικο φύλλο της εργατικής αλληλεγγύης θα υπάρχει δισέλιδο αφιέρωμα στις εκδόσεις της χρονιάς στα ελληνικά αλλά και στα αγγλικά). Την ίδια μέρα λήγει και η προθεσμία για να προπληρώσετε τη νέα έκδοση «Έτος Ένα της Ρώσικης Επανάστασης» του Βίκτορ Σερζ που θα είναι έτοιμο το Γενάρη με έκπτωση 30% της αρχικής τιμής.

Εκδήλωση πάνω στην πρόσφατη έκδοση του ΜΒ με θέμα H «Κρίση της ΕΕ» γινόταν την Τρίτη 13/12 την ώρα που η ΕΑ πήγαινε στο τυπογραφείο με ομιλιτής τον οικονομολόγο Νίκο Στραβελάκη, τον συνδικαλιστή της ΑΔΕΔΥ, Γρηγόρη Καλομοίρη και τη Μαρία Στύλλου.

Νέα έκδοση: «Έτος Πρώτο της Ρώσικης Επανάστασης», του Βίκτορ Σερζ

Προπληρώστε το νέο βιβλίο του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου «Έτος Ένα της Ρώσικης Επανάστασης» του Βίκτορ Σερζ που θα είναι έτοιμο το Γενάρη με έκπτωση 30% της αρχικής τιμής (από 22€ μόνο 15 ευρώ)!

Η προσφορά ισχύει μέχρι της 20 Δεκέμβρη. Για παραγγελίες, προπληρωμές, επικοινωνήστε με το ΜΒ στο 2105247584.

διαβάστε σχετικά και εδώ

Νέες εκδόσεις για την Οκτωβριανή Επανάσταση: «Έτος Πρώτο» και «Μόσχα του Λένιν»

Α. Ροσμέρ και Β.Σερζ

γράφει ο Λέανδρος Μπόλαρης

H χρονιά που έρχεται σημαδεύεται από μια ξεχωριστή επέτειο, τα 100 χρόνια από την Ρώσικη Επανάσταση. Τον Φλεβάρη του 1917 οι εργάτες και οι φαντάροι της Πετρούπολης ανέτρεψαν το απολυταρχικό καθεστώς του Τσάρου. Όμως η επανάσταση δεν σταμάτησε εκεί. Τον Οκτώβρη τα σοβιέτ, τα εργατικά συμβούλια με την ηγεσία των μπολσεβίκων πήραν την εξουσία. Ο κόσμος είχε «γυρίσει ανάποδα»: μέσα στο σφαγείο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι εργάτες και οι εργάτριες της Ρωσίας έκαναν «έφοδο στον ουρανό» στη πρώτη γραμμή ενός επαναστατικού κύματος που συγκλόνισε τον καπιταλισμό παγκόσμια.

Το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο θα τιμήσει αυτή την επέτειο με την έκδοση δυο βιβλίων που θα κυκλοφορήσουν για πρώτη φορά σε ελληνική μετάφραση. Πρόκειται για το «Έτος Πρώτο της Ρώσικης Επανάστασης», γραμμένο από τον Βίκτορ Σερζ και το βιβλίο «Η Μόσχα του Λένιν», από τον Αλφρέντ Ροσμέρ. Είναι βιβλία που ξεχωρίζουν τόσο για το περιεχόμενό τους όσο και για τους συγγραφείς τους.

Ο Βίκτορ Σερζ είναι πιο γνωστός στο αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα. Αναρχικός επαναστάτης από τα νεανικά του χρόνια, με αγώνες και φυλακίσεις, το 1919 πήγε στην Ρωσία για να στηρίξει με έργα την επανάσταση. Έγινε μπολσεβίκος και τα επόμενα χρόνια συμμετείχε στη δουλειά της Κομιντέρν. Τάχτηκε με την Αριστερή Αντιπολίτευση και τον Τρότσκι και εξορίστηκε γι’ αυτή την επιλογή.

Το Έτος Πρώτο είναι ένα σπουδαίο βιβλίο. Καλύπτει την περίοδο από τη νίκη της Επανάστασης του Οκτώβρη μέχρι τον Γενάρη του 1919 και τη ματοβαμμένη καταστολή της «εξέγερσης των Σπαρτακιστών» στο Βερολίνο. Στις σελίδες του βιβλίου ο Σερζ ξεδιπλώνοντας τα γεγονότα παρουσιάζει το πανόραμα της Ρώσικης Επανάστασης και την αγριότητα της αντεπανάστασης.

Το βιβλίο είναι μια παθιασμένη υπεράσπιση του Κόκκινου Οκτώβρη ως μιας γνήσιας εργατικής επανάστασης και του ρόλου του μπολσεβίκικου κόμματος, του «νευρικού συστήματος» της εργατικής τάξης. Ταυτόχρονα, δεν ωραιοποιεί ανθρώπους και καταστάσεις, αλλά βάζει τις σκληρές τους επιλογές στο ιστορικό τους πλαίσιο. Ολόκληρα βιβλία έχουν γραφτεί για τις «εξουσιαστικές» τάσεις των μπολσεβίκων που γέννησαν την παντοδύναμη Τσεκά (μυστική αστυνομία), αλλά σήμερα έχει ξεχαστεί ότι η «κόκκινη τρομοκρατία» ήταν η απάντηση στη σφαγή περίπου είκοσι χιλιάδων εργατών στη Φινλανδία την άνοιξη του 1918 από τους «πολιτισμένους» και «δημοκράτες» αστούς.

Αγωνιστής

Ο Αλφρέντ Ροσμέρ ήταν κι αυτός αγωνιστής του ρεύματος που έμεινε στην ιστορία ως «αναρχοσυνδικαλισμός» και ανήκε στο βασικό πυρήνα που έκδιδε το περιοδικό Vie Ouvriere (Εργατική Ζωή) από το 1909. Κράτησε αντιπολεμική διεθνιστική στάση όταν ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος συνεργάστηκε με τον Τρότσκι και άλλους διεθνιστές στο Παρίσι. Συνέβαλε στην πρώτη αντιπολεμική διάσκεψη του Τσίμερβαλντ το 1915 και συμμετείχε στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Γαλλία το 1920. Διαγράφτηκε το 1924 ως «τροτσκιστής» και παρά τις διαφωνίες τους η φιλία του με τον Τρότσκι συνεχίστηκε μέχρι τη δολοφονία του δεύτερου.

Ο Ροσμέρ πέθανε το 1964, πιστός στις ιδέες του και αταλάντευτος διεθνιστής. Μια από τις τελευταίες πολιτικές πράξεις του ήταν η υπογραφή του Μανιφέστου των 121, μια διακήρυξη διανοούμενων ενάντια στα εγκλήματα του γαλλικού ιμπεριαλισμού στην Αλγερία.

Στο βιβλίο του ο Ροσμέρ καταθέτει τις εμπειρίες του από το 1920 όταν ταξίδεψε στην Ρωσία για να πάρει μέρος στο Δεύτερο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς μέχρι και το 1923. Ο Ροσμέρ ήταν από τους πρωταγωνιστές των συζητήσεων και των διεργασιών που έκαναν τόσο πλούσια τη ζωή της Κομιντέρν στην επαναστατική της περίοδο, πριν ο σταλινισμός βάλει ταφόπλακα και στην εσωτερική της ζωή και στην επαναστατική της στρατηγική.

Ο Ροσμέρ έγραψε το βιβλίο στα τέλη της δεκαετίας του ‘40, σε μια περίοδο που η προοπτική του σοσιαλισμού από τα κάτω, ως έργου της ίδιας της εργατικής τάξης έμοιαζε χαμένη οριστικά. Το έγραψε για να απαντήσει στο ψέμα που μοιράζονταν οι απολογητές του δυτικού καπιταλισμού και του σταλινισμού ότι ο Στάλιν ήταν η φυσική συνέχεια του Λένιν.

Όπως έγραψε στο πρόλογό του: «Η μοίρα της Ρώσικης Επανάστασης, οι καθημερινές ακροβασίες των πρόσφατων χρόνων που περνάνε για ‘μαρξισμός λενινισμός’, θέτουν σημαντικά ερωτήματα: είναι ο Στάλιν ο συνεχιστής του Λένιν; Είναι το ολοκληρωτικό καθεστώς μια άλλη μορφή αυτού που αποκαλούταν δικτατορία του προλεταριάτου; … Για να απαντήσουμε, χρειάζεται πριν απ’ όλα να γνωρίζουμε τα γεγονότα, τις ιδέες, τους ανθρώπους, όπως πράγματι ήταν στα ηρωικά χρόνια της επανάστασης. Μια ανασκαφή είναι απαραίτητη, γιατί όλα αυτά έχουν θαφτεί κάτω από διαδοχικά στρώματα ψεμάτων. Η δουλειά μου πρέπει να βοηθήσει στην αποκατάστασή τους. Θα πω απλά: ήμουν εκεί, συνέβησαν αυτά».

Ο Σερζ και ο Ροσμέρ μας βοηθάνε να πιάσουμε το νήμα της πιο συγκλονιστικής επανάστασης στην ιστορία που κοιτάει στο μέλλον.

πηγή

Παρουσίαση της «Κρίσης στην ΕΕ» του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλέιου στο Art Polis café

Tην Τρίτη 13 Δεκέμβρη στις 6.30μμ το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο οργανώνει εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου «Κρίση στην ΕΕ και αντικαπιταλιστική εναλλακτική» στο κέντρο της Αθήνας στο Art Polis cafeé (Πεσματζόγλου & Σταδίου). Ομιλητές ο Νίκος Στραβελάκης, καθηγητής οικονομικών στη ΝΟΠΕ, ο Γρηγόρης Καλομοίρης από την ΕΕ της ΑΔΕΔΥ και η Μαρία Στύλλου υπεύθυνη του περιοδικού Σοσιαλισμός από τα Κάτω. Μετά τις εισηγήσεις θα ακολουθήσει συζήτηση.

πηγή

Τον Μάρτη του 2017 κλείνουν 60 χρόνια από την ίδρυση της ΕΟΚ (του προπομπού της Ευρωπαϊκής Ενωσης). Τότε, το 1957 στη Συνθήκη της Ρώμης, οι κυρίαρχες τάξεις και οι κυβερνήσεις των πιο πλούσιων χωρών της Ευρώπης γιόρταζαν το ξεκίνημα της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». Το πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση ήταν να εξασφαλίσουν μια διευρυμένη «κοινή αγορά» για τα προϊόντα τους.

Στα εξηκοστά τους γενέθλια, όσες φιέστες και να κάνουν οι ηγέτες της Ε.Ε., δεν θα μπορούν να κρύψουν την αληθινή εικόνα: το μεγαλεπήβολο σχέδιό τους είναι σε βαθιά κρίση, αυτό που κυριαρχεί είναι γκρίνιες, κλαψουρίσματα και καβγάδες. Αλλά για τους λαούς της Ευρώπης, η Ε.Ε. σήμερα όλο και πιο πολύ ταυτίζεται με τα μνημόνια και τη σκληρή λιτότητα, την καταστολή, τον ρατσισμό. Το πάρτι των γενεθλίων σε λίγους μήνες θα μοιάζει περισσότερο με κηδεία.

http://www.efsyn.gr/arthro/o-monodromos-tis-yfesis

Ο Τσε Γκεβάρα και η Επανάσταση στην Κούβα (β' έκδοση)

Οι εργάτες και οι αγρότες στη Βραζιλία, στην Αργεντινή, στη Βενεζουέλα, όταν βγαίνουν στους δρόμους σήμερα κρατούν στα χέρια τους πλακάτ με τη φωτογραφία του Τσε Γκεβάρα. Η εικόνα του Τσε είναι παρούσα σε κάθε αντιπολεμική και αντικαπιταλιστική κινητοποίηση - στις σημαίες, τα μαντήλια και τις μπλούζες των διαδηλωτών στο Σιάτλ και τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και τη Γένοβα, την Αθήνα και τη Βυρητό, την Τζακάρτα και τη Σεούλ.
Αυτή η νέα γενιά ακτιβιστών, ξέρει πολύ λίγα για τον Τσε. Αλλά αναγνωρίζει αμέσως στη φιγούρα αυτού του προσώπου με τον μπερέ και τα αραιά γένια, μια συμβολική δύναμη. Τη δύναμη της εξέγερσης ενάντια στο σύστημα του πολέμου, του ρατσισμού, της εκμετάλλευσης.

~ ~ 

 Με αφορμή τα 60 χρόνια από την επανάσταση στην Κούβα το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο προχωράει στη δεύτερη έκδοση του πολύ χρήσιμου βιβλίου "Ο Τσε Γκεβάρα και η Επανάσταση στην Κούβα", μετά τη γρήγορη εξάντληση της πρώτης έκδοσης. Το βιβλίο αποτελεί μια πολύ καλή πολιτική βιογραφία του Τσε και ταυτόχρονα μια πολύ καλή ιστορία της κουβανέζικης επανάστασης.

Οι εργάτες και οι αγρότες στη Βραζιλία, στην Αργεντινή, στη Βενεζουέλα, όταν βγαίνουν στους δρόμους σήμερα κρατούν στα χέρια τους πλακάτ με τη φωτογραφία του Τσε Γκεβάρα. Η εικόνα του Τσε είναι παρούσα σε κάθε αντιπολεμική και αντικαπιταλιστική κινητοποίηση - στις σημαίες, τα μαντήλια και τις μπλούζες των διαδηλωτών στο Σιάτλ και τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και τη Γένοβα, την Αθήνα και τη Βηρυτό, την Τζακάρτα και τη Σεούλ.

Αυτή η νέα γενιά ακτιβιστών, ξέρει πολύ λίγα για τον Τσε. Αλλά αναγνωρίζει αμέσως στην φιγούρα αυτού του προσώπου με τον μπερέ και τα αραιά γένια, μια συμβολική δύναμη. Τη δύναμη της εξέγερσης ενάντια στο σύστημα του πολέμου, του ρατσισμού, της εκμετάλλευσης.

Ποιος ήταν ο Τσε; Το βιβλίο του Μάικ Γκονζάλες είναι μια πολιτική βιογραφία του Γκεβάρα και μια ιστορία της κουβανέζικης επανάστασης, με την οποία ταυτίστηκε. Απαλλαγμένο από αγιογραφίες και ύμνους, επιχειρεί να αναλύσει την πορεία του επαναστάτη αντάρτη, την προσφορά του, αλλά και τις βαθύτερες αιτίες και τα λάθη που οδήγησαν στην αποτυχία και το τραγικό του τέλος στα βουνά της Βολιβίας.

Ο Τσε είναι σύμβολο ασυμβίβαστης σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό, ηρωικής επαναστατικής αυτοθυσίας, αγνής αφοσίωσης στον στόχο της αλλαγής. Όμως ο κόσμος δεν αλλάζει από ήρωες, αλλά από απλούς ανθρώπους που χρειάζονται τα διδάγματα από την εμπειρία του παρελθόντος - και τα θετικά και τ' αρνητικά. Και η ιστορία του Τσε έχει να δώσει πολλά τέτοια διδάγματα. Στο κάτω κάτω, η εικόνα του δεν ανήκει σε κανένα κράτος, αλλά στα εκατομμύρια των νέων ανθρώπων του αντιπολεμικού και αντικαπιταλιστικού κινήματος που παλεύουν, όπως εκείνος, για "έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός".

Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο  / βιβλίοnet