Θέατρο: Το Δάνειο

“Το Δάνειο”, το έργο του Καταλανού Τζόρντι Γκαλθεράν που κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Τουρνουά Σύγχρονου Καταλανικού Θεάτρου της Τζιρόνα τον Νοέμβριο του 2011, ανεβαίνει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο Θέατρο του Ν. Κόσμου, σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη και Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Πρόκειται για μια κωμωδία της οικονομικής κρίσης. Μπροστά στην επίμονη άρνηση του υπερόπτη διευθυντή μιας τράπεζας να του χορηγήσει δάνειο με μοναδική εγγύηση τον λόγο της τιμής του, ο Αντόνιο, ένας αξιολύπητος επίδοξος δανειολήπτης, απειλεί τον τραπεζίτη ότι θα γοητεύσει τη γυναίκα του και θα την ρίξει στο κρεββάτι, αφού το μοναδικό του όπλο είναι η ακαταμάχητη έλξη που ασκεί στις γυναίκες. Πρόκειται για μια καταφανή μπλόφα που ωστόσο φέρνει τα πάνω κάτω αφού η κυριαρχική στάση και η αυτοπεποίθηση του διευθυντή στο εργασιακό του περιβάλλον εξαφανίζεται σταδιακά όταν έρχεται να διαχειριστεί μια τέτοια ανήκουστη απειλή στο προσωπικό του περιβάλλον.

Μπλόφα

Οι μισητές τράπεζες απέναντι στον απλό καθημερινό πελάτη που ζητάει απεγνωσμένα χρήματα για να ζήσει είναι μια εύκολη σύγκρουση. Ο θεατής από την αρχή αναγνωρίζει τον εαυτό του στο πλευρό του πελάτη. “Στην τράπεζα τα πάντα μετριούνται σε ευρώ”, απαντάει ο διευθυντής στην επίμονη προσπάθεια του Αντόνιο να του εξηγήσει πως τα χρήματα αυτά τα έχει πραγματική ανάγκη. Η μπλόφα του Αντόνιο είναι το μοναδικό όπλο στο χέρι του απέναντι στην παντοδυναμία του διευθυντή. Και όμως πιάνει, όπως ένα τηλεφώνημα για βόμβα σταματάει τα πάντα, αποδεικνύοντας πως σ’ αυτή τη ζωή υπάρχουν καταστάσεις που δεν μετριούνται με ευρώ. Ο Γκαλθεράν χρησιμοποιώντας την σχέση του προϊστάμενου ενός τραπεζικού καταστήματος με έναν πελάτη προφανώς θέλει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον αναγνωρίσιμο από την μεγάλη μερίδα του απλού κόσμου. Ο συγγραφέας στο “Δάνειο” κάνει ξεκάθαρο πως δεν μπορεί κανείς να κερδίσει χρήματα με τίμια μέσα. Όμως δεν θέλει να προχωρήσει παρακάτω σε μια κριτική της κρίσης ή του συστήματος. Αντιθέτως χρησιμοποιεί το περιβάλλον της κρίσης για να δημιουργήσει μια σύγχρονη φαρσοκωμωδία. Η σκηνοθεσία απλή και λειτουργική, έχει, όπως και η υποκριτική στάση των δυο ηθοποιών Μιχάλη Οικονόμου και Γιάννη Σαρακατσάνη, μια ναΐφ αισθητική, με χαρακτήρες στα όρια της καρικατούρας. Πρόκειται για μια ξέγνοιαστη και χαλαρή κωμωδία που η αποδοχή της από το κοινό για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά αντανακλά και την αναγκαιότητα για διακωμώδηση της δύσκολης καθημερινότητας μέσα στην κρίση.

Εργατική Αλληλεγγύη

Θέατρο: Το Παλαιοβιβλιοπωλείο πάει στη Μικρή Πλάνη!

Το Παλαιοβιβλιοπωλείο πάει στη Μικρή Πλάνη!
Η Μικρή Πλάνη πάει στο Παλαιοβιβλιοπωλείο!

Η μικρή αλλά θαυματουργή θεατρική σκηνή του Παγκρατίου Μικρή Πλάνη (Δικαιάρχου 106-108) ενώνει δυνάμεις με το Παλαιοβιβλιοπωλείο Ν. Χρυσός (Χαριλάου Τρικούπη 63).

Για όλα τα Σαββατοκύριακα του Νοεμβρίου, υποδεχόμαστε «Στη Νεκρά» τους φίλους του Παλαιοβιβλιοπωλείου με μια προνομιακή προσφορά 2 εισιτηρίων στην τιμή του ενός (12€ τα 2 άτομα)!
Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να κάνετε εγκαίρως την κράτησή σας τηλεφωνικά στη Μικρή Πλάνη (2107019616) αναφέροντας το Παλαιοβιβλιοπωλείο. Επίσης με το απόκομμα του εισιτηρίου σας κερδίζετε έκπτωση 20% για κάθε αγορά σας από το Παλαιοβιβλιοπωλείο μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου!
   
Η ομάδα Πλάνη παρουσιάζει το έργο του Ρεμί Ντε Βος "Στη Νεκρά"

Είναι άραγε η εργασιακή μας πραγματικότητα η μόνη δυνατή πραγματικότητα; Δουλεύουμε για να ζούμε ή ζούμε για να δουλεύουμε; Έχετε δουλειά; Ψάχνετε δουλειά; Βρήκατε δουλειά; Ψάξατε καλά; Ψάξατε παντού; Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή! Δουλειά να’ ναι και ό,τι να ‘ναι! Δουλειά να ‘ναι κι όπου να ‘ναι!
Ύστερα από έναν πρώτο επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων, την άνοιξη του 2016, η ομάδα Πλάνη παρουσιάζει για δεύτερη συνεχή σεζόν, το έργο «Στη Νεκρά» του Ρεμί ντε Βος, για 12 μόνο παραστάσεις, κάθε Σάββατο και Κυριακή, από τις 15 Οκτωβρίου.

Μπας και ανήκετε σε αυτή τη νέα ράτσα ασφαλισμένων και εμβολιασμένων προσκυνητών της νέας εποχής που λυμαίνονται τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες; Μήπως, από την άλλη, παίρνετε αγχολυτικά για να μη σπάτε βιτρίνες;
Όχι, όχι, δεν συντρέχει κανένας λόγος ανησυχίας. Άλλωστε, όλοι, λίγο πολύ, είμαστε στρεσαρισμένοι αυτή την περίοδο…
Το τρομακτικά επίκαιρο σπονδυλωτό έργο του γάλλου συγγραφέα Ρεμί ντε Βος γράφτηκε το 1994 και με προφητικό τρόπο καταδεικνύει τη θέση μας στο σύγχρονο οικονομικό σύστημα και το θαυμαστό ευρωπαϊκό σύμπαν. Ανεργία, ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα, φόβος, κατάθλιψη, νευρώσεις, περιθωριοποίηση, μετανάστευση, ρατσισμός είναι οι λέξεις-κλειδιά μιας κωμικοτραγικής παράστασης που παρουσιάζει με βιτριολικό χιούμορ τη ζωή μας σήμερα, μια ζωή που προς το παρόν έχουμε όλοι μας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο βάλει «στη νεκρά».

Θέατρο: Ουρανία Αναγνώστου, "Το θέατρο της Έλενας Πέγκα", Κάπα εκδοτική

ΟΥΡΑΝΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ

Το θέατρο της Έλενας Πέγκα

190 σελ., τιμή: €18ISBN 978-618-5191-35-1

Κάπα Εκδοτική

Το Θέατρο της Έλενας Πέγκα είναι ένα βιβλίο που προβαίνει σε μία κριτική παρουσίαση του συνόλου των θεατρικών έργων της συγγραφέως από το 1990 έως το 2014. Με έναν πρωτότυπο τρόπο οι παραστάσεις των έργων παρουσιάζονται αυτόνομα και η τελική κριτική αποτιμά τη μεταξύ τους σχέση. Η κριτική της θεατρολόγου Ουρανίας Αναγνώστου αναπτύσσεται γύρω από σύγχρονους προβληματισμούς που χαρακτηρίζουν τη θεματική των θεατρικών έργων. Ο τρόπος που ο σημερινός άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, η σύγχρονη γυναικεία και ανδρική ταυτότητα, οι σχέσεις των δύο φύλων, οι εθνικές ταυτότητες και η λειτουργία του χρόνου και της μνήμης είναι οι κεντρικοί άξονες της κριτικής.

Η Κάπα Εκδοτική με το συγκεκριμένο βιβλίο ξεκινά μια νέα σειρά κριτικής σκέψης και επιζητά να διευρύνει το διάλογο στα ζητούμενα της θεατρικής γραφής, να μιλήσει για μία σύγχρονη, εν ζωή, συγγραφέα, για μια δραματουργία που βρίσκεται σε εξέλιξη, ανοίγοντας το δρόμο και για άλλα παρόμοια εγχειρήματα.

Η Έλενα Πέγκα είναι βραβευμένη από την Ακαδημία Αθηνών για τα διηγήματά της (Βραβείο Ουράνη 2012) και το διήγημα της Το Άβατον εκπροσωπεί την Ελλάδα στη συλλογή Best European Fiction 2016 (Dalkey Archive Press, U.S.). Τα έργα της έχουν παρουσιαστεί στο Εθνικό Θέατρο, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο Ελληνικό Φεστιβάλ, στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, στους Δελφούς και αλλού. Κείμενά της, θεατρικά και πεζά, έχουν μεταφραστεί στα ολλανδικά, σουηδικά, γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, αγγλικά, ισπανικά και έχουν παρουσιαστεί στο Σαν Φρανσίσκο, στη Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο, στη Φρανκφούρτη, στη Λισσαβόνα, στην Ολλανδία, στην Ελβετία, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στη Γαλλία. Επίσης, έγραψε το σενάριο για τη βραβευμένη ταινία του Λάκη Παπαστάθη Το μόνον της ζωής του ταξίδειον.

Είναι μια δραστήρια σύγχρονη συγγραφέας και σκηνοθέτης που η ματιά της αποκαλύπτει τους φόβους και το συντηρητισμό που ταλανίζουν τη ζωή αλλά και τη στάση των ανθρώπων μέσα σε ευαίσθητα ιστορικά, πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα.  Η γραφή της αντλεί την ιδιαιτερότητά της από τον τρόπο που προσεγγίζει τον άμεσο, απτό κόσμο, από τις αποστάσεις που κρατά κατά την προσέγγιση αυτή και από το πώς τα πρόσωπα και τα σώματά τους τον αποδέχονται και τον αποδίδουν. Πρόσωπα και σώματα μάς αποκαλύπτονται στα έργα της σε διάφορους χώρους, στάσεις, σχέσεις, χρόνους, σε μια πραγματικότητα που είναι ανελέητη και γοητευτική. Τα πρόσωπα στα έργα της δίνουν ή παίρνουν αγάπη, υποκύπτουν σε μορφές βίας την οποία τελικά καταφέρνουν να υπερβούν ή σταχάζονται τη θέση στην οποία έχουν περιέλθει. Και σχεδόν πάντα έχουν επιθυμία, λαχτάρα, περιέργεια.

Η Ουρανία Αναγνώστου γεννήθηκε στα Γιάννενα. Σπούδασε στην Αθήνα στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών στο ΕΚΠΑ και έχει μεταπτυχιακό πάνω στο παγκόσμιο θέατρο του ίδιου τμήματος. Έχει σπουδάσει επίσης 3

D Animation και έχει εργαστεί στην τηλεόραση. Για πολλά χρόνια έχει κάνει πρακτικές σπουδές γύρω από το θέατρο και διδάσκει θέατρο στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Το Θέατρο της Έλενας Πέγκα είναι το πρώτο της βιβλίο. 

 

Κάπα Εκδοτική • Παπαρηγοπούλου 6, Περιστέρι • Τηλ.: 210 6859273
info@kapaekdotiki.gr - www.kapaekdotiki.gr - fb/ Κάπα Εκδοτική
t @KapaEkdotiki

Θέατρο: "Παιχνίδια ή ένα φερμουάρ που έχει κολλήσει" της Δήμητρας Στάικου, Κάπα εκδοτική

ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΤΑΪΚΟΥ
Παιχνίδια
Ή ένα φερμουάρ που έχει κολλήσειΠρόλογος: Μάκης Μεζόπουλος
64 σελ., τιμή: €8,48
ISBN 978-618-5191-30-6
Κάπα Εκδοτική

Πρόκειται για το θεατρικό έργο της Δήμητρας Στάικου Παιχνίδια ή ένα φερμουάρ που έχει κολλήσει.

«Όταν οι άλλοι επιλέγουν συνέχεια για σένα, έρχεται μια στιγμή που ξεχνάς ότι μπορείς να επιλέγεις».

Ο θεατρολόγος Μάκης Μεζόπουλος σημειώνει στον πρόλογό του: «Σαν μικρές φλούδες ζωής μοιάζουν οι ιστορίες που η Δήμητρα Στάικου τοποθέτησε πάνω στο χαρτί. Άνθρωποι του περιθωρίου που γίνονται οικείοι και άνθρωποι που έμοιαζαν οικείοι περνούν στο περιθώριο. Το κείμενο φαίνεται να θέλει να αλλάξει τους κανόνες του χθες, να ξυπνήσει όσους ακόμα κοιμούνται και να τους δείξει έναν κόσμο γυμνό και ελεύθερο. Πόρνες, μετανάστες, ζευγάρια και οικογένειες μπαίνουν σε μια δίνη που συνεπαίρνει και μαγεύει».

Το Παιχνίδια ή ένα φερμουάρ που έχει κολλήσει είναι ένα έργο σαν κινηματογραφικό κολάζ από σκηνές που ακροβατούν ανάμεσα στο ρεαλισμό και την υπέρβαση.

Το έργο της Δήμητρας Στάικου παρουσιάστηκε για πρώτη φορά την Άνοιξη του 2016 στο Θέατρο Σταθμός στην Αθήνα, στο πλαίσιο του Fresh Play Project, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γιαμλόγλου. 

Κάπα Εκδοτική • Παπαρηγοπούλου 6, Περιστέρι • Τηλ.: 210 6859273info@kapaekdotiki.gr - www.kapaekdotiki.gr - fb/ Κάπα Εκδοτικήt @KapaEkdotiki

Θέατρο (νέα κυκλοφορία): Χένρικ Ίψεν, Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί

ΧΕΝΡΙΚ ΙΨΕΝ

Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί

Μετάφραση: Έρι Κύργια

Επίμετρο: Ολυμπία Γλυκιώτη & Δημήτρης Καραντζάς

Σελ.: 112 τιμή: 8,48 ευρώ

ISBN: 978-618-5191-21-4

Κάπα Εκδοτική

Γραμμένο το 1899, το Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί αποτελεί το κύκνειο άσμα του Χένρικ Ίψεν, ένα θεατρικό έργο που σηματοδοτεί το τέλος: το τέλος μιας ζωής, μιας ολόκληρης συγγραφικής διαδρομής, μιας σειράς δραμάτων με σημείο αφετηρίας Το κουκλόσπιτο, αλλά και της θεατρικής φόρμας του αστικού δράματος. Και ο υπότιτλός του, «δραματικός επίλογος», παρόλο που επιλέχθηκε από τον Νορβηγό συγγραφέα για να υποδηλώσει τη λήξη που προαναγγέλλει μια νέα αρχή, έμελλε να αποδειχθεί προφητικός. Ο Ίψεν μιλούσε για μια συγγραφική επιστροφή με «νέα όπλα», ωστόσο το εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη τον Μάρτιο του 1900 σήμανε την αρχή μιας πορείας που κατέληξε στον θάνατό του μερικά χρόνια αργότερα (1906).

Σε ένα κείμενο όπου το ρεαλιστικό συμπλέκεται με το μεταφυσικό, ο Ίψεν επιχειρεί μια αναθεώρηση της ζωής του καλλιτέχνη, θέτοντας στο επίκεντρο την καλλιτεχνική δημιουργία,  τα αντικρουόμενα αιτήματα της εκπλήρωσης της καλλιτεχνικής «αποστολής» και της προσωπικής ζωής,  τις θυσίες αλλά και τις ηθικές συνέπειες μιας ζωής ολοκληρωτικά αφιερωμένης στην τέχνη. Οι ήρωές του, μορφές στοιχειωμένες από έναν θάνατο εσωτερικό, συναντιούνται  σε ένα θέρετρο ιαματικών λουτρών. Ο διάσημος γλύπτης Ρούμπεκ, που ζει ένα νεκρό παρόν αφότου ολοκλήρωσε το αριστούργημά του, το γλυπτό «Αναστάσιμη Mέρα»,  συναντά την Ιρένε, τη γυναίκα από το παρελθόν που υπήρξε η πηγή της έμπνευσης του και την οποία θυσίασε στον βωμό του ιδεαλισμού και της τέχνης. Από την άλλη, η νεαρή σύζυγός του, Μάγια, ματαιωμένη από την ανεκπλήρωτη υπόσχεσή του «να της δείξει όλο το μεγαλείο του κόσμου», παρασύρεται από τον κτηματία Ούλφχαϊμ, τον «κακάσχημο αρκουδοφονιά», σε ένα άγριο κυνήγι ζώων ακολουθώντας μια πορεία προς την ελευθερία και τη ζωή. Ανάμεσά τους μια αινιγματική γυναικεία φιγούρα περιφέρεται ως εφιαλτικός άγγελος θανάτου.

Γράφει η Ολυμπία Γλυκιώτη στο επίμετρο της έκδοσης: «Ο θάνατος του Ρούμπεκ και της Ιρένε στις απόκοσμες βουνοκορυφές κάτω από το βάρος μιας χιονοστιβάδας, ο αμοιβαίος τους θάνατος, στον οποίο πορεύονται αποφασισμένα, είναι μια πτώση και μια “ανάληψη”, τιμωρία και λύτρωση, τέλος και αρχή. Είναι μια ένωση γαμήλια, έσχατη και ετεροχρονισμένη, και ένα σμίξιμο με το άπειρο του σύμπαντος. Αναγγέλλει όλες τις δυνατές εκδοχές του θανάτου και της αναγέννησης, σε ένα έργο που ακροβατεί μεταξύ ρεαλισμού και συμβολισμού και δεν παύει να δυναμιτίζει ταυτότητες, δίπολα και διαφορές».

Η μετάφραση έγινε για την παράσταση Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά που παρουσιάστηκε στο Θέατρο Τέχνης «Καρόλου Κουν» (Υπόγειο) την άνοιξη του 2016..

Κάπα Εκδοτική  • Παπαρηγοπούλου  6,  Περιστέρι  • Τηλ: 210 6859273

info@kapaekdotiki.gr • www.kapaekdotiki.gr • fb/ Κάπα Εκδοτική

Λαμπεντούζα, του Άντερς Λουστγκάρτεν: όταν το θέατρο παίρνει θέση στα ζητήματα της εποχής μας

Γράφει ο Ειρηναίος Μαράκης

  Η Λαμπεντούζα είναι ιταλικό νησί που βρίσκεται μεταξύ της Σικελίας και των ακτών της Τυνησίας. Στην αρχαιότητα όπως και στον Μεσαίωνα υπήρξε ναυτικός κόμβος, σημαντικός ψαρότοπος, στρατιωτική βάση και οχυρό αλλά και τόπος εξορίας πολιτικών εξόριστων και κατάδικων κατά τη διάρκεια του φασιστικού καθεστώτος του Μουσολίνι. Στα νεότερα χρόνια υπήρξε βάση της αμερικάνικης ακτοφυλακής (1960), νατοϊκή βάση καθώς και αναπτυσσόμενο τουριστικό θέρετρο της Ιταλίας. Τα τελευταία χρόνια το νησί έγινε γνωστό ως τόπος που καταφθάνουν καραβιές προσφύγων από τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, ιδιαίτερα μετά από την βίαιη καταστολή των αραβικών επαναστάσεων και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους αλλά κι ως τόπος μαρτυρίου εφόσον πολλοί πρόσφυγες και μετανάστες φθάνουν στις ακτές της Λαμπεντούζα ήδη πνιγμένοι αλλά και γιατί όσοι επιβιώσουν της κακοκαιρίας και των επιθέσεων του ιταλικού λιμενικού, φυλακίζονται κάτω από απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης στα διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης της περιοχής. Λαμπεντούζα, λέγεται επίσης, και το θεατρικό έργο του Βρετανού θεατρικού συγγραφέα Άντερς Λουστγκάρτεν, που με αφορμή τα γεγονότα στο νησί και το σύγχρονο δράμα των προσφύγων επιχειρεί μία προσέγγιση του ζητήματος και όχι μόνο, τόσο με ένα ξεκάθαρο πολιτικό σχολιασμό, διεκδικώντας να μπει ένα οριστικό τέλος σε αυτό το έγκλημα, όσο και με μια ανθρώπινη ματιά που ξεσηκώνει οργή, μίσος και άλλα συναισθήματα.

   Το έργο, που παρουσιάζει τον τελευταίο μήνα στην πόλη μας η Εταιρεία Θεάτρου Μνήμη και το Θέατρο Κυδωνία, σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Βιρβιδάκη και σε μετάφραση του Δημήτρη Κιούση, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Στους ρόλους του έργου έχουμε τον Μιχάλη Βιρβιδάκη και την Κατερίνα Μαντίλ όπου ερμηνεύουν τους χαρακτήρες του Ιταλού ψαρά Στέφανο και της μιγάδας Ντενίζ. Ο Στέφανο προέρχεται από μια οικογένεια πάππου προς πάππου Ιταλών ψαράδων. Όμως τον εικοστό πρώτο αιώνα τα δίχτυα του πιάνουν κάτι εντελώς διαφορετικό : η δουλειά του τώρα είναι να ανασύρει τα σαπισμένα πτώματα των μεταναστών που πνίγονται στη Μεσόγειο. Παράλληλα, σε κάποια άθλια γωνιά της Μεγάλης Βρετανίας η Ντενίζ, μιγάς που εργάζεται ως εισπράχτορας σε κάποια τοκογλυφική επιχείρηση, καθώς γυρνά από πόρτα σε πόρτα για να μαζεύει τις καθυστερημένες δόσεις δανείων ακούγοντας κάθε είδους σχόλιο για τους μετανάστες, γίνεται αυτόπτης μάρτυρας της πιο απρόσμενης οικονομικής παρακμής στην «ευημερούσα» Ευρώπη του 2015. Ναι, το έργο δε περιορίζεται μόνο στο προσφυγικό ζήτημα. Ανατέμνει με αφάνταστη επιδεξιότητα και παρουσιάζει γυμνές στα μάτια (και την κρίση) του θεατή τις αιτίες που οδηγούν τους πρόσφυγες να αναζητήσουν σωτηρία στη φυγή, μακριά από τις χώρες τους που ο πόλεμος και η αντίδραση, η βίαιη εξαφάνιση κάθε στοιχείου ανθρωπιάς, αποτελούν πια ή ίσως να αποτελούν, τίποτα δεν είναι ποτέ οριστικό, μονόδρομο. Αλλά και η υποκρισία της πολιτισμένης Δύσης, ο κίβδηλος ανθρωπισμός των χορτάτων, η έξαρση του ρατσισμού και της ισλαμοφοβίας, η καπιταλιστική κρίση έχουν τη θέση τους στο έργο. Την πρώτη πλευρά περιγράφει ο Στέφανο, την δεύτερη η Ντενίζ. Μαζί αποτελούν μια τέλεια, κοινωνική και ψυχολογική παρουσίαση του σάπιου κόσμου στον οποίο έτυχε να γεννηθούμε αλλά που έχουμε απαράβατο καθήκον, να αλλάξουμε.

   Ο Άντερς Λουστγκάρτεν δεν μασάει τα λόγια του. Παίρνει θέση, θέση σταθερή στο πλευρό των αδικημένων, ξεβρακώνοντας κυριολεκτικά κάθε υποκρισία. Παραθέτω δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την παράσταση. Μιλάει η Ντενίζ «Με φτύσανε σήμερα το πρωί στο λεωφορείο. Φλωράκια, από το ιδιωτικό μου φάνηκαν. Μέχρι προσφάτως δεν είχαν ακούσει τ’ αυτιά μου το «κινέζικο μουνί» και το «μαλακισμένη μετανάστρια» με τέτοια εκλεπτυσμένη προφορά. Τελευταία όμως τα ακούω όλο και πιο συχνά. Μικροαστοί που ταυτίζουν το ρατσισμό με την ελευθερία λόγου. Ξέρεις, όλοι αυτοί οι μαλακισμένοι με τα «Je suis Charlie» μπλουζάκια». Κι αλλού, πάλι η Ντενίζ, σχολιάζει ότι: «Οι μετανάστες δεν ξοδεύουν τις λιγοστές οικονομίες τους για να λαδώσουν τον ένα ή τον άλλο διακινητή, δεν αφήνουν πίσω τους όσους αγαπάνε, δεν παλεύουν με νύχια και με δόντια για μια θέση κάτω από τις ρόδες των τραίνων [...] κι όλα αυτά για να ξαφρίσουν το Βρετανικό δημόσιο από εξήντα εφτά ψωρολίρες και σαράντα έξι πέννες επίδομα τη βδομάδα». Τα συμπεράσματα δικά σας...

   Είναι βέβαια πολλά ακόμα αυτά που έχει να γράψει κανείς για την Λαμπεντούζα του Λουστγκάρτεν και που δεν χωράνε μέσα σε λίγες λέξεις – θα περιοριστώ σε ένα μόνο. Το έργο δεν έχει χάππυ εντ, δεν τελειώνει με μια χαζοχαρούμενη σκηνή όπου όλα αντιμετωπίζονται από κάποια ανώτερη δύναμη, όπως έχουμε δει αρκετές φορές σε διάφορες θεάματα της σειράς, και μετά όλα είναι μέλι-γάλα. Και πως αλλιώς, όταν τα προβλήματα παραμένουν. Αλλά το έργο είναι γεμάτο ελπίδα. Αυτή η ελπίδα έρχεται από τους απλούς ανθρώπους, τους Ιταλούς ψαράδες, τους Αφρικανούς πρόσφυγες, τους Πορτογάλους μετανάστες και τους Βρετανούς μιγάδες, που μέσα από τη μιζέρια καταφέρνουν να σπάσουν τα ψεύτικα δεσμά που διαχωρίζουν τους ανθρώπους από το κοινό συμφέρον τους και υψώσουν φωνή διαμαρτυρίας και αγάπης – ναι, αγάπης – στους συνανθρώπους τους. Είναι αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι που θα δώσουν τη λύση στα προβλήματα τους. Σ' ένα ανάλογο σημείο καταλήγει ο Άντερς Λούστγκάρτεν. Ότι χρειάζεται να έρθουμε αντιμέτωποι με αυτό που πραγματικά συμβαίνει στον κόσμο, κι αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τα δύο πρόσωπα του έργου. Ο Στέφανο χωρίς την Ντενίζ θα ήταν γυμνός, και το ανάποδο. Το ίδιο και το έργο. Ελπίζει ο συγγραφέας πως τα συλλογικά φράγματα όλων μας, σύντομα θα καταρρεύσουν. Όπως σημειώνει στον πρόλογο του έργου του: «Το βασικό ερώτημα που πρέπει να θέσουμε στους εαυτούς μας, και που εμποτίζει και τις δύο ιστορίες του έργου, είναι τι μορφή θέλουμε να έχει η κοινωνία στην οποία ζούμε. Τίποτα από αυτά όμως, συνεχίζει, δεν συζητιέται. Αντίθετα, απλώς αφήνουμε τους ανθρώπους να πνίγονται». Αλλά για να ξεκινήσει η συζήτηση, και έχει ξεκινήσει μην ακούτε τι λένε τα καπιταλιστικά ΜΜΕ, χρειάζονται έργα όπως η «Λαμπεντούζα» αλλά και μαζική αντιρατσιστική, αντιφασιστική και ναι, γιατί όχι, αντικαπιταλιστική δράση - όμως αυτή είναι μία χρήσιμη συζήτηση που δεν έχει θέση σε αυτό το σημείωμα.

  Όσο για τους συντελεστές του έργου, ότι και να πει κανείς θα είναι λίγο. Οι ερμηνείες είναι συγκλονιστικές, τόσο από τον δωρικό, βαθειά συναισθηματικό Μιχάλη Βιρβιδακή (Στέφανο), όσο κι από την οργισμένη και ειρωνική Κατερίνα Μαντίλ (Ντενίζ). Αναδεικνύουν ότι το θέατρο, η τέχνη γενικότερα, είναι ένα πολύ σημαντικό παιδαγωγικό εργαλείο αλλά και ένα μέσο κοινωνικής αφύπνισης. Είναι επίσης ο θεματοφύλακας της ιστορίας, της κοινωνικής και πολιτιστικής μνήμης της ανθρώπινης ύπαρξης. Παίρνει θέση στα σημαντικά ζητήματα του καιρού μας κι εκφράζει αυτό που πολλοί θέλουν να εκφράσουν αλλά που η καθημερινή αλλοτρίωση δεν τους επιτρέπει. Όμως έχει κι άλλες δυνατότητες το θέατρο, που ούτε η ποίηση, ούτε η μουσική αρκετές φορές, δεν έχουν. Κι ο ηθοποιός είναι αυτός που ζωντανεύει μπροστά στο κοινό, το δράμα πολλών και ετερόκλητων ομάδων ανθρώπων, με τέτοιο τρόπο που ούτε τα ελεγχόμενα ΜΜΕ μπορούν (και ούτε θέλουν) να δείξουν αλλά πολλές φορές ούτε η ίδια η αντίληψή μας δεν επιτρέπει να καταλάβουμε. Γι’ αυτό και η εξουσία φοβάται το θέατρο και την ελεύθερη έκφραση, ψάχνοντας χίλιους τρόπους για να λογοκρίνει έργα και δημιουργούς.

   Ναι, η «Λαμπεντούζα» του Άντερς Λουστγκάρτεν στην διδασκαλία των συντελεστών του Θεάτρου Κυδωνία και της Εταιρείας Θεάτρου Μνήμη αποτελεί μια τεράστια εμπειρία ζωής, ένα φάρο φωτεινό, που φωτίζει τον δρόμο της απελευθέρωσης κι όχι τον δρόμο του μαρτυρίου και της καταστολής.
   Όσοι/ες δεν το είδατε, σας το λέω, κάνατε ένα πολύ μεγάλο λάθος.

   Χανιά, 23/01/2016

Info:

ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:

Παρασκευή 29 Ιανουαρίου, ώρα έναρξης 9.30 μμ.

Σάββατο 30 Ιανουαρίου, ώρα έναρξης 9.30 μμ.

Κυριακή 31 Ιανουαρίου, (απογευματινή) ώρα έναρξης 7.30 μμ.

Τηλέφωνο - κρατήσεις θέσεων: 28210 92395 και 6973005570

Μετάφραση: Δημήτρης Κιούσης

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Βιρβιδάκης

Σκηνικά και κοστούμια: Ξανθή Κόντου

Συνθέσεις ήχων: Δημήτρης Ιατρόπουλος

Φωτισμοί: Μαρία Μπαλαντίνου

παίζουν οι ηθοποιοί

Κατερίνα Μαντίλ

Μιχάλης Βιρβιδάκης

~

Η παράσταση συνοδεύεται από πρόγραμμα - βιβλίο με τη μετάφραση του έργου, εισαγωγικά στο έργο κείμενα, την εργοβιογραφία του συγγραφέα, και φωτογραφίες από την παράσταση. Πωλείται στο φουαγέ του θεάτρου Κυδωνία και σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία της Αθήνας.

Μετάφραση κειμένων προγράμματος: Δημήτρης Κιούσης

Υπεύθυνη προγράμματος, επιμέλεια κειμένων: Λίλα Τρουλινού

Καλλιτεχνική επιμέλεια προγράμματος: Αιμίλιος Καλογερής

Εκτύπωση: Μιχάλης Γεωρβασάκης

Λαμπεντούζα, του Άντερς Λουστγκάρτεν (2ος κύκλος παραστάσεων στο Θέατρο Κυδωνία)

Λαμπεντούζα
Άντερς Λουστγκάρτεν

22 Ιανουαρίου - 31 Ιανουαρίου

Θέατρο Κυδωνία - Μνήμη Εταιρεία Θεάτρου

Υψηλαντών 12, 73100 Χανιά

 

ΤΟ ΕΡΓΟ:

Λαμπεντούζα, το νησί του Παραδείσου. Το σημείο όπου η Αφρική συναντάει τη Ρώμη. Γραφικές, καρτ ποστάλ τοποθεσίες, σπάνιες ακρογιαλιές με χρυσές αμμουδιές, αλλά και οι ακτογραμμές όπου τα κύματα της θάλασσας πλένουν και ξεπλένουν τα πιο σπαρακτικά τους συντρίμμια.

Ο Στέφανο προέρχεται από μια οικογένεια πάππου προς πάππου Ιταλών ψαράδων. Όμως τον εικοστό πρώτο αιώνα τα δίχτυα του πιάνουν κάτι εντελώς διαφορετικό : η δουλειά του τώρα είναι να ανασύρει τα σαπισμένα πτώματα των μεταναστών που πνίγονται στη Μεσόγειο. Παράλληλα, σε κάποια άθλια γωνιά της Μεγάλης Βρετανίας η Ντενίζ, μιγάς που εργάζεται ως εισπράχτορας σε κάποια τοκογλυφική επιχείρηση, καθώς γυρνά από πόρτα σε πόρτα για να μαζεύει τις καθυστερημένες δόσεις δανείων ακούγοντας κάθε είδους σχόλιο για τους μετανάστες, γίνεται αυτόπτης μάρτυρας της πιο απρόσμενης οικονομικής παρακμής στην «ευημερούσα» Ευρώπη του 2015.

Μια ιστορία από τη θέση των ανθρώπων που δουλειά τους είναι να εφαρμόζουν το νόμο, μια ιστορία που αποκαλύπτει τα πραγματικά γεγονότα πίσω από τους τίτλους των εφημερίδων. Η ιστορία δυο ανθρώπων, ξένων μεταξύ τους, που βρίσκουν ελπίδα και επαφή εκεί που δεν το περίμεναν.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Δημήτρης Κιούσης
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Βιρβιδάκης
Σκηνικά και κοστούμια: Ξανθή Κόντου
Συνθέσεις ήχων: Δημήτρης Ιατρόπουλος
Φωτισμοί: Μαρία Μπαλαντίνου

παίζουν οι ηθοποιοί

Κατερίνα Μαντίλ
Μιχάλης Βιρβιδάκης

Χανιά: Η «ΝΥΧΤΑ» του Harold Pinter στη Δημοτική Πινακοθήκη

Βραδιά θεάτρου με το μονόπρακτο ''ΝΥΧΤΑ'' του Harold Pinter, στη Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων.

Στα πλαίσια της έκθεσης "Ο Κόσμος του Γιάννη Κύρου: Σκηνικά, κοστούμια και αρχειακό υλικό από το θέατρο, το χορό, τη μουσική και την τηλεόραση."

Παρουσιάζει το «Theatre 73100» την Κυριακή 10 Ιανουαρίου και ώρα 20:00 μ.μ. στην Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων.

Ένας άντρας κ μία γυναίκα γύρω στα σαράντα κάθονται και πίνουν καφέ. Φέρνουν στο νου τους το βράδυ που πρωτοσυναντήθηκαν και διαφωνούν σχεδόν σε όλα. Εκείνος θυμάται μια γέφυρα, εκείνη όχι. Εκείνος θυμάται να της ανοίγει το παλτό, εκείνη όχι. Εκείνη ακούει έναν ήχο, εκείνος όχι. Κι όλα αυτά σε απόλυτη ηρεμία. Οι ήρωες του Πίντερ τοποθετημένοι και κλεισμένοι στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού. Εγκλωβισμένοι. Περιορισμένοι. Και μέσα σε αυτόν τον πάντοτε πεπερασμένο χώρο προσπαθούν να ανιχνεύσουν και να βρουν καινούργιες ή παλιές διαστάσεις του πάντοτε άπειρου Χρόνου. Σαν ένα μόνιμο παιχνίδι του χώρου με τον χρόνο. Παιχνίδι λόγου κ σιωπής, διαρκών παύσεων μέσα στον λόγο, σαν επιμελημένες προσπάθειες ανασύνταξης του χώρου, του χρόνου και του λόγου.

Συντελεστές : Ιώ Ασηθιανάκη, Άκη Κασιωτάκη

σκηνοθεσία: Ιώ Ασηθιανάκη

κινησιολογία: Βασιλική Ντουντουλάκη, Jazz Train Studio

μουσική: Κώστας Κοκολάκης

κοστούμια: Μικέλα Παπαδουλάκη

Είσοδος Ελεύθερη

[θέατρο] Για τη μουσικο-θεατρική παράσταση “Της Ιθάκης το ωραίο ταξίδι...” (σε 3 πράξεις)

Για τη μουσικο-θεατρική παράσταση “Της Ιθάκης το ωραίο ταξίδι...” (σε 3 πράξεις)

Γράφει ο Ειρηναίος Μαράκης

   Το μουσικό-θεατρικό έργο “Της Ιθάκης το ωραίο ταξίδι...” (σε 3 πράξεις) του Γιώργου Λουτσετη (ιδέα – σκηνοθεσία – δομή παράστασης ) είναι μία παράσταση στην οποία συνομιλούν η μουσική με τις εικόνες, μέσα από τις αφορμές που δίνουν τρεις στίχοι από την “Ιθάκη” του Κωνσταντίνου Καβάφη. Η μουσική και οι εικόνες (από κινηματογραφικές ταινίες αλλά και στατικές) βρίσκονται άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους, ώστε να δομούν την υπόθεση η οποία παρουσιάζει μουσικές, ποιητικές και κινηματογραφικές αναφορές, πάνω στα θέματα που πραγματεύεται. Τρεις πράξεις – τρεις αυτόνομες νοηματικές ενότητες – οι οποίες χαρακτηρίζουν μια πορεία, μέσα από τις πρωταρχικές ελπίδες και τους στόχους της ζωής, τους αγώνες και τις μάχες που κερδίζονται ή χάνονται στη διαδρομή, και ο διαρκής αγώνας και το ταξίδι προς την πολυπόθητη Ιθάκη!

   Στην παράσταση “εμφανίζονται” και εκφράζονται ο αθλητισμός, στην ουσία του – έναντι του στείρου πρωταθλητισμού Η παιδικότητα, η αθωότητα, η καθαρή ματιά των παιδιών και η προσδοκώμενη αγάπη. Ο Δάσκαλος, όπως οφείλει να είναι, η κοινωνική αδικία. Επίσης “εμφανίζονται” οι «όψεις μιας Ελλάδας του πρόσφατου παρελθόντος, το οποίο μορφοποίησε τα βαθύτερα χαρακτηριστικά μας. Η αλληλεγγύη – το “μαζί”, ο αγώνας ενάντια στο άδικο κι ο άσβηστος Έρωτας. Τέλος, η σημαντικότητα της Γης, της Φύσης – και η αστρονομία σε ανθρώπινες διαστάσεις, η μάχη προς το δίκαιο και ωφέλιμο, που αντέχει.   Στην πραγματικότητα το συγκεκριμένο έργο και με αφορμή τον Καβάφη μας παρουσιάζει μια εθνοκεντρική και ανθρωπιστική εικόνα του κόσμου γύρω μας, εξαφανίζοντας παρά τις καλές προθέσεις του ζητήματα που πραγματικά μπορούν να μας ευαισθητοποιήσουν και κυριότερο, να μας προβληματίσουν, όπως την αναγκαιότητα ενός διαφορετικού αθλητικού άρα και κοινωνικού προτύπου που θα σέβεται και θα προστατέυει το διαφορετικό – τους αθλητές με αναπηρία για παράδειγμα. Το συγκεκριμένο θέμα που αποτελεί το σύνολο της Πρώτης Πράξης ενώ προσεγγίζεται με ανθρωπιστικό ενδιαφέρον, παραγκωνίζει το κοινωνικό. Κι ενώ αποτελεί το σπουδαιότερο σημείο της παράστασης καταλήγει το πιο αδύναμο. Κι αυτό γιατί ο σκηνοθέτης της παράστασης επικεντρώνεται στην Δεύτερη Πράξη και κατά ένα τρόπο και στην Τρίτη, στο να παρουσιάζει την εθνική ιστορία της Ελλάδας και των ανθρώπων της βασισμένος σε ένα εθνικό, συμφιλιωτικό βλέμμα και αναπαράγωντας την καθιερωμένη ιστορικά εικόνα αυτού του τόπου. Δηλαδή, ότι και να συνέβη στο παρελθόν ήταν επικίνδυνο, μας οδήγησε σε εξορίες, σε πολέμους και καταστροφές αλλά παρόλα τα προβλήματα εμείς, ο ελληνικός λαός αντισταθήκαμε κι ας προσπάθησαν εξωγενείς παράγοντες να μας εξαφανίσουν. Τα κοινωνικά ζητήματα, οι πολιτικές αντιθέσεις, τα Τάγματα Ασφαλείας λείπουν από την παράσταση αλλά υπάρχουν μόνο οι Γερμανοί, οι Εγγλέζοι και οι Αμερικάνοι. Κανείς άλλος. Χαρακτηριστική η σκηνή που αξιοποιείται στην παράσταση. από το “Ταξίδι στα Κύθηρα“ του Θόδωρου Αγγελόπουλου όπου οι δύο κεντρικοί πρωταγωνιστές, οι αξέχαστοι Μάνος Κατράκης και ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλο, από τις αντίπαλες, ιστορικές παρατάξεις του Εμφυλίου Πολέμου, συναντιούνται κι ο δεύτερος δηλώνει μέσα σε λυγμούς ότι «μας βάλανε και πολεμήσαμε, βγάλαμε τα μάτια μας, εσύ από εδώ, εγώ από την άλλη μεριά, χάσαμε κι οι δυο, ο άνθρωπος με τον άνθρωπο, ο λυκος με τον λύκο, τίποτα δεν απόμεινε εδώ πέρα» φεύγει κουρασμένος και τραγουδά με δάκρυα «το πυροβολικό, το πυροβολικό πολύ το αγαπώ...». Σε αυτό το σημείο κι ενώ μπορούμε να εντοπίσουμε την τραγική συνειδητοποίηση και από τις δύο πλευρές ότι όλα πήγαν χαμένα, κι οι θυσίες και οι αγώνες από τις δύο πλευρές από την άλλη έχουμε και την εξαφάνιση αυτών των υπαρκτών μέχρι και σήμερα διαφορών. Με αυτό τον τρόπο συνεχίζεται κι η υπόλοιπη παράσταση. Απλώς, ο Έρωτας, η Αγάπη αλλά και η σημαντικότητα της Γης, της Φύσης – και η αστρονομία σε ανθρώπινες διαστάσεις, που αποτελούν το κύριο θέμα τις Τρίτης Πράξης μεταμορφώνονται σε επικουρικά θέματα ενώ και σε αυτά μπορούμε να εντοπίσουμε τη θέληση του δημιουργού να είναι κεντρικά.

    Κι αυτή η παρουσίαση του έργου, με τις έντιμες προθέσεις, σκοντάφτει στον τρόπο που ερμηνεύει τον Καβάφη αρχικά και μετά πως παρουσιάζει θέματα που θέλει να παρουσιάσει. Σε αυτό το σημείο να σημειώσω ότι ο «μοναδικός, ανόμοιαστος κι ανεπανάληπτος» Καβάφης όπως τον αποκαλούσε ο Βαρναλης αποτελεί ένα πρόσωπο της ελληνικής ποίησης που έχει επηρεάσει πλήθος καλλιτεχνικών δημιουργιών τόσο στην ποίηση και στον δοκιμιακό λόγο, όσο και στον κινηματογράφο και το θέατρο  στην Ελλάδα και διεθνώς.  Παρόλα αυτά, παραμένει ένας μεγάλος άγνωστος για τους περισσότερους από εμάς που αρκούμαστε στα όσα μας δίδαξαν στο σχολείο σχετικά με τον ποιητή – αν μας δίδαξαν. Εδώ χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είναι απλά ένας ερωτικός ποιητής ή ένας φιλόσοφος που από καθ’ έδρας δίνει συμβουλές και οδηγίες στους αναγνώστες του για ένα αισθητικό τρόπο ζωής, ούτε απλά μετασχηματίζει την εμπειρία του σε πανανθρώπινο ιδανικό. Είναι ένας ποιητής με σαφή πολιτική και υπαρξιακή τοποθέτηση. Δεν λειτουργεί μηχανιστικά, δεν υποκύπτει σε ένα προπαγανδιστικό ρόλο. Αλλά αυτή του η θέση πρέπει πρώτα να διαβαστεί μέσα από το κοινωνικό περιβάλλον της εποχής του και ύστερα σε σύγκριση με τη δική μας πραγματικότητα. Κάτω από αυτό το πρίσμα μπορούμε να πούμε ότι ο Καβάφης και η ποίηση του εύκολα μπορούν να αξιοποιηθούν από διάφορους καλλιτέχνες για να συνομιλήσουν με τους σύγχρονους ανθρώπους και για τα κοινωνικά/πολιτικά/αισθητικά ζητήματα που μας αφορούν (και τους αφορούν) αλλά είναι κάτι που πρέπει να γίνεται με προσοχή.  Και όταν λέμε να αξιοποιηθούν, αυτό πρέπει να γίνεται με φειδώ. Η ποίηση του Καβάφη δεν ταιριάζει σε όλα, τουλάχιστον όπως εμείς τα φανταζόμαστε. Η ποίηση του Καβάφη δεν μπορεί να εξηγήσει ή έστω να περιγράψει την εθνική ιστορία της Ελλάδας ή τους αγώνες και τα πάθη του λαού μας. Με λίγα λόγια, οι αφορμές που δίνει ο ποιητής και το έργο του αλλά και οι δυσκολίες που προκύπτουν μέσα από αυτό τον διάλογο πρέπει να αξιοποιούνται/αντιμετωπίζονται με μεγάλη μαεστρία κι όχι με επιπολαιότητα. Κι εδώ έχουμε αυτό που προσωπικά ονομάζω ως Καβαφικό Πρόβλημα. Η έλλειψη μια στιβαρής αντιμετώπισης αυτού του Προβλήματος μπορεί να εντοπιστεί σε διάφορα έργα της σύγχρονης, ελληνικής καλλιτεχνικής παραγωγής. Το μουσικό-θεατρικό έργο “Της Ιθάκης το ωραίο ταξίδι...” δεν ξεφεύγει του κανόνα κι ας χρησιμοποιεί τον Καβάφη ως αφορμή, γιατί κατά την παράσταση ο Καβάφης είναι εξαφανισμένος, έτσι κι αλλιώς το έργο δεν είναι ένα αφιέρμα στον Ποιητή. 

   Πράγματι, θα παρατηρήσει κανείς η Ιθάκη του Καβάφη, που πάνω σε στίχους της βασίστηκε η παράσταση, μας παρουσιάζει τις δυσκολίες ενός ταξιδιού, περισσότερου υπαρξιακού και γιατί όχι, κοινωνικού παρά πραγματικού, βασισμένο και αυτό με τη σειρά του στην Οδύσσεια του Ομήρου. Αλλά η ερμηνεία που επιχειρεί το έργο πάνω στο ποίημα – γιατί, ας το αναγνωρίσουμε εδώ δεν αξιοποιείται η Ιθάκη του Καβάφη μόνο ως αφορμή για να ειπωθούν ή για να αναλυθούν διάφορα κοινωνικά/πολιτικά/αισθητικά ζητήματα που μας αφορούν αλλά και για να παρουσιαστεί μια ερμηνεία του έργου του, είναι λανθασμένη. Το ποίημα δεν αναφέρεται στην πορεία ενός λαού αλλά να εκθέσει μια ατομική εμπειρία υπαρξιακή/σωματική/κοινωνική και τα στάδια αντιμετώπισής των εμποδίων που βρήκε απέναντί της. Συγκεκριμένα, όταν ξεκινά ο ταξιδιώτης για πρώτη φορά την πορεία του στη ζωή είναι άπειρος και χωρίς πολλές γνώσεις και θεωρεί ότι η Ιθάκη είναι κάτι το ξεχωριστό που αξίζει κάθε προσπάθεια από μέρους του. Όταν όμως φτάνει εκεί, στο τέλος του προορισμού του έχει πια αποκτήσει τόσες γνώσεις ώστε πια είναι σε θέση να κατανοήσει ότι η μεγαλύτερη αξία της Ιθάκης είναι ότι αποτέλεσε το κίνητρο για να ξεκινήσει το ταξίδι του. Κατανοεί ότι η Ιθάκη υπήρξε ο στόχος που του έδινε το κουράγιο να ξεπερνά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε στη ζωή του και να συνεχίζει να προσπαθεί μέχρι να τα καταφέρει. Η Ιθάκη αποτέλεσε το ιδανικό που έθεσε στη ζωή του και ο λόγος που συνέχιζε την πορεία του παρά τα εμπόδια παρά τις αντιξοότητες. Η Ιθάκη ήταν το κίνητρο, ήταν η πηγή της δύναμης, για να μπορέσει να αντεπεξέλθει στις ανάγκες της ζωής και γι’ αυτό άξιζε τελικά κάθε προσπάθεια.

     Η αλήθεια είναι, μάλιστα, ότι δεν υπάρχει μόνο μια Ιθάκη, υπάρχουν πολλές, όπως πολλοί είναι και οι στόχοι που θέτουμε στη ζωή μας. Κάθε φορά που επιτυγχάνουμε ένα στόχο θέτουμε αμέσως έναν επόμενο και έτσι συνεχίζουμε τις προσπάθειες να κάνουμε διαρκώς ό,τι καλύτερο μπορούμε στη ζωή μας. Κάθε φορά που φτάνουμε στην Ιθάκη, θέτουμε έναν υψηλότερο στόχο και συνεχίζουμε την πορεία μας προς τη νέα Ιθάκη, προς το νέο στόχο που θέσαμε. Η Ιθάκη είναι ο προορισμός αλλά δεν έχει να μας προσφέρει τίποτε περισσότερο πέρα από το ταξίδι που κάνουμε για να φτάσουμε σε αυτήν, έστω και γι’ αυτό όμως αξίζει κάθε προσπάθεια, αξίζει όλη μας την αφοσίωση, και όλη μας την ευγνωμοσύνη που μας κρατά σε μια διαρκή εγρήγορση και προσπάθεια. Το πως θα κάνουμε τον συσχετισμό με τα πάθη και τα λάθη τν ανθρώπων του τόπου μας χρειάζεται ιδιαίτερο τρόπο. Σε αυτό το σημείο θεωρώ ότι το ,έργο δεν πέτυχε τον στόχο του αλλά παρόλαυτα καταφέρνει με τις υπέροχες μουσικές, τραγουδιστικές και θεατρικές ερμηνείες να μας συνεπάρει σε ένα ταξίδι αναμνήσεων, μυρωδιών και εμπειριών.

    Το έργο “Της Ιθάκης το ωραίο ταξίδι...” πάντως αποτελεί το προσωπικό και κοινωνικό, καλλιτεχνικό, αισθητικό και πολιτικό όραμα του δημιουργού του. Όμως ο Γιώργος Λουτσέτης που παίζει και πιάνο στην παράσταση, δεν είναι μόνο του στη σκηνή. Μαζί του θα δούμε την Ελισάβετ Βερούλη στο τραγούδι ενώ συμμετέχουν οι ηθοποιοί, Κώστας Βερονίκης, Αργυρώ Βουτετάκη, Κατερίνα Βουτετάκη (καθεμία και καθένας τους εξαιρετικός, με ουσιαστικό βάθος στις εμηνείες τους). Ηχογραφημένη φωνή - βοηθός σκηνοθέτη η Κατερίνα Παπαδάκη και στη διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα η Κάλλι Ρουμελιώτου (ιδιαίτερη η συμβολή της και με ιδιαίτερη φλόγα). Τεχνικός σχεδιασμός ήχου – εικόνας, προβολές από το “Nest” studio – Χανιά. Το μουσικό-θεατρικό έργο “Της Ιθάκης το ωραίο ταξίδι...” είναι σε συμπαραγωγή με τον δραστήριο Σύλλογο Φίλων Θεάτρου Χανίων.

Info

“Της Ιθάκης το ωραίο ταξίδι...” (σε 3 πράξεις)

------------------------------------------------------------------
28 Μαρτίου 2015
Αίθουσα "Μάνος Κατράκης"
Οδός Ιφιγένειας - Λόφος Χρυσής Ακτής - Χανιά
Ώρα έναρξης: 21:00 ακριβώς!
Τηλ: 28210 33472 – 6975 861592

(Με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά, στην έξοδο)