γράφει ο Ειρηναίος Μαράκης
Μόνη και ασήμαντη
σε λογαριάζουν,
δεν θέλουν να μιλάς
και σε καταδικάζουν.
Όνειρα φτιάχνεις
με τις λέξεις
και φοβάσαι,το ξέρω
να αντέξεις.
Βασανιστές σ' ακολουθούν
και λόγια για σένα
φοβούνται να πουν.
-Κανάγιες!
.....
Σβήνουν τα φώτα της πόλης,
σβήνεις και εσύ
με ποτό και χάπια
ως άλλος Καρυωτάκης.
.....
Θα τα ξαναπούμε...
Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009
ΝΟΑΜ ΤΣΟΜΣΚΙ Περί Αναρχισμού
Περί Αναρχισμού
ISBN: 978-960-04-3898-7
Έτος έκδοσης: 2009
Συγγραφέας: ΤΣΟΜΣΚΙ, ΝΟΑΜ
Τιμή: 14.00€
Περί Αναρχισμού
Μετάφραση: ΜΑΡΙΑ-ΑΡΙΑΔΝΗ ΑΛΑΒΑΝΟΥ
Ο Νόαμ Τσόμσκι δεν χρειάζεται συστάσεις. Η δριμύτατη κριτική του στο καπιταλιστικό σύστημα, στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, στα ΜΜΕ, σε κάθε μορφής καταπίεση και εκμετάλλευση έχει εδραιώσει τη φήμη του Αμερικανού πολιτικού στοχαστή προκαλώντας ταυτόχρονα ποικίλα σχόλια και συζητήσεις.
Τα κείμενα που συγκεντρώνονται στον παρόντα τόμο αποκαλύπτουν μια άλλη διάσταση του έργου του: τη σχέση του με το αναρχικό κίνημα και πως αυτό επηρέασε τη σκέψη του.
Πόσο επίκαιρη είναι σήμερα μια συζήτηση περί αναρχισμού; Μπορεί το αναρχικό κίνημα να προκαλέσει κοινωνικές αλλαγές; Ο Τσόμσκι διερωτάται, προκαλεί, θέτει σημαντικά ερωτήματα. Τονίζει αυτό που θεωρεί ως την ουσία του αναρχισμού: πρέπει να αποδειχθεί η αναγκαιότητα της εξουσίας. Σκιαγραφεί το όραμά του για μια ριζική ανασυγκρότηση της κοινωνίας χωρίς ιεραρχικές δομές, για έναν κόσμο όπου κάθε άτομο θα συμμετέχει άμεσα στις αποφάσεις που αφορούν στη ζωή του. Το βασικότερο: επιβεβαιώνει την αντίληψή του για τον τρόπο που πρέπει να οργανώσουμε τη ζωή μας ενόψει των δύσκολων αγώνων του σήμερα και του αύριο.
INFO
1.Noam Chomsky on Anarchism, Marxism & Hope for the future
2.Noam Chomsky on Wikipedia
ISBN: 978-960-04-3898-7
Έτος έκδοσης: 2009
Συγγραφέας: ΤΣΟΜΣΚΙ, ΝΟΑΜ
Τιμή: 14.00€
Περί Αναρχισμού
Μετάφραση: ΜΑΡΙΑ-ΑΡΙΑΔΝΗ ΑΛΑΒΑΝΟΥ
Ο Νόαμ Τσόμσκι δεν χρειάζεται συστάσεις. Η δριμύτατη κριτική του στο καπιταλιστικό σύστημα, στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, στα ΜΜΕ, σε κάθε μορφής καταπίεση και εκμετάλλευση έχει εδραιώσει τη φήμη του Αμερικανού πολιτικού στοχαστή προκαλώντας ταυτόχρονα ποικίλα σχόλια και συζητήσεις.
Τα κείμενα που συγκεντρώνονται στον παρόντα τόμο αποκαλύπτουν μια άλλη διάσταση του έργου του: τη σχέση του με το αναρχικό κίνημα και πως αυτό επηρέασε τη σκέψη του.
Πόσο επίκαιρη είναι σήμερα μια συζήτηση περί αναρχισμού; Μπορεί το αναρχικό κίνημα να προκαλέσει κοινωνικές αλλαγές; Ο Τσόμσκι διερωτάται, προκαλεί, θέτει σημαντικά ερωτήματα. Τονίζει αυτό που θεωρεί ως την ουσία του αναρχισμού: πρέπει να αποδειχθεί η αναγκαιότητα της εξουσίας. Σκιαγραφεί το όραμά του για μια ριζική ανασυγκρότηση της κοινωνίας χωρίς ιεραρχικές δομές, για έναν κόσμο όπου κάθε άτομο θα συμμετέχει άμεσα στις αποφάσεις που αφορούν στη ζωή του. Το βασικότερο: επιβεβαιώνει την αντίληψή του για τον τρόπο που πρέπει να οργανώσουμε τη ζωή μας ενόψει των δύσκολων αγώνων του σήμερα και του αύριο.
INFO
1.Noam Chomsky on Anarchism, Marxism & Hope for the future
2.Noam Chomsky on Wikipedia
ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ ΜΙΛΤΟΣ (1919 )
ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, ΜΙΛΤΟΣ
(1919 )
Δισέγγονος του υδραίου αγωνιστή του 1821 Γεωργίου Σαχτούρη, ο Μίλτος Σαχτούρης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Προερχόμενος από πλούσια σχετικά οικογένεια, μπόρεσε να αφιερωθεί στη λογοτεχνία χωρίς να είναι αναγκασμένος να απασχολείται με το βιοπορισμό. Άρχισε να γράφει ποιήματα στη διάρκεια της Κατοχής, οπότε και γνώρισε το Νίκο Εγγονόπουλο και ήρθε σε επαφή με τον υπερρεαλισμό. Το 1944 δημοσίευσε ποιήματα στο περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα και ένα χρόνο αργότερα εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Η λησμονημένη. Ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση έργων του Μπέρτολτ Μπρεχτ και του Φραντς Κάφκα και συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά, Τα Νέα Γράμματα, Τα Νέα Ελληνικά, Τραμ, Τετράδιο, Η Λέξη, Νέα Εστία. Στα ποιήματά του Σαχτούρη, ο κόσμος είναι ενιαίος και κλειστός, απαράλλαχτος και εχθρικός και εντός του ο άνθρωπος διακατέχεται από αγωνία και ασφυκτιά. Έμμεσα αλλά σαφώς πολιτικός, ο λόγος του είναι υπερβολικά απλός και λιτός, αντλεί τη δύναμή του από την καίρια χρήση της λέξης και του συμβόλου, που αυτονομείται και αποκτά τη δική του, ξεχωριστή οντότητα, καθώς σημαίνει το αναπόδραστο. Τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο Νέοι ευρωπαίοι ποιητές από την ιταλική ραδιοφωνία και τηλεόραση για την συλλογή του Όταν σας μιλώ, 1956 , το Β Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Τα στίγματα, 1962 , έλαβε τη χορηγεία του ιδρύματος Φορντ, 1972 , το Α Κρατικό Βραβείο Ποίησης, 1987, για τη συλλογή Εκτοπλάσματα και το Μεγάλο κρατικό βραβείο για το σύνολο του έργου του, 2003 .
Τα έργα του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κέδρος
ποίηση
Ποιήματα. 1945, 1971, 1977
Εκτοπλάσματα, 1989
Καταβύθιση, 1990
Έκτοτε, 1996
Xρωμοτραύματα, 1996
Aνάποδα γυρίσαν τα ρολόγια, 1998
Ποιήματα,1980, 1998, 2002
Τίτλος Συγγραφέας Τιμή -
Ποιήματα. 1945 - 1971 Ποιήματα. 1945 - 1971
ISBN: 960-04-0425-9
Έτος έκδοσης: 1977
ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, ΜΙΛΤΟΣ 16.00€
Χρωμοτραύματα Χρωμοτραύματα
ISBN: 960-04-1137-9
Έτος έκδοσης: 1996
ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, ΜΙΛΤΟΣ 8.50€
Ποιήματα, 1980- 1998 Ποιήματα, 1980- 1998
ISBN: 960-04-1950-7
Έτος έκδοσης: 2002
ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, ΜΙΛΤΟΣ 16.00€
Καταβύθιση Καταβύθιση
ISBN: 960-04-0376-7
Έτος έκδοσης: 1990
ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, ΜΙΛΤΟΣ 8.50€
Aνάποδα γυρίσαν τα ρολόγια Aνάποδα γυρίσαν τα ρολόγια
ISBN: 960-04-1556-0
Έτος έκδοσης: 1998
ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, ΜΙΛΤΟΣ 8.50€
Εκτοπλάσματα Εκτοπλάσματα
ISBN: 960-04-0278-7
Έτος έκδοσης: 1989
ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, ΜΙΛΤΟΣ 8.50€
Έκτοτε Έκτοτε
ISBN: 960-04-1223-5
Έτος έκδοσης: 1996
ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, ΜΙΛΤΟΣ 8.50€
(1919 )
Δισέγγονος του υδραίου αγωνιστή του 1821 Γεωργίου Σαχτούρη, ο Μίλτος Σαχτούρης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Προερχόμενος από πλούσια σχετικά οικογένεια, μπόρεσε να αφιερωθεί στη λογοτεχνία χωρίς να είναι αναγκασμένος να απασχολείται με το βιοπορισμό. Άρχισε να γράφει ποιήματα στη διάρκεια της Κατοχής, οπότε και γνώρισε το Νίκο Εγγονόπουλο και ήρθε σε επαφή με τον υπερρεαλισμό. Το 1944 δημοσίευσε ποιήματα στο περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα και ένα χρόνο αργότερα εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Η λησμονημένη. Ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση έργων του Μπέρτολτ Μπρεχτ και του Φραντς Κάφκα και συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά, Τα Νέα Γράμματα, Τα Νέα Ελληνικά, Τραμ, Τετράδιο, Η Λέξη, Νέα Εστία. Στα ποιήματά του Σαχτούρη, ο κόσμος είναι ενιαίος και κλειστός, απαράλλαχτος και εχθρικός και εντός του ο άνθρωπος διακατέχεται από αγωνία και ασφυκτιά. Έμμεσα αλλά σαφώς πολιτικός, ο λόγος του είναι υπερβολικά απλός και λιτός, αντλεί τη δύναμή του από την καίρια χρήση της λέξης και του συμβόλου, που αυτονομείται και αποκτά τη δική του, ξεχωριστή οντότητα, καθώς σημαίνει το αναπόδραστο. Τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο Νέοι ευρωπαίοι ποιητές από την ιταλική ραδιοφωνία και τηλεόραση για την συλλογή του Όταν σας μιλώ, 1956 , το Β Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Τα στίγματα, 1962 , έλαβε τη χορηγεία του ιδρύματος Φορντ, 1972 , το Α Κρατικό Βραβείο Ποίησης, 1987, για τη συλλογή Εκτοπλάσματα και το Μεγάλο κρατικό βραβείο για το σύνολο του έργου του, 2003 .
Τα έργα του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κέδρος
ποίηση
Ποιήματα. 1945, 1971, 1977
Εκτοπλάσματα, 1989
Καταβύθιση, 1990
Έκτοτε, 1996
Xρωμοτραύματα, 1996
Aνάποδα γυρίσαν τα ρολόγια, 1998
Ποιήματα,1980, 1998, 2002
Τίτλος Συγγραφέας Τιμή -
Ποιήματα. 1945 - 1971 Ποιήματα. 1945 - 1971
ISBN: 960-04-0425-9
Έτος έκδοσης: 1977
ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, ΜΙΛΤΟΣ 16.00€
Χρωμοτραύματα Χρωμοτραύματα
ISBN: 960-04-1137-9
Έτος έκδοσης: 1996
ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, ΜΙΛΤΟΣ 8.50€
Ποιήματα, 1980- 1998 Ποιήματα, 1980- 1998
ISBN: 960-04-1950-7
Έτος έκδοσης: 2002
ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, ΜΙΛΤΟΣ 16.00€
Καταβύθιση Καταβύθιση
ISBN: 960-04-0376-7
Έτος έκδοσης: 1990
ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, ΜΙΛΤΟΣ 8.50€
Aνάποδα γυρίσαν τα ρολόγια Aνάποδα γυρίσαν τα ρολόγια
ISBN: 960-04-1556-0
Έτος έκδοσης: 1998
ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, ΜΙΛΤΟΣ 8.50€
Εκτοπλάσματα Εκτοπλάσματα
ISBN: 960-04-0278-7
Έτος έκδοσης: 1989
ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, ΜΙΛΤΟΣ 8.50€
Έκτοτε Έκτοτε
ISBN: 960-04-1223-5
Έτος έκδοσης: 1996
ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, ΜΙΛΤΟΣ 8.50€
ΚΑΨΑΛΗΣ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ
ΚΑΨΑΛΗΣ
ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ
Παρουσίαση
Τα 22 ποιήματα της ανά χείρας συλλογής γράφτηκαν μετά από παραγγελία του συνθέτη Νίκου Ξυδάκη, με σκοπό να αποτελέσουν μια μουσική προσωπογραφία του Κ. Π. Καβάφη. Όπερ και εγένετο, φόρος τιμής ενός Αλεξανδρινού συνθέτη στον Αλεξανδρινό ποιητή, ενός ποιητή σε άλλον.
Ο Διονύσης Καψάλης, με εξαιρετική λεπτότητα και διαφάνεια, αφήνει να παρηχούν στα ποιήματα αυτά οι ποητικοί "τρόποι" του Καβάφη, θέματα, λέξεις και ρυθμοί, χωρίς ποτέ να χάνεται η ιδιαιτερότητα της δικής του ποιητικής φράσης, κι έτσι, κλείνοντας κανείς το μικρό ετούτο βιβλίο -που άρχεται με το γνωστό ιδιόχειρο βιογραφικό σημείωμα του Καβάφη και κλείνει με την επιτάφια επιγραφή- μένει παρέα με τη γνωστή φιγούρα του τιμώμενου ποιητή και με τα λόγια του τιμώντος.
Την έκδοση κοσμούν βινιέτες του Νίκου Ξυδάκη.
Απόσπασμα
Υπάρχει τόπος
Πάντα η ίδια πόλη θα 'ναι,
οι δρόμοι της θα σε μεθάνε,
όπου κι αν βγεις,
στο Ράμλι, στην Ιμπραημία,
στα καφενεία, στην Πλατεία
Μωχμάτετ Άλυ,
στο Κάιτ Μπέη και στο Ανφούσι,
μ' όλο το ανθρώπινο λεφούσι,
κι ώς την Κορνίς,
που θα κοιτάς και θα πληθαίνει
η θάλασσα και θ' ανασαίνει
μαβιά, μεγάλη.
Στο Κάμπο Τσέζαρε, στο Σάτμπι,
γιορτάζει η πόλη σου και λάμπει
για σένα πάντα,
Ρωμιοί, Αρμένιοι, Μαλτέζοι,
πηγαίνουν, έρχονται, και παίζει
μακριά μια μπάντα.
Υπάρχει τόπος
Από μακριά θα σε μεθάνε
τα φώτα της, μα πάντα θα 'ναι
πολύς ο κόπος.
Σε βάθος δρόμου μακρινού
μια Αλεξάνδρεια του νου:
υπάρχει τόπος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Διονύσης Καψάλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Σπούδασε κλασική και αγγλική φιλολογία στις ΗΠΑ (1970-1974) και νεοελληνική φιλολογία στο Λονδίνο (1981-1984), όπου επίσης δίδαξε για δύο χρόνια.
Από το 1978 έχει δημοσιεύσει δώδεκα ποιητικά βιβλία (όλα εκτός του πρώτου στις εκδόσεις Άγρα), τρεις τόμους με δοκίμια, μια επιλογή από τα Σονέτα του Σαίξπηρ κ.ά. Έχει επίσης δημοσιεύσει ποιητικές μεταφράσεις, άρθρα, μελέτες και βιβλιοκριτικές σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες. Μετέφρασε για το θέατρο τα έργα του Σαίξπηρ Ρωμαίος και Ιουλιέττα (που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Πατάκη το 1996) και Ο βασιλιάς Ληρ (που θα εκδοθεί προσεχώς από τις εκδόσεις Άγρα).
Από το 1986 ώς το 1997 εργάστηκε ως υπεύθυνος εκδόσεων στο Βιβλιοπωλείον της Εστίας. Από τον Σεπτέμβριο του 1998 εργάζεται στο Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, όπου, από τον Νοέμβριο του 1999, κατέχει τη θέση του διευθυντή.
Τον Μάιο 2002 εκδόθηκε από την "Άγρα" ο τόμος επιφυλλίδων και δοκιμίων του Στον καιρό και τον Απρίλιο 2003 η συλλογή Από λεπτοτάτη οδύνη. Επίσης από την "Άγρα" ετοιμάζονται ένας τόμος με χάικου του Ίσσα και του Μπασό και μια επιλογή από τα ποιήματα της Έμιλυ Ντίκινσον.
Περιεχόμενα
1. Για τον Καβάφη, 1863-1933
2. Η πόλη
3. Τα πλοία
4. Θεραπεία
5. Καλοκαίρια
6. Φάρος της νύχτας
7. Το χρίσμα
8. Μια φράση του
9. Rue Lepsius
10. Οπτασία
11. Τα κρυμμένα
12. Υπάρχει τόπος
13. Λευκά τριαντάφυλλα
14. Αποχαιρετισμός, 27.10.1932
15. Επάνοδος από την Ελλάδα
16. Στο μπαλκόνι
17. Η βαλίτσα
18. Το πέρασμα του χρόνου
19. Η μετάληψη
20. Υπάρχει τόπος
21. Υστεροφημία
22. Στον τάφο
ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ
Παρουσίαση
Τα 22 ποιήματα της ανά χείρας συλλογής γράφτηκαν μετά από παραγγελία του συνθέτη Νίκου Ξυδάκη, με σκοπό να αποτελέσουν μια μουσική προσωπογραφία του Κ. Π. Καβάφη. Όπερ και εγένετο, φόρος τιμής ενός Αλεξανδρινού συνθέτη στον Αλεξανδρινό ποιητή, ενός ποιητή σε άλλον.
Ο Διονύσης Καψάλης, με εξαιρετική λεπτότητα και διαφάνεια, αφήνει να παρηχούν στα ποιήματα αυτά οι ποητικοί "τρόποι" του Καβάφη, θέματα, λέξεις και ρυθμοί, χωρίς ποτέ να χάνεται η ιδιαιτερότητα της δικής του ποιητικής φράσης, κι έτσι, κλείνοντας κανείς το μικρό ετούτο βιβλίο -που άρχεται με το γνωστό ιδιόχειρο βιογραφικό σημείωμα του Καβάφη και κλείνει με την επιτάφια επιγραφή- μένει παρέα με τη γνωστή φιγούρα του τιμώμενου ποιητή και με τα λόγια του τιμώντος.
Την έκδοση κοσμούν βινιέτες του Νίκου Ξυδάκη.
Απόσπασμα
Υπάρχει τόπος
Πάντα η ίδια πόλη θα 'ναι,
οι δρόμοι της θα σε μεθάνε,
όπου κι αν βγεις,
στο Ράμλι, στην Ιμπραημία,
στα καφενεία, στην Πλατεία
Μωχμάτετ Άλυ,
στο Κάιτ Μπέη και στο Ανφούσι,
μ' όλο το ανθρώπινο λεφούσι,
κι ώς την Κορνίς,
που θα κοιτάς και θα πληθαίνει
η θάλασσα και θ' ανασαίνει
μαβιά, μεγάλη.
Στο Κάμπο Τσέζαρε, στο Σάτμπι,
γιορτάζει η πόλη σου και λάμπει
για σένα πάντα,
Ρωμιοί, Αρμένιοι, Μαλτέζοι,
πηγαίνουν, έρχονται, και παίζει
μακριά μια μπάντα.
Υπάρχει τόπος
Από μακριά θα σε μεθάνε
τα φώτα της, μα πάντα θα 'ναι
πολύς ο κόπος.
Σε βάθος δρόμου μακρινού
μια Αλεξάνδρεια του νου:
υπάρχει τόπος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Διονύσης Καψάλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Σπούδασε κλασική και αγγλική φιλολογία στις ΗΠΑ (1970-1974) και νεοελληνική φιλολογία στο Λονδίνο (1981-1984), όπου επίσης δίδαξε για δύο χρόνια.
Από το 1978 έχει δημοσιεύσει δώδεκα ποιητικά βιβλία (όλα εκτός του πρώτου στις εκδόσεις Άγρα), τρεις τόμους με δοκίμια, μια επιλογή από τα Σονέτα του Σαίξπηρ κ.ά. Έχει επίσης δημοσιεύσει ποιητικές μεταφράσεις, άρθρα, μελέτες και βιβλιοκριτικές σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες. Μετέφρασε για το θέατρο τα έργα του Σαίξπηρ Ρωμαίος και Ιουλιέττα (που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Πατάκη το 1996) και Ο βασιλιάς Ληρ (που θα εκδοθεί προσεχώς από τις εκδόσεις Άγρα).
Από το 1986 ώς το 1997 εργάστηκε ως υπεύθυνος εκδόσεων στο Βιβλιοπωλείον της Εστίας. Από τον Σεπτέμβριο του 1998 εργάζεται στο Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, όπου, από τον Νοέμβριο του 1999, κατέχει τη θέση του διευθυντή.
Τον Μάιο 2002 εκδόθηκε από την "Άγρα" ο τόμος επιφυλλίδων και δοκιμίων του Στον καιρό και τον Απρίλιο 2003 η συλλογή Από λεπτοτάτη οδύνη. Επίσης από την "Άγρα" ετοιμάζονται ένας τόμος με χάικου του Ίσσα και του Μπασό και μια επιλογή από τα ποιήματα της Έμιλυ Ντίκινσον.
Περιεχόμενα
1. Για τον Καβάφη, 1863-1933
2. Η πόλη
3. Τα πλοία
4. Θεραπεία
5. Καλοκαίρια
6. Φάρος της νύχτας
7. Το χρίσμα
8. Μια φράση του
9. Rue Lepsius
10. Οπτασία
11. Τα κρυμμένα
12. Υπάρχει τόπος
13. Λευκά τριαντάφυλλα
14. Αποχαιρετισμός, 27.10.1932
15. Επάνοδος από την Ελλάδα
16. Στο μπαλκόνι
17. Η βαλίτσα
18. Το πέρασμα του χρόνου
19. Η μετάληψη
20. Υπάρχει τόπος
21. Υστεροφημία
22. Στον τάφο
EDGAR ALLAN POE - ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ
ΠΟΕ
ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΛΑΝ
POE
EDGAR ALLAN
Εθνικότητα : ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ
Ημερομηνία Γέννησης : 1809 - Θανάτου : 1849
Φύλλο : Α
ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ
Συγγραφέας(είς) : ΠΟΕ ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΛΑΝ
Κατηγορία(ες) : ΞΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ
Γλώσσα Πρωτοτύπου : ΑΓΓΛΙΚΑ
Μεταφραστής : ΠΟΛΙΤΗ ΤΖΙΝΑ
Χρονολογία έκδοσης: Νοέμβριος 2000
Χρονολογία Α' έκδοσης Άγρας: 2000
Χρονολογία έκδοσης Πρωτοτύπου: 1845
Σχήμα βιβλίου : 245x175 χιλ.
Τύπος βιβλιοδεσίας : ΜΑΛΑΚΗ
Αριθμός σελίδων : 80
ISBN : 978-960-325-361-7
Τιμή : 16 Ευρώ
ΠΟΕ ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΛΑΝ - ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ
Παρουσίαση
Το Κοράκι, εκτενές ποίημα σε δεκαοκτώ σύμμετρες στροφές που ανήκει στον " γοτθικό ρομαντισμό ", δημοσιεύτηκε στις 29 Ιανουαρίου 1845 στην εφημερίδα New York Mirror και πολύ σύντομα έγινε ένα από τα δημοφιλέστερα ποιήματα του κόσμου. Στην παρούσα δίγλωσση έκδοση (αγγλικά-ελληνικά) δημοσιεύεται σε νέα μετάφραση και εισαγωγή της Τζίνας Πολίτη και με την εικονογράφηση του Ιάπωνα καλλιτέχνη Χαμίρου Ακί.
Κατά το παράδειγμα του Baudelaire, το ποίημα συνοδεύεται από τη μετάφραση του δοκιμίου " Ηφιλοσοφία της Σύνθεσης ", όπου ο E. A. Poe περιγράφει τη διαδικασία σύλληψης και γραφής του ποιήματός του, διαδικασία την οποία εντάσσει στο γενικότερο πλαίσιο της ιδεαλιστικής αισθητικής του.
Ως επίμετρο παρουσιάζονται οι σημαντικότερες εικονογραφήσεις του ποιήματος από τους Gustave Dorι, Ιdouard Manet, Odilon Redon, Simon Marsden και Julio Pomar.
Τίτλος : Η 1002η ΝΥΧΤΑ
Τίτλος Πρωτοτύπου : LA MILLE ET DEUXIEME NUIT, THE THOUSAND AND SECOND TALE OF SCHEHERAZADE
Συγγραφέας(είς) : ΓΚΩΤΙΕ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΠΟΕ ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΛΑΝ
ΝΤΑΒΙΝΤΕΣΚΟΥ ΝΙΚΟΛΑΕ
Κατηγορία(ες) : ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Γλώσσα Πρωτοτύπου : ΓΑΛΛΙΚΑ
Μεταφραστής : ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΕΦΗ-ΜΠΕΡΛΗΣ ΑΡΗΣ
Χρονολογία έκδοσης: Απρίλιος 2006
Χρονολογία Α' έκδοσης Άγρας: 2006
Χρονολογία έκδοσης Πρωτοτύπου: 1842
Σχήμα βιβλίου : 210x125 χιλ.
Τύπος βιβλιοδεσίας : ΜΑΛΑΚΗ
Αριθμός σελίδων : 144
ISBN : 960-325-630-7
Τιμή : 12 Ευρώ
THEOPHILE GAUTIER
EDGAR ALLAN POE
NICOLAE DAVIDESCU
H 1002η ΝΥΧΤΑ
Παρουσίαση
ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΗ ΧΑΛΙΜΑ (ή Σεχραζάντ) αφού περάτωσε τις Χίλιες και μια νύχτες ; Τρείς συγγραφείς επανέρχονται στον ανατολίτικο κύκλο των αραβικών παραμυθιών για να του δώσουν μια συνέχεια.
Τρία διηγήματα, το πρώτο γραμμένο από Γάλλο, το δεύτερο από Αμερικανό, το τρίτο από Ρουμάνο, διασταυρώνονται πάνω σ'ένα κοινό ερώτημα: γίνεται να δώσουν μια συνέχεια στον υπέροχο κύκλο των ανατολίτικων διηγήσεων αφού η μυθική σουλτάνα φαίνεται να τα'χει διηγηθεί πια όλα; Η αφήγηση μιας ακόμη ιστορίας είναι εφικτή; Και ποιας ιστορίας; Ο Θεόφιλος Γκωτιέ και ο Έντγκαρ Άλλαν Πόου, οι πρώτοι που θέτουν αυτό το ερώτημα, χωρίς να είναι σίγουρο ότι ο ένας γνώριζε το κείμενο του άλλου, απαντούν με πολύ ειρωνικό τρόπο. Στο διήγημα του Γκωτιέ, η Σεχραζάντ επιστρέφει από το Παρίσι στη Βαγδάτη, εφοδιασμένη με μια επιφυλλίδα που της διηγήθηκε ο ίδιος ο Γκωτιέ, αλλά της κόβουν το κεφάλι: η επιφυλλίδα δεν πείθει. Στο διήγημα του Πόου, ξαναπιάνει από μόνη της μια από τις ιστορίες της και η καινούργια αφήγηση αντικαθρεφτίζει τα μύρια παράδοξα του σύγχρονου κόσμου με ανατολίτικο φτιασίδωμα. Όμως τα επιτεύγματα αυτά ακούγονται τόσο παράδοξα που καταλήγουν και πάλι στο θάνατό της.
Πέρα απ'αυτό το κοινό και ειρωνικό συμπέρασμα, τα διηγήματα του Γκωτιέ και του Πόου διαφέρουν ριζικά ως προς τον τόνο και τη δομή. Όμως το «κριτικό διήγημα» του Νικολάε Νταβιντέσκου, Ρουμάνου ποιητή, μυθιστοριογράφου και κριτικού, μας προσκαλεί να τα διαβάσουμε με σταυρωτή ανάγνωση. Ο Νταβιντέσκου, μεταφραστής του Γκωτιέ στα ρουμάνικα, ανακαλεί μέσα στο ίδιο του το διήγημα τον Εντγκαρ Άλλαν Πόου, το γνωστότατο ποίημά του «Το Κοράκι» καθώς και το δοκίμιό του «Η φιλοσοφία της σύνθεσης». Η Σεχραζάντ του Νταβιντέσκου, δεινή αφηγήτρια αλλά και άξια συγκριτική γραμματολόγος, δείχνει, χάρη σε μια ωραία και επιτήδεια σταυρωτή ανάγνωση του «Κορακιού» και διαφόρων ιστοριών από τις Χίλιες και μια νύχτες, ότι η δύναμη της μυθοπλασίας είναι απέραντη. Αλλά δεν ξέρουμε τι θησαυρούς κατέχουμε παρά μόνο αφού τους ανακαλύψουμε χάρη σε μακρινά ταξίδια και σε συναπαντήματα με τους άλλους.
Παρουσίαση
Ευαγγελία Stead-Δασκαλοπούλου
Η νέα Χαλιμά, η μηχανή της μυθοπλασίας και η σταυρωτή ανάγνωση
Theophile Gautier - Η χιλιοστή δεύτερη νύχτα
Edgar Allan Poe - Η χιλιοστή δεύτερη ιστορία της Σεχραζάντ
Nιcolae Davidescu - Η χιλιοστή δεύτερη νύχτα (κριτικό διήγημα)
ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΛΑΝ
POE
EDGAR ALLAN
Εθνικότητα : ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ
Ημερομηνία Γέννησης : 1809 - Θανάτου : 1849
Φύλλο : Α
ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ
Συγγραφέας(είς) : ΠΟΕ ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΛΑΝ
Κατηγορία(ες) : ΞΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ
Γλώσσα Πρωτοτύπου : ΑΓΓΛΙΚΑ
Μεταφραστής : ΠΟΛΙΤΗ ΤΖΙΝΑ
Χρονολογία έκδοσης: Νοέμβριος 2000
Χρονολογία Α' έκδοσης Άγρας: 2000
Χρονολογία έκδοσης Πρωτοτύπου: 1845
Σχήμα βιβλίου : 245x175 χιλ.
Τύπος βιβλιοδεσίας : ΜΑΛΑΚΗ
Αριθμός σελίδων : 80
ISBN : 978-960-325-361-7
Τιμή : 16 Ευρώ
ΠΟΕ ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΛΑΝ - ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ
Παρουσίαση
Το Κοράκι, εκτενές ποίημα σε δεκαοκτώ σύμμετρες στροφές που ανήκει στον " γοτθικό ρομαντισμό ", δημοσιεύτηκε στις 29 Ιανουαρίου 1845 στην εφημερίδα New York Mirror και πολύ σύντομα έγινε ένα από τα δημοφιλέστερα ποιήματα του κόσμου. Στην παρούσα δίγλωσση έκδοση (αγγλικά-ελληνικά) δημοσιεύεται σε νέα μετάφραση και εισαγωγή της Τζίνας Πολίτη και με την εικονογράφηση του Ιάπωνα καλλιτέχνη Χαμίρου Ακί.
Κατά το παράδειγμα του Baudelaire, το ποίημα συνοδεύεται από τη μετάφραση του δοκιμίου " Ηφιλοσοφία της Σύνθεσης ", όπου ο E. A. Poe περιγράφει τη διαδικασία σύλληψης και γραφής του ποιήματός του, διαδικασία την οποία εντάσσει στο γενικότερο πλαίσιο της ιδεαλιστικής αισθητικής του.
Ως επίμετρο παρουσιάζονται οι σημαντικότερες εικονογραφήσεις του ποιήματος από τους Gustave Dorι, Ιdouard Manet, Odilon Redon, Simon Marsden και Julio Pomar.
Τίτλος : Η 1002η ΝΥΧΤΑ
Τίτλος Πρωτοτύπου : LA MILLE ET DEUXIEME NUIT, THE THOUSAND AND SECOND TALE OF SCHEHERAZADE
Συγγραφέας(είς) : ΓΚΩΤΙΕ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΠΟΕ ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΛΑΝ
ΝΤΑΒΙΝΤΕΣΚΟΥ ΝΙΚΟΛΑΕ
Κατηγορία(ες) : ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Γλώσσα Πρωτοτύπου : ΓΑΛΛΙΚΑ
Μεταφραστής : ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΕΦΗ-ΜΠΕΡΛΗΣ ΑΡΗΣ
Χρονολογία έκδοσης: Απρίλιος 2006
Χρονολογία Α' έκδοσης Άγρας: 2006
Χρονολογία έκδοσης Πρωτοτύπου: 1842
Σχήμα βιβλίου : 210x125 χιλ.
Τύπος βιβλιοδεσίας : ΜΑΛΑΚΗ
Αριθμός σελίδων : 144
ISBN : 960-325-630-7
Τιμή : 12 Ευρώ
THEOPHILE GAUTIER
EDGAR ALLAN POE
NICOLAE DAVIDESCU
H 1002η ΝΥΧΤΑ
Παρουσίαση
ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΗ ΧΑΛΙΜΑ (ή Σεχραζάντ) αφού περάτωσε τις Χίλιες και μια νύχτες ; Τρείς συγγραφείς επανέρχονται στον ανατολίτικο κύκλο των αραβικών παραμυθιών για να του δώσουν μια συνέχεια.
Τρία διηγήματα, το πρώτο γραμμένο από Γάλλο, το δεύτερο από Αμερικανό, το τρίτο από Ρουμάνο, διασταυρώνονται πάνω σ'ένα κοινό ερώτημα: γίνεται να δώσουν μια συνέχεια στον υπέροχο κύκλο των ανατολίτικων διηγήσεων αφού η μυθική σουλτάνα φαίνεται να τα'χει διηγηθεί πια όλα; Η αφήγηση μιας ακόμη ιστορίας είναι εφικτή; Και ποιας ιστορίας; Ο Θεόφιλος Γκωτιέ και ο Έντγκαρ Άλλαν Πόου, οι πρώτοι που θέτουν αυτό το ερώτημα, χωρίς να είναι σίγουρο ότι ο ένας γνώριζε το κείμενο του άλλου, απαντούν με πολύ ειρωνικό τρόπο. Στο διήγημα του Γκωτιέ, η Σεχραζάντ επιστρέφει από το Παρίσι στη Βαγδάτη, εφοδιασμένη με μια επιφυλλίδα που της διηγήθηκε ο ίδιος ο Γκωτιέ, αλλά της κόβουν το κεφάλι: η επιφυλλίδα δεν πείθει. Στο διήγημα του Πόου, ξαναπιάνει από μόνη της μια από τις ιστορίες της και η καινούργια αφήγηση αντικαθρεφτίζει τα μύρια παράδοξα του σύγχρονου κόσμου με ανατολίτικο φτιασίδωμα. Όμως τα επιτεύγματα αυτά ακούγονται τόσο παράδοξα που καταλήγουν και πάλι στο θάνατό της.
Πέρα απ'αυτό το κοινό και ειρωνικό συμπέρασμα, τα διηγήματα του Γκωτιέ και του Πόου διαφέρουν ριζικά ως προς τον τόνο και τη δομή. Όμως το «κριτικό διήγημα» του Νικολάε Νταβιντέσκου, Ρουμάνου ποιητή, μυθιστοριογράφου και κριτικού, μας προσκαλεί να τα διαβάσουμε με σταυρωτή ανάγνωση. Ο Νταβιντέσκου, μεταφραστής του Γκωτιέ στα ρουμάνικα, ανακαλεί μέσα στο ίδιο του το διήγημα τον Εντγκαρ Άλλαν Πόου, το γνωστότατο ποίημά του «Το Κοράκι» καθώς και το δοκίμιό του «Η φιλοσοφία της σύνθεσης». Η Σεχραζάντ του Νταβιντέσκου, δεινή αφηγήτρια αλλά και άξια συγκριτική γραμματολόγος, δείχνει, χάρη σε μια ωραία και επιτήδεια σταυρωτή ανάγνωση του «Κορακιού» και διαφόρων ιστοριών από τις Χίλιες και μια νύχτες, ότι η δύναμη της μυθοπλασίας είναι απέραντη. Αλλά δεν ξέρουμε τι θησαυρούς κατέχουμε παρά μόνο αφού τους ανακαλύψουμε χάρη σε μακρινά ταξίδια και σε συναπαντήματα με τους άλλους.
Παρουσίαση
Ευαγγελία Stead-Δασκαλοπούλου
Η νέα Χαλιμά, η μηχανή της μυθοπλασίας και η σταυρωτή ανάγνωση
Theophile Gautier - Η χιλιοστή δεύτερη νύχτα
Edgar Allan Poe - Η χιλιοστή δεύτερη ιστορία της Σεχραζάντ
Nιcolae Davidescu - Η χιλιοστή δεύτερη νύχτα (κριτικό διήγημα)
PACO IGNACIO TAIBO II ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ
PACO IGNACIO TAIBO II
ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ
Παρουσίαση
«Ο Έκτορ παρατήρησε το μασκαρεμένο πρόσωπο ενός παλαιστή ελεύθερης πάλης, όπου κυλούσε ένα δάκρυ. Ξαφνιάστηκε. Πρώτον, οι παλαιστές δεν κλαίνε, αυτό είναι αδιαμφισβήτητο αξίωμα. Δεύτερον, υπήρχε ένα τεχνικό πρόβλημα. Η μάσκα θα έπρεπε να εμποδίζει τη φυσική ροή των δακρύων. Ακόμα κι έτσι, παρά τις δύο αυτές αντιφάσεις, ο τύπος έκλαιγε σίγουρα. Τον πλησίασε, παραβιάζοντας την προηγούμενη απόφασή του να τα βλέπει όλα από μακριά. Στα μισά του δρόμου, μια παρέα παλαιστές με μάσκες, με κάπες και στολές σε γιορτινά χρώματα (πορτοκαλί, καναρινί, μαύρες ασημοστόλιστες), κουβαλούσαν στους ώμους τους ένα μεγάλο φέρετρο σε μεταλλικό γκρίζο χρώμα. Πίσω τους οι μαριάτσι άρχισαν να τραγουδούν το Sondelanegra. Πιο πίσω ακολουθούσαν οι συγγενείς, που έκλαιγαν φυσιολογικά και δικαιολογημένα. Ήταν μια πολυάριθμη λαϊκή οικογένεια, όλοι μέσα στα μαύρα, φίλοι γείτονες, περίεργοι. Ο Έκτορ άναψε ένα τσιγάρο. Έβρεχε.»
Ο Έκτορ Μπελασκοαράν Σάυν, o ντετέκτιβ του σπουδαίου Μεξικανού συγγραφέα Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο, καλείται να εξιχνιάσει δύο υποθέσεις συγχρόνως: τη δολοφονία του παλαιστή φίλου του Άνχελ και την αυτοκτονία δύο εφήβων που ήταν παράφορα ερωτευμένοι. Μέσα στην αγαπημένη του Πόλη του Μεξικού –που γίνεται γι’ αυτόν κάθε μέρα όλο και πιο ξένη– ο ιδιωτικός ντετέκτιβ θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα των θυμάτων που περιπλανιούνται χωρίς ανάπαυλα, αλλά και να ανασυστήσει θλιβερές ιστορίες για χαμένες αγάπες, οι οποίες ίσως να μην υπήρξαν ποτέ.
Δυο φορές πιο ευρηματικός από τον συγγραφέα του, ο Έκτορ Μπελασκοαράν Σάυν είναι ένας από τους πιο αυθεντικούς «ιδιωτικούς ντετέκτιβ» της αστυνομικής λογοτεχνίας. Οι περιπέτειές του αποτελούν μια διαρκώς ανανεούμενη ευχαρίστηση για τον αναγνώστη.
Κρίσεις
Αυτό που μας προσφέρει εδώ ο Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ είναι ένα κόσμημα μελαγχολικής ειρωνείας.
Édouard Waintrop, Libération
Βιογραφικά στοιχεία
Ο ΠΑΚΟ ΙΓΝΑΣΙΟ ΤΑΪΜΠΟ ΙΙ (1949), μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος, ιστορικός και θεμελιωτής του νέου λατινοαμερικανικού μυθιστορήματος, έχει συγγράψει περίπου πενήντα έργα (μυθιστορήματα, συλλογές διηγημάτων, ιστορία, ρεπορτάζ και χρονικά) που έχουν δημοσιευτεί σε εικοσιπέντε χώρες και έχουν μεταφραστεί σε δεκαπέντε γλώσσες.
Ορισμένα από τα μυθιστορήματα του έχουν αναδειχθεί «βιβλία της χρονιάς» από τους NewYorkTimes, τη LeMondeκαι τους LosAngelesTimes. Το 1992 κέρδισε το βραβείο Planeta/Joaquin Mortiz και τρεις φορές του απονεμήθηκε το διεθνές βραβείο Dashiell Hammett για το καλύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα.
Στην Ελλάδα τα μυθιστορήματά του κυκλοφορούν στις εκδόσεις Άγρα: Η σκιά της σκιάς, Η ζωή η ίδια, Το ποδήλατο του Λεονάρντο, Χωρίς αίσιο τέλος, Στην ίδια πόλη υπό βροχή, Μερικά σύννεφα, Και σαν σκιές επιστρέφουμε, Με τέσσερα χέρια, καθώς και το αστυνομικό μυθιστόρημα «γραμμένο με τέσσερα χέρια» Ανήσυχοι νεκροί (Κι ό,τι λείπει, λείπει), που το συνέγραψε με τον υποδιοικητή Μάρκος (το τελευταίο σε συνέκδοση με τις εκδόσεις Κέδρος), ενώ ετοιμάζεται Το ραντεβού των ηρώων.
Η βιογραφία του Τσε Γκεβάρα που έγραψε το 1996, κέρδισε το 1998 το βραβείο Bancarella στην Ιταλία (Ερνέστο Γκεβάρα, γνωστός και ως Τσε, Εκδόσεις Κέδρος, 2005).
Επίσης είναι ο ιδρυτής και ο οργανωτής του ετήσιο θερινού φεστιβάλ αστυνομικής λογοτεχνίας Semana Negra (Μαύρη Εβδομάδα) στη Χιχόν της Ισπανίας.
ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ
Παρουσίαση
«Ο Έκτορ παρατήρησε το μασκαρεμένο πρόσωπο ενός παλαιστή ελεύθερης πάλης, όπου κυλούσε ένα δάκρυ. Ξαφνιάστηκε. Πρώτον, οι παλαιστές δεν κλαίνε, αυτό είναι αδιαμφισβήτητο αξίωμα. Δεύτερον, υπήρχε ένα τεχνικό πρόβλημα. Η μάσκα θα έπρεπε να εμποδίζει τη φυσική ροή των δακρύων. Ακόμα κι έτσι, παρά τις δύο αυτές αντιφάσεις, ο τύπος έκλαιγε σίγουρα. Τον πλησίασε, παραβιάζοντας την προηγούμενη απόφασή του να τα βλέπει όλα από μακριά. Στα μισά του δρόμου, μια παρέα παλαιστές με μάσκες, με κάπες και στολές σε γιορτινά χρώματα (πορτοκαλί, καναρινί, μαύρες ασημοστόλιστες), κουβαλούσαν στους ώμους τους ένα μεγάλο φέρετρο σε μεταλλικό γκρίζο χρώμα. Πίσω τους οι μαριάτσι άρχισαν να τραγουδούν το Sondelanegra. Πιο πίσω ακολουθούσαν οι συγγενείς, που έκλαιγαν φυσιολογικά και δικαιολογημένα. Ήταν μια πολυάριθμη λαϊκή οικογένεια, όλοι μέσα στα μαύρα, φίλοι γείτονες, περίεργοι. Ο Έκτορ άναψε ένα τσιγάρο. Έβρεχε.»
Ο Έκτορ Μπελασκοαράν Σάυν, o ντετέκτιβ του σπουδαίου Μεξικανού συγγραφέα Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο, καλείται να εξιχνιάσει δύο υποθέσεις συγχρόνως: τη δολοφονία του παλαιστή φίλου του Άνχελ και την αυτοκτονία δύο εφήβων που ήταν παράφορα ερωτευμένοι. Μέσα στην αγαπημένη του Πόλη του Μεξικού –που γίνεται γι’ αυτόν κάθε μέρα όλο και πιο ξένη– ο ιδιωτικός ντετέκτιβ θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα των θυμάτων που περιπλανιούνται χωρίς ανάπαυλα, αλλά και να ανασυστήσει θλιβερές ιστορίες για χαμένες αγάπες, οι οποίες ίσως να μην υπήρξαν ποτέ.
Δυο φορές πιο ευρηματικός από τον συγγραφέα του, ο Έκτορ Μπελασκοαράν Σάυν είναι ένας από τους πιο αυθεντικούς «ιδιωτικούς ντετέκτιβ» της αστυνομικής λογοτεχνίας. Οι περιπέτειές του αποτελούν μια διαρκώς ανανεούμενη ευχαρίστηση για τον αναγνώστη.
Κρίσεις
Αυτό που μας προσφέρει εδώ ο Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ είναι ένα κόσμημα μελαγχολικής ειρωνείας.
Édouard Waintrop, Libération
Βιογραφικά στοιχεία
Ο ΠΑΚΟ ΙΓΝΑΣΙΟ ΤΑΪΜΠΟ ΙΙ (1949), μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος, ιστορικός και θεμελιωτής του νέου λατινοαμερικανικού μυθιστορήματος, έχει συγγράψει περίπου πενήντα έργα (μυθιστορήματα, συλλογές διηγημάτων, ιστορία, ρεπορτάζ και χρονικά) που έχουν δημοσιευτεί σε εικοσιπέντε χώρες και έχουν μεταφραστεί σε δεκαπέντε γλώσσες.
Ορισμένα από τα μυθιστορήματα του έχουν αναδειχθεί «βιβλία της χρονιάς» από τους NewYorkTimes, τη LeMondeκαι τους LosAngelesTimes. Το 1992 κέρδισε το βραβείο Planeta/Joaquin Mortiz και τρεις φορές του απονεμήθηκε το διεθνές βραβείο Dashiell Hammett για το καλύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα.
Στην Ελλάδα τα μυθιστορήματά του κυκλοφορούν στις εκδόσεις Άγρα: Η σκιά της σκιάς, Η ζωή η ίδια, Το ποδήλατο του Λεονάρντο, Χωρίς αίσιο τέλος, Στην ίδια πόλη υπό βροχή, Μερικά σύννεφα, Και σαν σκιές επιστρέφουμε, Με τέσσερα χέρια, καθώς και το αστυνομικό μυθιστόρημα «γραμμένο με τέσσερα χέρια» Ανήσυχοι νεκροί (Κι ό,τι λείπει, λείπει), που το συνέγραψε με τον υποδιοικητή Μάρκος (το τελευταίο σε συνέκδοση με τις εκδόσεις Κέδρος), ενώ ετοιμάζεται Το ραντεβού των ηρώων.
Η βιογραφία του Τσε Γκεβάρα που έγραψε το 1996, κέρδισε το 1998 το βραβείο Bancarella στην Ιταλία (Ερνέστο Γκεβάρα, γνωστός και ως Τσε, Εκδόσεις Κέδρος, 2005).
Επίσης είναι ο ιδρυτής και ο οργανωτής του ετήσιο θερινού φεστιβάλ αστυνομικής λογοτεχνίας Semana Negra (Μαύρη Εβδομάδα) στη Χιχόν της Ισπανίας.
ΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΡΓΥΡΩ ΚΟΚΟΒΛΗ Αλλος δρόμος δεν υπήρχε «ΠΟΛΥΤΥΠΟ», ΣΕΛ. 594
ΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΡΓΥΡΩ ΚΟΚΟΒΛΗ
Αλλος δρόμος δεν υπήρχε
«ΠΟΛΥΤΥΠΟ», ΣΕΛ. 594
allos-dromos-den-ypirxe.blogspot.com
Σαν μυθιστόρημα ...
Οταν οι αναμνήσεις διαπλέκονται με την Ιστορία και αποτυπώνουν τις διαστάσεις του «χθες» και την αμεσότητα του «τότε»
Μαρτυρία και βιωματική κατάθεση, ζώσα ιστορία και κατάθεση ψυχής, το βιβλίο του Νίκου και της Αργυρώς Κοκοβλή αποτελεί μια ουσιαστική συμβολή στην ιστορία της ελληνικής Αριστεράς και μια παρακαταθήκη αγώνων, συνέπειας και ήθους. Το βιβλίο ανήκει στην κατηγορία των μακρών αυτοβιογραφικών απομνημονευμάτων. Πρόκειται καλύτερα για ένα διπλό αυτοβιογραφικό κείμενο όπου οι συγγραφείς, μαζί αλλά και αυτόνομα, καταθέτουν τις προσωπικές εμπειρίες τους και καταγράφουν την κοινή διαδρομή σε στιγμές κρίσιμες και καθοριστικές για τις τύχες των Ελλήνων κομμουνιστών. Εμπειρίες και διαδρομές όπου η συγκυρία και η απόσταση, η θάλασσα και ο αποκλεισμός, προσέδωσαν τα χαρακτηριστικά της μοναδικότητας καθώς και μια ιδιότυπη διάρκεια που αντιπάλεψε με το χρόνο, προσδίδοντας στη μαρτυρία μυθιστορηματική πλοκή και διάσταση, όπως μυθιστορηματική είναι και η ζωή τους.
Γράφουν σήμερα για τη ζωή αυτή, μια ζωή ταραγμένη αλλά και ήρεμη, μια ζωή επικίνδυνη αλλά και σταθερή, και παράλληλα προσθέτουν καινούργιες και άγνωστες σελίδες στο έπος της Αριστεράς. Διατρέχοντας τον ιστορικό χρόνο με νηφαλιότητα, αναδεικνύουν με ήπιους τόνους τις δικές τους μοναδικές διαδρομές και αναστοχάζονται για όσα έζησαν, για όσα πέρασαν, για όσα κατάλαβαν, χωρίς πίκρα, με τη βεβαιότητα ότι «άλλος δρόμος δεν υπήρχε».
Λιτότητα και ποιητικότητα
Η αναδρομική εξιστόρηση, από ανθρώπους που έζησαν αυτά που αφηγούνται, δεν είναι εύκολο εγχείρημα. Εμπεριέχει κινδύνους και παγίδες όπως η αποσπασματικότητα και κυρίως οι μεταγενέστερες επεξεργασίες και συνειδητοποιήσεις, που εμπλέκονται στη μαρτυρία αλλοιώνοντας συχνά τις εκτιμήσεις για τα γεγονότα, καθώς ο χρόνος της γραφής διαμεσολαβείται από αυτά που ακολούθησαν, από την ύστερη γνώση. Συχνά το «τότε» χάνεται από ένα μεταγενέστερο και συνολικό «χθες». Κι εξίσου συχνά, το «τώρα» που ορίζεται από το χρόνο της γραφής επικυριαρχεί στο χρόνο της αφήγησης, στο «χθες» και στο «τότε». Στο συγκεκριμένο βιβλίο, ένας ακόμη κίνδυνος υπήρχε. Καθώς η εξιστόρηση πλέκεται από δύο αφηγητές, το ποιος μιλά, κάθε φορά, δεν είναι μόνο ζήτημα τεχνικής διαχείρισης του λόγου αλλά ισορροπίας του κειμένου και της αφήγησης. Οι συγγραφείς νομίζω ότι δεν έχασαν αυτά τα στοιχήματα. Στην αναδρομική τους εξιστόρηση, τα ομιλώντα υποκείμενα ξετυλίγουν ισόρροπα και αρμονικά το κουβάρι της προσωπικής ζωής μέχρι να φθάσουν στην κοινή πορεία, τονίζουν τα διαφορετικά βιώματα και τις συγκλίνουσες πορείες και συνομιλούν με το δικό τους γνωστό εσωτερικό διάλογο, για τις κοινές στιγμές. Διαβάζοντας το βιβλίο, ακούς και νιώθεις τις φωνές: το λιτό και αυστηρό λόγο του Νίκου, αισθάνεσαι την εκφραστικότητα, την ποιητικότητα της Αργυρώς. Είναι αυτές οι φωνές, με τις ποιότητες και τα χαρίσματα που έχει η κάθε μια, αλλά και με τη συμπληρωματικότητα που τις χαρακτηρίζει, που οργανώνουν με μαεστρία το βιβλίο τους και την αφήγησή τους. Και είναι αυτές οι ίδιες φωνές συντονισμένες στην ίδια κλίμακα και νότα, που γίνονται μια φωνή όταν η γραφή φτάσει στην ακμή της, στις κρίσιμες καμπές, στις στιγμές των μεγάλων αποφάσεων, στην ώρα της τοποθέτησης απέναντι στους άλλους και στους χρόνους του απολογισμού.
Δεν πρόκειται μόνο για χάρισμα αλλά και για εμπειρία και οικείωση προς τη γραφή. Με το ψευδώνυμο Νίκος και Αργυρώ Μαδαρίτη, από τα χρόνια της παρανομίας στην Κρήτη, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στις στήλες της Επιθεώρησης Τέχνης, το 1962, με το διήγημά τους «Βάσανα και καημοί». Με το ίδιο ψευδώνυμο και διατηρώντας ως γενικό τίτλο αυτόν του πρώτου διηγήματος, εξέδωσαν στο Βουκουρέστι, το 1966, συλλογή διηγημάτων τους. Μετά τον επαναπατρισμό τους παρέδωσαν τη συλλογή διηγήσεων «Αληθινές ιστορίες. Στα βουνά της Κρήτης και στην Παρανομία» και πιο πρόσφατα τις εμπειρίες και τις σκέψεις τους για τη ζωή στη Σοβιετική Ενωση: «ΕΣΣΔ. Προσδοκίες και πραγματικότητα. Μνήμες που ποτέ δεν σβήνουν». Καταστάλαγμα λοιπόν, και αυτών των αναζητήσεων ως προς τη γραφή και τους μηχανισμούς της, το σημερινό βιβλίο συμπυκνώνει με άλλο ύφος και σε άλλη έκταση στοιχεία και θέματα οικεία, δουλεμένα και προσφιλή.
Οι αναμνήσεις και οι μαρτυρίες διαπλέκονται με την Ιστορία σε μια λεπτή ισορροπία και αποτυπώνουν τις σαφείς διαστάσεις του «χθες» και την αμεσότητα του «τότε». Το «τώρα», με τις διευκρινίσεις και τις επεξεργασίες του, χωρίς ακροβατισμούς, τοποθετείται σ' ένα άλλο επίπεδο, σε μια συχνά παράλληλη ανάγνωση.
Παιδί 2 χρόνων, ο Νίκος, προσφυγόπουλο, έφτασε με την οικογένειά του στην Κρήτη, στο Βαμβακόπουλο και πολιτογραφήθηκε Κρητικός. Ο πόλεμος και η γερμανική κατοχή τον βρίσκουν νιόφερτο στην Αθήνα, φοιτητή στην Ανωτάτη Εμπορική. Δεν έμελλε, όπως και τόσοι άλλοι, να την τελειώσει ποτέ. Το πτυχίο των Οικονομικών Επιστημών θα το έπαιρνε είκοσι πέντε χρόνια αργότερα στην Τασκένδη. Στο μεσοδιάστημα, αν μπορεί να ονομαστεί έτσι μια εικοσιπενταετία και πολύ περισσότερο η συγκεκριμένη, που συντάραξε όχι μόνο την Ελλάδα αλλά ολόκληρο τον κόσμο, αφιέρωσε κυριολεκτικά την ύπαρξή του -και δεν ήταν ο μόνος- στον πιο αγνό σκοπό. Από το καλοκαίρι του 1941, όταν μ' ένα σαπιοκάικο κατάφερε να ξαναβρεθεί στα Χανιά, υπηρέτησε απλά, όπως μας λέει ο ίδιος, το όραμά του, «που μπορεί να μη βρήκε ώς τώρα δικαίωση», αλλά συνεχίζει να αποτελεί τη μοναδική ελπίδα για την πορεία της ανθρωπότητας».
Στο μάτι του κυκλώνα
Η περιπέτεια αρχίζει με την ένταξη στο ΚΚΕ στην κατοχή και με το φούντωμα των αντιστασιακών οργανώσεων στο νησί. Η δράση πυκνώνει όσο προχωρεί ο χρόνος, όσο διευρύνονται τα καθήκοντα και οι δεσμεύσεις αλλά και όπως μεγαλώνουν οι προσμονές για την επόμενη μέρα, την απελευθέρωση, που για την Κρήτη καθυστερεί. Γιατί, αν η Ελλάδα ελευθερώθηκε και συνταράσσεται από τα Δεκεμβριανά, οι Γερμανοί δεν θα εγκαταλείψουν τα Χανιά παρά τον Ιούλιο του 1945, για να μεταφερθεί κι εκεί, με τις όποιες ιδιαιτερότητες, το μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας σταδιακά κλιμακούμενο οξύ πολιτικό κλίμα.
Κομματικό στέλεχος του ΚΚΕ και γραμματέας του Εργατικού Κέντρου της πόλης, ο Νίκος συλλαμβάνεται τον Οκτώβριο 1946 και από το 1947 βγαίνει στο βουνό. Εκεί γνωρίζεται με την Αργυρώ, μια ΕΠΟΝίτισσα που η «ένταξη του αδελφού στο ΚΚΕ και της οικογένειας στο ΕΑΜ, την έφερε στο μάτι του κυκλώνα». «Δεν απειλούμουν μόνο απ' τη σύλληψη και την ομηρία σε κάποιο νησί», λέει η Αργυρώ. «Εκείνοι -οι παρακρατικοί ήταν ο νόμος και η εξουσία- όποια κοπέλα ήθελαν ήταν δικιά τους. Αρπαζαν και βίαζαν, όπως βασάνιζαν και δολοφονούσαν χωρίς τιμωρία». Κόρη εύπορης οικογένειας, στο μόνο που μπορούσε να ελπίζει ήταν ένας υποχρεωτικός γάμος μ' έναν από τους «παρακρατικούς». Ετσι, το κοριτσόπουλο προτίμησε το βουνό, στα χνάρια και κάτω απ' τον ίσκιο του μεγάλου αδελφού.
Οι βίοι έγιναν παράλληλοι στα Λευκά Ορη στη Δυτική Κρήτη μέσα στην «καταιγίδα», στο μολύβι και στο αίμα του εμφύλιου πόλεμου, σε μάχες άνισες στο οροπέδιο του Ομαλού και στο φαράγγι της Σαμαριάς: η Αργυρώ μαχήτρια του Δημοκρατικού Στρατού, ο Νίκος σε θέσεις ευθύνης και στη συνέχεια «δεύτερος» καπετάνιος μετά τη Βαγγελιώ Κλάδου. Τα γεγονότα στην ηπειρωτική Ελλάδα οδήγησαν και την Κρήτη στη σύγκρουση. Μέσα στην ασφυκτική πίεση, χωρίς εφόδια και τροφή, με στηρίγματα τους βοσκούς, που κι αυτοί ξέκοβαν καθημερινά, με καταφύγια τα βράχια, τους γκρεμούς και τις σπηλιές, χωρίς περιθώριο διαφυγής και με μοναδική εναλλακτική λύση την παράδοση, οι μεγάλες απώλειες του Δημοκρατικού Στρατού στην Κρήτη ηχούν φυσιολογικές. Εκείνο που εκπλήσσει είναι το πώς ένα τμήμα του επιβίωσε, πώς επιβίωσαν αυτοί οι αντάρτες, ακόμη και μετά την ήττα και την υποχώρηση του κύριου όγκου των δυνάμεων από τη Βόρεια Ελλάδα, και ακόμη περισσότερο πώς συνέχισαν να αγωνίζονται.
Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες άρχιζε ένα επόμενο κεφάλαιο ζωής και δράσης: η δωδεκαετής παρανομία, «τότε που φοβόμασταν το φως της ημέρας», όπως λένε. Υπεύθυνοι για την ανασυγκρότηση παράνομων πυρήνων και στη συνέχεια των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ στα Χανιά, με τους «χαφιέδες» και τη Χωροφυλακή να καιροφυλαχτούν αναζητώντας τα ίχνη τους, κρύβονται στο Ακρωτήρι, ενώνουν τις ζωές τους, βγάζουν παράνομα έντυπα, καταφεύγουν σε στάβλους και σε θεμέλια οικοδομών και κυκλοφορούν το βράδυ με χίλιους κινδύνους κι άλλες τόσες προφυλάξεις στα Χανιά για τις απαραίτητες κομματικές επαφές.
Η συνέχεια της ιστορίας, η φυγάδευση των «6 κυνηγημένων» Κρητικών το 1962 με καΐκι στην Ιταλία και από εκεί με συνδέσμους στις Ανατολικές Χώρες, η απόφαση εγκατάστασης στην Τασκένδη, είναι γνωστή γιατί, ξεπερνώντας τους ίδιους, πέρασε στη χώρα των θρύλων της Αριστεράς. Υποδειγματικοί αγωνιστές προτίμησαν να βρεθούν στη χώρα όπου πίστεψαν ότι πραγματώνεται το όραμά τους για να διαψευστούν ταχύτατα αλλά και για να γνωρίσουν τη σκληρότητα του κόμματος και τις απογοητεύσεις της διάσπασης.
Καρπός της ιδιαίτερης σχέσης των δύο, το βιβλίο σέβεται τις πραγματικότητες που χαρακτήρισαν τη συγκεκριμένη εποχή, αποδέχεται τους ανθρώπους όπως ήταν και τα πράγματα όπως συνέβησαν. Απόλυτα σαφές ως προς τις απόψεις που κομίζει, δεν καταγγέλλει. Διέπεται από την ανάγκη κατανόησης και την αναζητά, χωρίς να σχετικοποιεί, μέσα σε σχέσεις, από τις πλέον δεδομένες και αναμφισβήτητες στις πιο απόμακρες και αμφισβητήσιμες. Πραγματεύεται πρωτίστως τους διάφορους τύπους σχέσεων στα διαφορετικά τους επίπεδα.
Ιστορία και ταυτόχρονα ανεκτίμητη πηγή για την Ιστορία, το εγχείρημα των Κοκοβλήδων, που διατρέχει 40 χρόνια της σύγχρονης Ιστορίας μας, δεν αποτιμά συνολικά την πορεία της Αριστεράς, δεν εστιάζει στα προβλήματα και στα λάθη της, δεν αποδίδει ευθύνες και δεν αναζητά ενόχους. Ασχολείται με τον άνθρωπο, στις μεγάλες και λιγότερο στις μικρές του στιγμές, με τα συναισθήματα και με τις ανθρώπινες σχέσεις. Πραγματεύεται τη σχέση με το Κόμμα και το αίσθημα καθήκοντος, με το χρέος και την κομματικότητα. Καθρεφτίζει τη σχέση με τη φύση και με τον τόπο, με την Κρήτη, από τις γαλήνιες στις πιο τραχιές μεταλλάξεις της. Τέλος, αναζητά τη σχέση των ανθρώπων με την ίδια την Ιστορία τους.
ΙΩΑΝΝΑ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Ελευθεροτυπία ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 16/05/2003
Αλλος δρόμος δεν υπήρχε
«ΠΟΛΥΤΥΠΟ», ΣΕΛ. 594
allos-dromos-den-ypirxe.blogspot.com
Σαν μυθιστόρημα ...
Οταν οι αναμνήσεις διαπλέκονται με την Ιστορία και αποτυπώνουν τις διαστάσεις του «χθες» και την αμεσότητα του «τότε»
Μαρτυρία και βιωματική κατάθεση, ζώσα ιστορία και κατάθεση ψυχής, το βιβλίο του Νίκου και της Αργυρώς Κοκοβλή αποτελεί μια ουσιαστική συμβολή στην ιστορία της ελληνικής Αριστεράς και μια παρακαταθήκη αγώνων, συνέπειας και ήθους. Το βιβλίο ανήκει στην κατηγορία των μακρών αυτοβιογραφικών απομνημονευμάτων. Πρόκειται καλύτερα για ένα διπλό αυτοβιογραφικό κείμενο όπου οι συγγραφείς, μαζί αλλά και αυτόνομα, καταθέτουν τις προσωπικές εμπειρίες τους και καταγράφουν την κοινή διαδρομή σε στιγμές κρίσιμες και καθοριστικές για τις τύχες των Ελλήνων κομμουνιστών. Εμπειρίες και διαδρομές όπου η συγκυρία και η απόσταση, η θάλασσα και ο αποκλεισμός, προσέδωσαν τα χαρακτηριστικά της μοναδικότητας καθώς και μια ιδιότυπη διάρκεια που αντιπάλεψε με το χρόνο, προσδίδοντας στη μαρτυρία μυθιστορηματική πλοκή και διάσταση, όπως μυθιστορηματική είναι και η ζωή τους.
Γράφουν σήμερα για τη ζωή αυτή, μια ζωή ταραγμένη αλλά και ήρεμη, μια ζωή επικίνδυνη αλλά και σταθερή, και παράλληλα προσθέτουν καινούργιες και άγνωστες σελίδες στο έπος της Αριστεράς. Διατρέχοντας τον ιστορικό χρόνο με νηφαλιότητα, αναδεικνύουν με ήπιους τόνους τις δικές τους μοναδικές διαδρομές και αναστοχάζονται για όσα έζησαν, για όσα πέρασαν, για όσα κατάλαβαν, χωρίς πίκρα, με τη βεβαιότητα ότι «άλλος δρόμος δεν υπήρχε».
Λιτότητα και ποιητικότητα
Η αναδρομική εξιστόρηση, από ανθρώπους που έζησαν αυτά που αφηγούνται, δεν είναι εύκολο εγχείρημα. Εμπεριέχει κινδύνους και παγίδες όπως η αποσπασματικότητα και κυρίως οι μεταγενέστερες επεξεργασίες και συνειδητοποιήσεις, που εμπλέκονται στη μαρτυρία αλλοιώνοντας συχνά τις εκτιμήσεις για τα γεγονότα, καθώς ο χρόνος της γραφής διαμεσολαβείται από αυτά που ακολούθησαν, από την ύστερη γνώση. Συχνά το «τότε» χάνεται από ένα μεταγενέστερο και συνολικό «χθες». Κι εξίσου συχνά, το «τώρα» που ορίζεται από το χρόνο της γραφής επικυριαρχεί στο χρόνο της αφήγησης, στο «χθες» και στο «τότε». Στο συγκεκριμένο βιβλίο, ένας ακόμη κίνδυνος υπήρχε. Καθώς η εξιστόρηση πλέκεται από δύο αφηγητές, το ποιος μιλά, κάθε φορά, δεν είναι μόνο ζήτημα τεχνικής διαχείρισης του λόγου αλλά ισορροπίας του κειμένου και της αφήγησης. Οι συγγραφείς νομίζω ότι δεν έχασαν αυτά τα στοιχήματα. Στην αναδρομική τους εξιστόρηση, τα ομιλώντα υποκείμενα ξετυλίγουν ισόρροπα και αρμονικά το κουβάρι της προσωπικής ζωής μέχρι να φθάσουν στην κοινή πορεία, τονίζουν τα διαφορετικά βιώματα και τις συγκλίνουσες πορείες και συνομιλούν με το δικό τους γνωστό εσωτερικό διάλογο, για τις κοινές στιγμές. Διαβάζοντας το βιβλίο, ακούς και νιώθεις τις φωνές: το λιτό και αυστηρό λόγο του Νίκου, αισθάνεσαι την εκφραστικότητα, την ποιητικότητα της Αργυρώς. Είναι αυτές οι φωνές, με τις ποιότητες και τα χαρίσματα που έχει η κάθε μια, αλλά και με τη συμπληρωματικότητα που τις χαρακτηρίζει, που οργανώνουν με μαεστρία το βιβλίο τους και την αφήγησή τους. Και είναι αυτές οι ίδιες φωνές συντονισμένες στην ίδια κλίμακα και νότα, που γίνονται μια φωνή όταν η γραφή φτάσει στην ακμή της, στις κρίσιμες καμπές, στις στιγμές των μεγάλων αποφάσεων, στην ώρα της τοποθέτησης απέναντι στους άλλους και στους χρόνους του απολογισμού.
Δεν πρόκειται μόνο για χάρισμα αλλά και για εμπειρία και οικείωση προς τη γραφή. Με το ψευδώνυμο Νίκος και Αργυρώ Μαδαρίτη, από τα χρόνια της παρανομίας στην Κρήτη, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στις στήλες της Επιθεώρησης Τέχνης, το 1962, με το διήγημά τους «Βάσανα και καημοί». Με το ίδιο ψευδώνυμο και διατηρώντας ως γενικό τίτλο αυτόν του πρώτου διηγήματος, εξέδωσαν στο Βουκουρέστι, το 1966, συλλογή διηγημάτων τους. Μετά τον επαναπατρισμό τους παρέδωσαν τη συλλογή διηγήσεων «Αληθινές ιστορίες. Στα βουνά της Κρήτης και στην Παρανομία» και πιο πρόσφατα τις εμπειρίες και τις σκέψεις τους για τη ζωή στη Σοβιετική Ενωση: «ΕΣΣΔ. Προσδοκίες και πραγματικότητα. Μνήμες που ποτέ δεν σβήνουν». Καταστάλαγμα λοιπόν, και αυτών των αναζητήσεων ως προς τη γραφή και τους μηχανισμούς της, το σημερινό βιβλίο συμπυκνώνει με άλλο ύφος και σε άλλη έκταση στοιχεία και θέματα οικεία, δουλεμένα και προσφιλή.
Οι αναμνήσεις και οι μαρτυρίες διαπλέκονται με την Ιστορία σε μια λεπτή ισορροπία και αποτυπώνουν τις σαφείς διαστάσεις του «χθες» και την αμεσότητα του «τότε». Το «τώρα», με τις διευκρινίσεις και τις επεξεργασίες του, χωρίς ακροβατισμούς, τοποθετείται σ' ένα άλλο επίπεδο, σε μια συχνά παράλληλη ανάγνωση.
Παιδί 2 χρόνων, ο Νίκος, προσφυγόπουλο, έφτασε με την οικογένειά του στην Κρήτη, στο Βαμβακόπουλο και πολιτογραφήθηκε Κρητικός. Ο πόλεμος και η γερμανική κατοχή τον βρίσκουν νιόφερτο στην Αθήνα, φοιτητή στην Ανωτάτη Εμπορική. Δεν έμελλε, όπως και τόσοι άλλοι, να την τελειώσει ποτέ. Το πτυχίο των Οικονομικών Επιστημών θα το έπαιρνε είκοσι πέντε χρόνια αργότερα στην Τασκένδη. Στο μεσοδιάστημα, αν μπορεί να ονομαστεί έτσι μια εικοσιπενταετία και πολύ περισσότερο η συγκεκριμένη, που συντάραξε όχι μόνο την Ελλάδα αλλά ολόκληρο τον κόσμο, αφιέρωσε κυριολεκτικά την ύπαρξή του -και δεν ήταν ο μόνος- στον πιο αγνό σκοπό. Από το καλοκαίρι του 1941, όταν μ' ένα σαπιοκάικο κατάφερε να ξαναβρεθεί στα Χανιά, υπηρέτησε απλά, όπως μας λέει ο ίδιος, το όραμά του, «που μπορεί να μη βρήκε ώς τώρα δικαίωση», αλλά συνεχίζει να αποτελεί τη μοναδική ελπίδα για την πορεία της ανθρωπότητας».
Στο μάτι του κυκλώνα
Η περιπέτεια αρχίζει με την ένταξη στο ΚΚΕ στην κατοχή και με το φούντωμα των αντιστασιακών οργανώσεων στο νησί. Η δράση πυκνώνει όσο προχωρεί ο χρόνος, όσο διευρύνονται τα καθήκοντα και οι δεσμεύσεις αλλά και όπως μεγαλώνουν οι προσμονές για την επόμενη μέρα, την απελευθέρωση, που για την Κρήτη καθυστερεί. Γιατί, αν η Ελλάδα ελευθερώθηκε και συνταράσσεται από τα Δεκεμβριανά, οι Γερμανοί δεν θα εγκαταλείψουν τα Χανιά παρά τον Ιούλιο του 1945, για να μεταφερθεί κι εκεί, με τις όποιες ιδιαιτερότητες, το μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας σταδιακά κλιμακούμενο οξύ πολιτικό κλίμα.
Κομματικό στέλεχος του ΚΚΕ και γραμματέας του Εργατικού Κέντρου της πόλης, ο Νίκος συλλαμβάνεται τον Οκτώβριο 1946 και από το 1947 βγαίνει στο βουνό. Εκεί γνωρίζεται με την Αργυρώ, μια ΕΠΟΝίτισσα που η «ένταξη του αδελφού στο ΚΚΕ και της οικογένειας στο ΕΑΜ, την έφερε στο μάτι του κυκλώνα». «Δεν απειλούμουν μόνο απ' τη σύλληψη και την ομηρία σε κάποιο νησί», λέει η Αργυρώ. «Εκείνοι -οι παρακρατικοί ήταν ο νόμος και η εξουσία- όποια κοπέλα ήθελαν ήταν δικιά τους. Αρπαζαν και βίαζαν, όπως βασάνιζαν και δολοφονούσαν χωρίς τιμωρία». Κόρη εύπορης οικογένειας, στο μόνο που μπορούσε να ελπίζει ήταν ένας υποχρεωτικός γάμος μ' έναν από τους «παρακρατικούς». Ετσι, το κοριτσόπουλο προτίμησε το βουνό, στα χνάρια και κάτω απ' τον ίσκιο του μεγάλου αδελφού.
Οι βίοι έγιναν παράλληλοι στα Λευκά Ορη στη Δυτική Κρήτη μέσα στην «καταιγίδα», στο μολύβι και στο αίμα του εμφύλιου πόλεμου, σε μάχες άνισες στο οροπέδιο του Ομαλού και στο φαράγγι της Σαμαριάς: η Αργυρώ μαχήτρια του Δημοκρατικού Στρατού, ο Νίκος σε θέσεις ευθύνης και στη συνέχεια «δεύτερος» καπετάνιος μετά τη Βαγγελιώ Κλάδου. Τα γεγονότα στην ηπειρωτική Ελλάδα οδήγησαν και την Κρήτη στη σύγκρουση. Μέσα στην ασφυκτική πίεση, χωρίς εφόδια και τροφή, με στηρίγματα τους βοσκούς, που κι αυτοί ξέκοβαν καθημερινά, με καταφύγια τα βράχια, τους γκρεμούς και τις σπηλιές, χωρίς περιθώριο διαφυγής και με μοναδική εναλλακτική λύση την παράδοση, οι μεγάλες απώλειες του Δημοκρατικού Στρατού στην Κρήτη ηχούν φυσιολογικές. Εκείνο που εκπλήσσει είναι το πώς ένα τμήμα του επιβίωσε, πώς επιβίωσαν αυτοί οι αντάρτες, ακόμη και μετά την ήττα και την υποχώρηση του κύριου όγκου των δυνάμεων από τη Βόρεια Ελλάδα, και ακόμη περισσότερο πώς συνέχισαν να αγωνίζονται.
Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες άρχιζε ένα επόμενο κεφάλαιο ζωής και δράσης: η δωδεκαετής παρανομία, «τότε που φοβόμασταν το φως της ημέρας», όπως λένε. Υπεύθυνοι για την ανασυγκρότηση παράνομων πυρήνων και στη συνέχεια των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ στα Χανιά, με τους «χαφιέδες» και τη Χωροφυλακή να καιροφυλαχτούν αναζητώντας τα ίχνη τους, κρύβονται στο Ακρωτήρι, ενώνουν τις ζωές τους, βγάζουν παράνομα έντυπα, καταφεύγουν σε στάβλους και σε θεμέλια οικοδομών και κυκλοφορούν το βράδυ με χίλιους κινδύνους κι άλλες τόσες προφυλάξεις στα Χανιά για τις απαραίτητες κομματικές επαφές.
Η συνέχεια της ιστορίας, η φυγάδευση των «6 κυνηγημένων» Κρητικών το 1962 με καΐκι στην Ιταλία και από εκεί με συνδέσμους στις Ανατολικές Χώρες, η απόφαση εγκατάστασης στην Τασκένδη, είναι γνωστή γιατί, ξεπερνώντας τους ίδιους, πέρασε στη χώρα των θρύλων της Αριστεράς. Υποδειγματικοί αγωνιστές προτίμησαν να βρεθούν στη χώρα όπου πίστεψαν ότι πραγματώνεται το όραμά τους για να διαψευστούν ταχύτατα αλλά και για να γνωρίσουν τη σκληρότητα του κόμματος και τις απογοητεύσεις της διάσπασης.
Καρπός της ιδιαίτερης σχέσης των δύο, το βιβλίο σέβεται τις πραγματικότητες που χαρακτήρισαν τη συγκεκριμένη εποχή, αποδέχεται τους ανθρώπους όπως ήταν και τα πράγματα όπως συνέβησαν. Απόλυτα σαφές ως προς τις απόψεις που κομίζει, δεν καταγγέλλει. Διέπεται από την ανάγκη κατανόησης και την αναζητά, χωρίς να σχετικοποιεί, μέσα σε σχέσεις, από τις πλέον δεδομένες και αναμφισβήτητες στις πιο απόμακρες και αμφισβητήσιμες. Πραγματεύεται πρωτίστως τους διάφορους τύπους σχέσεων στα διαφορετικά τους επίπεδα.
Ιστορία και ταυτόχρονα ανεκτίμητη πηγή για την Ιστορία, το εγχείρημα των Κοκοβλήδων, που διατρέχει 40 χρόνια της σύγχρονης Ιστορίας μας, δεν αποτιμά συνολικά την πορεία της Αριστεράς, δεν εστιάζει στα προβλήματα και στα λάθη της, δεν αποδίδει ευθύνες και δεν αναζητά ενόχους. Ασχολείται με τον άνθρωπο, στις μεγάλες και λιγότερο στις μικρές του στιγμές, με τα συναισθήματα και με τις ανθρώπινες σχέσεις. Πραγματεύεται τη σχέση με το Κόμμα και το αίσθημα καθήκοντος, με το χρέος και την κομματικότητα. Καθρεφτίζει τη σχέση με τη φύση και με τον τόπο, με την Κρήτη, από τις γαλήνιες στις πιο τραχιές μεταλλάξεις της. Τέλος, αναζητά τη σχέση των ανθρώπων με την ίδια την Ιστορία τους.
ΙΩΑΝΝΑ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Ελευθεροτυπία ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 16/05/2003
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)