Ιστορία: Πώς σταματήσαμε τους χρυσαυγίτες τη δεκαετία του '90

 

  Χιλιάδες μαθητές πλημμυρίζουν το κέντρο της Αθήνας ενάντια στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής το Νοέμβρη του 1993.

 γράφει ο Στέλιος Μιχαηλίδης

Οι ναζί της Χρυσής Αυγής μπορεί να έγιναν γνωστοί μετά τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών, αλλά δεν αποτελούν καινούργιο φαινόμενο. Θα πρέπει να επιστρέψουμε στη δεκαετία του '80 για να βρούμε τη δημιουργία τους κι έπειτα στις αρχές της δεκαετίας του '90 για να δούμε την ανάπτυξη της δολοφονικής τους δράσης. Όλο αυτό το διάστημα ποτέ δεν κατάφεραν να επιβληθούν όυτε στους δρόμους, ούτε στην κεντρική πολιτική σκηνή. Κι αυτό διότι καμία επίθεση δεν έμεινε αναπάντητη.

Παρά τις διασυνδέσεις με τη Νέα Δημοκρατία, την αστυνομία και τις πλάτες που τους έκαναν σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, είχαν να αντιμετωπίσουν τεράστια κύματα αντιφασιστικής οργής, από την πλευρά του εργατικού κινήματος και της νεολαίας. Πρόκειται για μια πολύ χρήσιμη ιστορία στην προσπάθεια να τους τσακίσουμε. Γιατί το έχουμε ξανακάνει.

Η Χρυσή Αυγή από ομάδα γύρω από το ομώνυμο περιοδικό το 1980, μετεξελίσεται σε οργάνωση στα μέσα της δεκαετίας, με τον μεγάλο όγκο των δραστηριοτήτων της να ξεκινάει στις αρχές του '90. Μια περίοδος καθόλου τυχαία.

Η τριετία ’90 - ’93 είναι τα χρόνια της κυβέρνησης του Μητσοτάκη και της εθνικιστικής υστερίας για το Μακεδονικό. Η ελληνική άρχουσα τάξη, θέλοντας να παίξει το ρόλο της “μεγάλης κυρίας” στα Βαλκάνια, μετά και τη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, παίζει το χαρτί του εθνικισμού με αφορμή το όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Οργανώνονται μεγάλα εθνικιστικά συλλαλητήρια αρχικά στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια στην Αθήνα (στα οποία καλεί επίσημα η κυβέρνηση Μητσοτάκη και σιγοντάρει το ΠΑΣΟΚ) και στα οποία πρωτοστατεί η εκκλησία, παραθρησκευτικές οργανώσεις, διάφορες οργανώσεις της ακροδεξιάς, ενώ χιλιάδες μαθητές υποχρεώνονται να συμμετάσχουν με "σχολικές εκδρομές". Η Χ.Α κάνει δημόσια την εμφάνισή της σαν το δυναμικό κομμάτι που πρωτοστατεί με άγριες δολοφονικές επίθεσεις στο τέλος των συλλαλητηρίων.

Πρόκειται όμως και για μια τριετία μεγάλων κινητοποιήσεων ενάντια στην κυβέρνηση Μητσοτάκη που συνοδεύεται από κύματα καταλήψεων σε σχολεία και πανεπιστήμια. Οι Χρυσαυγίτες εξαπολύουν ένα κύμα δολοφονικών επιθέσεων ενάντια στις καταλήψεις τους μαθητές και τους αγωνιστές της Αριστεράς πλάι-πλάι με τους Oννεδίτες δολοφόνους του Τεμπονέρα. Η Εργατική Αλληλεγγύη γράφει τη 17η Νοέμβρη του '93, κάνοντας έναν απολογισμό των φασιστικών επιθέσεων:

“Στη διάρκεια των μαθητικών καταλήψεων το Γενάρη του '93 μέλη της Χ.Α πέταξαν μολότοφ στο 2ο ΤΕΛ Πάτρας. Το ίδιο βράδυ χάραξαν με γυαλί μια σβάστικα στο χέρι μαθητή φωνάζοντας 'για να δούμε, θα ξανακάνεις κατάληψη;' Λίγες μέρες πριν, άλλοι νεοναζί είχαν επιτεθεί στο 5ο Λύκειο Αιγάλεω. Στις 26/5/93, ομάδα δέκα νεοναζί επιτέθηκαν με λοστούς και μαχαίρια σε μαθητές του 1ου λυκείου Μοσχάτου ουρλιάζοντας 'Χάιλ Χίτλερ' και 'Ζήτω η Χρυσή Αυγή' τραυματίζοντας σοβαρά το μαθητή Δημήτρη Παπαρά. Φασίστες χτύπησαν μέσα στη Γ.Σ των φοιτητών της Βιομηχανικής στις 11/11/91. Μέλη της Χ.Α και της Εθνικής Σταυροφορίας επιτέθηκαν συντονισμένα στους καταληψίες φοιτητές της ΑΣΟΕΕ στις 10/12/92. Χρυσαυγίτες τραυμάτισαν στις 7/10/92 έναν μαύρο φοιτητή στη Θεσσαλονίκη και πρόσφατα μαύρους μετανάστες στους Αμπελόκηπους.

Στις 9/3/92 επιτίθενται σε γραφεία του ΚΚΕ και στις 20/4/92 στα γραφεία της ΟΣΕ. Στις 13 Μάρτη '92, δεκαπέντε χρυσαυγίτες ξυλοκόπησαν νέους που πουλούσαν την εφημερίδα Ξεκίνημα στον ΗΣΑΠ του Ταύρου. Οι ίδιοι μαζί με οπαδούς της φασιστοφυλλάδας Στόχος έχουν τραυματίσει μέλη της ΟΣΕ στην Ομόνοια, το Αιγάλεω, τα Πατήσια, και τη Θεσσαλονίκη. Οπαδοί του Στόχου επιτέθηκαν σε εκδήλωση της ΟΣΕ στη Ξάνθη το Γενάρη του '93” .

Ακολουθώντας την τακτική των επιθέσεων, η Χ.Α, δεν κάνει κάτι καινούργιο. Ακολουθεί την κλασική τακτική των απανταχού ναζιστικών οργανώσεων, την τρομοκρατία στο δρόμο, τη συγκρότηση “ταγμάτων εφόδου”, το βίαιο χτύπημα συνδικαλιστικών αγώνων, που συνδέει σαν μαύρο νήμα τους ναζί, από τις ομάδες κρούσης του Κόμματος του Χίτλερ, τη δεκαετία του '30, στους μελανοχίτωνες του Μουσολίνι, μέχρι το σημερινό ουγγρικό Jobbik και την Χρυσή Αυγή.

Από την πλευρά του κινήματος δίνεται μαζική απάντηση. Στα σχολεία επικρατεί αντιφασιστικός αναβρασμός απέναντι στις επιθέσεις και την προσπάθεια των νεοναζί να οργανωθούν μέσα σε αυτά. Οι καταλήψεις τον Γενάρη του '93 κάνουν την εθνικιστική υστερία να ξεφουσκώσει σαν μπαλόνι. Μόλις ένα μήνα πριν είχε οργανωθεί από τον Μητσοτάκη σε συνεργασία με τους φασίστες, ένα τεράστιο εθνικιστικό συλλαλητήριο στην Αθήνα. Αλλά ο απόηχός του δεν κρατάει πολύ.

Στις 12/11/93, το κέντρο της Αθήνας συγκλονίζεται από μια διαδήλωση δεκάδων χιλιάδων μαθητών με συνθήματα “Να κλείσουν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής” και “Ποτέ ξανά φασισμός” μετά από χάραγμα του αγκυλωτού σταυρού σε μαθήτρια. Σε πολλά σχολεία που οι Χρυσαυγίτες εμφανίζονται προσπαθόντας να πουλήσουν τη φυλλάδα τους, διώχνονται από τους μαθητές. Η ΟΛΜΕ πραγματοποιεί “Μέρες δράσεις ενάντια στο νεοναζισμό και το ρατσισμό” (Δεκέμβρης '93).

Φοιτητικοί σύλλογοι

 

 

Αλλά η δράση δεν περιορίζεται στα σχολεία. Σε Ξάνθη και Θεσσαλονίκη, αντιφασίστες πολιορκούν εκδηλώσεις του Στόχου, σε απάντηση των πρόσφατων επιθέσεων (Φλεβάρης '93). Τον Ιούνιο του '93, στην Κέρκυρα, περισσότεροι από 2000 αντιφασίστες πολιορκούν φασιστική εκδήλωση με καλεσμένο τον Λεπέν. Τον ίδιο μήνα, κινητοποιήσεις απο σωματεία εργαζομένων και φοιτητικούς συλλόγους, σταματούν τις απελάσεις αλλοδαπών φοιτητών στη Θεσσαλονίκη. Με πρωτοβουλία της ΟΣΕ και των ΕΣΟΦ, στα Πανεπιστήμια οργανώνονται αντιφασιστικές εκδηλώσεις και στις γειτονιές αντιναζί συναυλίες.

Μια σειρά συνδικάτα παίρνουν θέση απέναντι στους φασίστες. Οι απεργοί της ΕΑΣ (ΕΘΕΛ), συμμετέχουν στην καμπάνια συμπαράστασης στα διωκόμενα 5 μέλη της ΟΣΕ, που σέρνονται στα δικαστήρια για το διεθνιστικό περιεχόμενο του βιβλίου “Η κρίση στα Βαλκάνια, το Μακεδονικό και η εργατική τάξη”. Το σωματείο Βιβλιοϋπαλλήλων αποφασίζει να αρνηθεί τη διακίνηση βιβλίων με ρατσιστικό και φασιστικό περιεχόμενο (Φλεβάρης '94).

Ακόμα και μετά την πτώση του Μητσοτάκη και τον ερχομό του ΠΑΣΟΚ (Οκτώβρης '93) στην εξουσία, η άρχουσα τάξη συνεχίζει να παίζει το χαρτί του εθνικισμού με πρωτομάστορα τον Παπαθεμελή που συνεχίζει τις προσπάθειες για εθνικιστικά συλλαλητήρια. Μόνο που αυτή τη φορά δεν έχουν την ίδια μαζικότητα και το κίνημα του '93 έχει φορτώσει τους αντιφασίστες με εμπειρία κι αυτοπεποίθηση. Μαθητικοί και φοιτητικοί σύλλογοι από μια σειρά σχολεία και σχολές αρνούνται να συμμετέχουν.

Γράφει χαρακτηριστικά η Ε.Α, τον Μάρτη του '94: “Μετά τη Θεσσαλονίκη, ο γνωστός ακροδεξιός μητροπολίτης Καλλίνικος προσπάθησε να στήσει και νέο εθνικιστικό συλλαλητήριο στον Πειραιά με τη στήριξη του δημάρχου Λογοθέτη. Όμως, απέτυχε παταγωδώς. Το συλλαλητήριο δεν συγκέντρωσε σύμφωνα με εκτιμήσεις της αστυνομίας πάνω από 5000, στην πλειοψηφία μαθητές δημοτικού, Ο πραγματικός αριθμός ήταν πολύ μικρότερος” (Εργατική Αλληλεγγύη νο129, 16/3/94).

Αρχικά η κυβέρνηση Σημίτη αρνείται να προχωρήσει σε νομιμοποίηση των μεταναστών στην Ελλάδα, συνεχίζοντας τη ρατσιστική πολιτική της Ν.Δ και των νόμων περί “λαθρομετανάστευσης”. Οι επιχειρήσεις σκούπα βάζουν στο στόχαστρο τους αλβανούς μετανάστες, τους κούρδους πρόσφυγες, τους Ρομά. Η τακτική των επιθέσεων, από τη μεριά των νεοναζί, συνεχίζεται. Η προσπάθειά τους για επιβολή στο δρόμο, είναι ζωτικής σημασίας για την ύπαρξή τους.

Εμφανίζονται στα μέσα της δεκαετίας του '90, δίπλα στα ΜΑΤ, ως “αγανακτισμένοι πολίτες”, κατά διαδηλωτών. Προσπαθούν να χτίσουν τους “Αγ.Παντελεήμονες” της εποχής εκείνης, στις περιοχές που μετατρέπονται σε γειτονιές μεταναστών με επανειλημένες επιθέσεις στην Κυψέλη και τον Πειραιά. Και στις δύο αυτές περιοχές οι φασίστες ανοίγουν γραφεία - ορμητήρια. Προσπαθούν να εξαφανίσουν την ανοιχτή πολιτική παρέμβαση της Αριστεράς, με χτυπήματα εναντίον μελών της ΟΣΕ που πουλάνε την Εργατική Αλληλεγγύη. Και πάλι όμως η μαζική κινητοποίηση των αντιφασιστών τους σταματά.

Στον Πειραιά οργανώνεται μεγάλη καμπάνια για το κλείσιμο των γραφείων τους και την απομόνωσή τους, που κορυφώνεται με ένα μεγάλο αντιφασιστικό συλλαλητήριο, στο οποίο συμμετέχουν το Εργατικό Κέντρο, οι δήμοι Α' και Β' Πειραιά, δεκάδες σωματεία και φοιτητικοί σύλλογοι (29/2/96). Παρόμοια εξέλιξη έχει και η προσπάθειά τους για προπύργιο στην Κυψέλη. Τον Απρίλη του '96, 20 νεοναζί Χρυσαυγίτες, πραγματοποιούν οργανωμένη επίθεση σε μέλη της ΟΣΕ, που πραγματοποιούν εξόρμηση στη Φωκίωνος Νέγρη, βγαίνοντας από τα γραφεία τους στην οδό Κεφαλληνίας, τραυματίζοντας σοβαρά 5 από αυτούς.

Σε μία από τις δίκες των νεοναζί για τη συγκεκριμένη επίθεση το 1998, γίνεται η δολοφονική επίθεση εναντίον του αγωνιστή φοιτητή Δημήτρη Κουσουρή στα δικαστήρια Ευελπίδων. Παρ'όλα αυτά η προσπάθεια για τρομοκρατία και επιβολή στη γειτονιά δεν περνάει. Την επίθεση καταδικάζουν όλα τα μεγάλα συνδικάτα, ενώ η παρουσία των αντιφασιστών αγωνιστών στην περιοχή, γίνεται πιο δυναμική, με αποτέλεσμα μετά από λίγο οι χρυσαυγίτες να εγκαταλείψουν την Κυψέλη.

Εκλογές

 

 

Τα εκλογικά τους αποτελέσματα καθ'όλη αυτή την περίοδο είναι απογοητευτικά. Στις ευρωεκλογές του '94, στο πρώτο της κατέβασμα η Χ.Α παίρνει μόλις 7264 ψήφους (0,11%) και το 1996 ακόμα λιγότερες, 4487 (0,07%), παρά την διπλωματική κρίση των Ιμίων. Η πολιτική του ρατσισμού και των εθνικιστικών εντάσεων με τις γειτονικές χώρες είναι που τους κρατάει στη ζωή. Το '99, το σχήμα του Πλεύρη μαζί με τη Χ.Α, κατορθώνει να φτάσει τις 48532 ψήφους (0,75%), αλλά ένα χρόνο μετά συρρικνώνεται στο 0,18%.

Σαν να μην έφταναν αυτά, έρχονται και οι δικαστικές αποφάσεις για τις δολοφονικές επιθέσεις, που (αν και τους ρίχνουν στα “μαλακά”) καταδικάζουν τα πρωτοπαλίκαρα Ζαφειρόπουλο και Κουσουμβρή για την επίθεση στην Κυψέλη και αργότερα στέλνουν στη φυλακή τον καταζητούμενο Περίανδρο για την απόπειρα δολοφονίας του Κουσουρή. Η οργάνωση πέφτει σε κρίση. Συνεχίζονται αραιές επιθέσεις τα επόμενα χρόνια, αλλά σε αυτό τον πρώτο γύρο αντιπαράθεσης, νικητές έχουν βγει οι αντιφασίστες, η Χ.Α. έχει απομονωθεί πλήρως.

Μετά και την αποτυχία τους να χτίσουν προπύργια δια της βίαιης επιβολής, κλείνει ουσιαστικά ένας κύκλος για την ναζιστική οργάνωση. Αυτό είναι και το συμπέρασμα της δεκαετίας του '90 για το σήμερα. Τότε δεν κατάφερε η τακτική των επιθέσεων να στεριώσει, γιατί όπου κι αν εφαρμόστηκε βρέθηκε αντιμέτωπη με την άμεση, αποφασισμένη, μαζική μετωπική δράση. Γι' αυτό, σήμερα έχει σημασία η άμεση αντιφασιστική απάντηση στην παραμικρή πρόκληση των νεοναζί, όπου πάνε να ανοίξουν γραφεία, ορμητήρια για ρατσιστικά πογκρόμ, δολοφονικές επιθέσεις και τρομοκράτηση του κινήματος. Και ταυτόχρονα, η πάλη ενάντια στο ρατσισμό των Σαμαράδων και τη βαρβαρότητα των Μνημονίων που τους θρέφει.

http://ergatiki.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=7166:i1050&Itemid=62 

Οι εκπαιδευτικοί στο θέατρο “Εμπρός” για τις 19/1

Εκδήλωση συζήτηση με θέμα «σχολεία χωρίς ρατσισμό και φασισμό» με αφορμή το πανελλαδικό αντιφασιστικό συλλαλητήριο στις 19 Γενάρη, οργάνωσαν εκπαιδευτικοί την Κυριακή 9 Δεκέμβρη στο θέατρο Εμπρός.

“Οι εκπαιδευτικοί έχουμε να παίξουμε πολύ σημαντικό ρόλο στην πάλη ενάντια στο ρατσισμό και τους νεοναζί», είπε ο Νίκος Κουράκης, μέλος ΔΣ Συλλόγου Δασκάλων «Γ.Σεφέρης», που άνοιξε την εκδήλωση. «Στο Σύλλογό μου έχουμε ήδη ψηφίσει μέσα από τη Γενική Συνέλευση συμμετοχή στις 19 Γενάρη και αντιφασιστικό συντονισμό με άλλα σωματεία της περιοχής. Θέλουμε η 19 Γενάρη να είναι ένα μεγάλο πολυπολιτισμικό γεγονός”.

Σε αυτήν την κατεύθυνση στις 19 Γενάρη, η μέρα θα ξεκινήσει με την παιδική αντιρατσιστική θεατρική παράσταση 'Mία γιορτή στου Νουριάν' στο θέατρο Εμπρός, ενώ τα παιδιά που θα την παρακολουθήσουν θα έρθουν κρατώντας μπαλόνια στο συλλαλητήριο. Στις 12-19 Γενάρη διοργανώνεται μία εβδομάδα δράσης στις σχολές με κέντρο την ΑΣΚΤ και την Αρχιτεκτονική με εικαστικά και την ίδια την ημέρα του συλλαλητηρίου θα υπάρχει βίντεο γουόλ που θα προβάλλονται αντιρατσιστικά βίντεο.

Η Μαρία Τερζάκη, ηθοποιός και εκπαιδευτικός στη συνέχεια παρουσίασε ένα φάκελο με υλικό και τεχνικές για το εκπαιδευτικό δράμα που στόχο έχει να κάνει τα ίδια τα παιδιά να συμμετέχουν σε μία θεατρική παράσταση με θέμα ένα κοινωνικό πρόβλημα, που όπως είπε “έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει φοβισμένους ανθρώπους σε σκεπτόμενους πολίτες”. Ο Μάκης Καβουριάρης, πανεπιστημιακός τόνισε ότι «η εκπαίδευση είναι ένας προνομιακός χώρος για την ενσωμάτωση των μεταναστών στην κοινωνία και των μαθητών και των γονιών τους». Η Ντίνα Γκαρανέ, εκπαιδευτικός στη Γ’ ΕΛΜΕ Αθήνας, θύμισε τις μάχες που έχουν δώσει οι εκπαιδευτικοί για να γράφονται τα παιδιά των μεταναστών στα σχολεία και τόνισε ότι η μάχη συνεχίζεται και σήμερα ενάντια στη κατάργηση των διαπολιτισμικών σχολείων.

Στη συνέχεια το λόγο πήραν εκπαιδευτικοί, μαθητές, φοιτητές και καλλιτέχνες του θεάτρου Εμπρός και αποφασίστηκε να μπει στόχος κάθε σχολείο να ετοιμάσει πηγαίνοντας στις 19/1 και εκείνη την ημέρα μία σειρά δραστηριότητες όπως εκδηλώσεις ζωγραφιές μέχρι θεατρικές παραστάσεις.

Θέατρο: Bent, του Μάρτιν Σέρμαν. Τα ξεχασμένα «Ροζ τρίγωνα»

γράφει η Δήμητρα Κυρίλλου

Το εξαιρετικά επίκαιρο “BENT” του Μάρτιν Σέρμαν παίζεται για δεύτερη σεζόν στον πολυχώρο Vault στον Κεραμεικό και θυμίζει με τραγικό τρόπο τι σημαίνει η επικράτηση του ναζισμού στην ιστορία, αλλά και στην καθημερινή ζωή και τις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Κεντρικό πρόσωπο είναι ο Μαξ, ένας πραγματιστής ομοφυλόφιλος άντρας στο Βερολίνο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Κατάγεται από εύπορη οικογένεια, αλλά ζει μια μποέμικη ζωή με λιγοστά χρήματα έξω από αυτό τον κύκλο. Αν και συζεί μόνιμα με τον ευαίσθητο Ρούντι, χορευτή στο διαβόητο κλαμπ της Γκρέτα, δεν χάνει ευκαιρία για κάθε είδους καταχρήσεις σε αλκοόλ, ναρκωτικά και ποικίλες ερωτικές συνευρέσεις.

Μετά από μια ακόμη ξέφρενη βραδιά στης Γκρέτα, ο Μαξ καταλήγει σπίτι με έναν μυώδη μαυροφορεμένο νεαρό, μέλος των παραστρατιωτικών ταγμάτων ασφαλείας SA. Μόνο που το επόμενο πρωί, Ες-Ες εισβάλλουν στο διαμέρισμα και δολοφονούν εν ψυχρώ τον φέρελπι ταγματασφαλίτη. Είναι το συμβάν που έμεινε στην ιστορία με το όνομα «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών», όταν τον Ιούλη του 1934, ο Χίτλερ προχώρησε σε μαζικές εκτελέσεις στην ηγεσία των ταγμάτων εφόδου SA, συμπεριλαμβανομένου του ως τότε αρχηγού τους, γνωστού ομοφυλόφιλου Έρνστ Ρεμ και ξεκαθάρισε ουσιαστικά το ποιός ελέγχει το ναζιστικό κόμμα και τις παρακρατικές του συμμορίες.

Νταχάου

Για τον Μαξ και τον Ρούντι ήταν η προσγείωση σε μια πολύ σκληρή πραγματικότητα. Θα πρέπει να εγκαταλείψουν άρον- άρον το Βερολίνο και τη ζωή που είχαν συνηθίσει, κρύβονται περιπλανώμενοι για ένα δίμηνο προσπαθώντας να διαφύγουν στην Ολλανδία αλλά συλλαμβάνονται και οδηγούνται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου.

Στο τρένο που τους μεταφέρει, ο Ρούντυ δολοφονείται από τους ναζί, κι ο Μαξ επιστρατεύει όλο τον κυνισμό του για να επιβιώσει. Αρνείται ότι γνωρίζει τον σύντροφό του και στη συνέχεια θα κάνει το παν (ακόμη και να βιάσει το πτώμα μιας κοπέλας) ώστε να πάρει το κίτρινο αστέρι των Εβραίων και όχι το ροζ τρίγωνο των «ανώμαλων», οι οποίοι τότε εθεωρούντο οι κατώτεροι στην πυραμίδα των κρατουμένων (μεταξύ Εβραίων, ποινικών, κομμουνιστών, ρομά)!

Οι μήνες περνούν κι ενώ ο Μαξ παλεύει να μείνει ζωντανός, μοιράζεται τη βάρδια του με τον Χορστ, ένα συνειδητοποιημένο γκέι νοσοκόμο που μέρα με τη μέρα θα γνωρίσει καλύτερα και θα του «βάλει τα γυαλιά» σχετικά με το ποιός είναι πραγματικά ο ίδιος και πώς παλεύονται τα ζητήματα στα κεφάλια των ανθρώπων και στην κοινωνία. Το έργο κορυφώνεται με τη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τους και τον θρίαμβο της συνείδησης πάνω στον τρόμο. Οι ήρωες θα πέσουν με το κεφάλι ψηλά κι ο Μαξ θα σκοτωθεί φορώντας με τη θέλησή του πια τη μπλούζα με το ροζ τρίγωνο.

Το «Μπεντ» που στα αγγλικά σημαίνει και ομοφυλόφιλος γράφτηκε από τον Αμερικανό, Εβραϊκής καταγωγής, γκέι θεατρικό συγγραφέα Μάρτιν Σέρμαν το 1979 και πρωτοπαίχτηκε την ίδια χρονιά σε θέατρο εκτός Μπρόντγουεϊ, κάνοντας τεράστια αίσθηση. Πολλά είχαν ήδη γραφτεί για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί και το Ολοκαύτωμα, όμως η μεταχείρηση του ναζισμού για τους ομοφυλόφιλους είχε περάσει στα ψιλά, στο περιθώριο της ιστορίας. Το Bent συνέβαλε στο να ξεθαυτούν τα γεγονότα, αλλά όχι μόνο: Μπήκε στην ουσία τόσο της ναζιστικής ιδεολογίας και άσκησης εξουσίας όσο και των επιπτώσεων πάνω σε αυτούς που καταπιέζονται.

Ο Μαξ, ο Ρούντι, η Γκρέτα, ο Χορστ, οι ομοφυλόφιλοι ήρωες δεν είναι απλά τα θύματα μιας θηριωδίας αλλά άνθρωποι με συνείδηση και διλήμματα και μετριούνται από το πώς τοποθετούνται όχι μόνο ο ένας απέναντι στον άλλο αλλά και σε σχέση με την ιστορία που είναι αμείλικτη. Γι’ αυτό έχει τεράστια σημασία ότι ο Μαξ τελικά στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, όπως ο σύντροφός του Χορστ. Κι αυτό λυτρώνει εν τέλει τον θεατή, παρά το τέλος των ίδιων των ηρώων.

Όπως ήταν φυσικό το Bent προκάλεσε σάλο και από υποστηρικτές και από επικριτές. Σύντομα ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ με τον Ρίτσαρντ Γκιρ στο ρόλο του Μαξ, στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου με τον Ίαν Μακέλλεν αλλά και στην Αθήνα το 1980 με τους Γιάννη Φέρτη και Πέτρο Φυσσούν και αποτέλεσε φοβερό καλλιτεχνικό –και όχι μόνο γεγονός. Το 1996 γνώρισε μια αξιόλογη κινηματογραφική μεταφορά.

Η παράσταση που παρακολουθήσαμε στον πολυχώρο Vault ήταν άρτια και δοσμένη με πάθος που απελευθέρωνε την ένταση και τις συγκρούσεις των ηρώων. Δεν είχε ανάγκη κανενός είδους νεωτερισμούς: Το λιτό υποβλητικό ντεκόρ και οι ξεχωριστές ερμηνείες τα έλεγαν όλα. Αξίζουν συγχαρητήρια στους συντελεστές που το ανέβασαν έχοντας πλήρη επίγνωση της τραγικής επικαιρότητάς του.

• Πολυχώρος Vault: Μελενίκου 26, Βοτανικός, τηλ. 2103302348, Σάββατο & Κυριακή, στις 21.15 Είσοδος: 15 ευρώ (εκπτωτικό 10)

http://ergatiki.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=7163:i1050&Itemid=62 

Ποίηση: Παρουσίαση ποιητικής συλλογής του Βασίλη Ζούμπου

Η ποιητική συλλογή του Βασίλη Ζούμπου “Η ερημιά του αληθινού” παρουσιάζεται την Δευτέρα 17 Δεκέμβρη στο Καφέ Φλοράλ στην πλατεία Εξαρχείων, στις 7μμ. Πρόκειται για την πρώτη συλλογή του Βασίλη Ζούμπου, η οποία κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη από τις εκδόσεις Ηριδανός. Αποτελείται από 47 έμμετρα και πεζά ποιήματα και χωρίζεται σε τρεις ενότητες: την «Ύπαρξη», την «Απόπειρα» και το «Δήμο».

Θα προλογίσει η Αριάδνη Αλαβάνου, κάποια από τα ποιήματα θα απαγγείλει η ηθοποιός Κατερίνα Φωτιάδη, ενώ ο τραγουδοποιός και ερμηνευτής Ηλίας Σκούρας θα τραγουδήσει ποιήματα της συλλογής που έχουν μελοποιηθεί από τον ίδιο τον ποιητή. Περισσότερες πληροφορίες για την εκδήλωση και για το έργο του Βασίλη Ζούμπου στο ιστολόγιο τπου ποιητή http://vasiliszoumpos.blogspot.gr/

Σύνοψη της ποιητικής συλλογής

Η Ερημιά του Αληθινού είναι η πρώτη συλλογή ποιημάτων του Βασίλη Ζούμπου. Αποτελείται από 47 έμμετρα και πεζά ποιήματα και χωρίζεται σε τρεις ενότητες: την «ύπαρξη», την «απόπειρα» και το «δήμο».

Η συλλογή είναι μια ειλικρινής αποτύπωση των σκέψεων και των συναισθημάτων που γεννά η καθημερινή τριβή με ανθρώπους και καταστάσεις καθώς και με μεγάλα πνεύματα του παρελθόντος. Οι αγωνίες, οι λαχτάρες, οι μαύρες σκέψεις, η αισιοδοξία, η απαισιοδοξία, η ματαίωση, όλα όσα αποτυπώνονται σε αυτά τα ποιήματα είναι το αποτέλεσμα αυτής της τριβής, του αγώνα για μια έντιμη ανθρώπινη στάση σε ένα ανέντιμο απάνθρωπο περιβάλλον.

Η Ύπαρξη αποτελείται από 25 ποιήματα και παραθέτει τις διαπιστώσεις του ποιητή για την κατάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι ξεκάθαρα επηρεασμένη από το έργο καταραμένων, ρομαντικών, αριστερών και λοιπών ταλαιπωρημένων ποιητών, στιχουργών, πεζογράφων και ανθρώπων που θέλησαν να περιγράψουν με ειλικρίνεια και σαφήνεια όσα έβλεπαν γύρω τους ή ένοιωθαν μέσα τους.

Η Απόπειρα, αποτελείται από 8 ποιήματα και προσπαθεί να περιγράψει τα συντρίμμια μιας ανθρώπινης σχέσης και να ανιχνεύσει τους λόγους, κοινωνικούς και ψυχολογικούς, για τους οποίους πολλοί άνθρωποι αδυνατούν να εκτιμήσουν με ανθρώπινα μέτρα εκείνους που έχουν απέναντί τους.

Ο Δήμος, είναι γέννημα του πολιτικού αγώνα. Αποτελείται από 14 ποιήματα και προσπαθεί να περιγράψει και να ανιχνεύσει του λόγους για τους οποίους ο κόσμος είναι ικανός να φτιασιδώσει την αδυσώπητη πραγματικότητα με τα πιο φαιδρά ψέματα, για να μπορέσει να αποφύγει την αναμέτρηση, τη σύγκρουση με τα αμείλικτα ερωτήματα που του θέτει καθημερινά η ίδια η ζωή για το χθες, το σήμερα και το αύριο.

                                   ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Βασίλης Ζούμπος γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1978, αλλά μεγάλωσε στη Λαμία.

Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός και Πολιτική Οικονομία στην Αγγλία.

Έχει ζήσει συνολικά 9 χρόνια στην Αγγλία.

Έχει εργαστεί ως Πολιτικός Μηχανικός και ως Εκπαιδευτικός στην Ελλάδα και στην Αγγλία.

Προς το παρόν ζει και εργάζεται στη Λαμία.

Είναι ενεργός πολιτικά στο χώρο της Αριστεράς από τις αρχές τις δεκαετίας του 1990 μέχρι και σήμερα.

Αρθρογραφεί στην Εφημερίδα ΠΡΙΝ και στον ιστοχώρο «αριστερό blog» από το 2012.

Στον ελεύθερό του χρόνο διαβάζει κείμενα πολιτικής και οικονομικής ανάλυσης, ελληνική και ξένη λογοτεχνία, ακούει πολύ μουσική και γράφει ποιήματα τα οποία μελοποιεί σε ροκ τραγούδια…

Ξεχνάει συχνά το ένστικτο της μικροαστικής του αυτοσυντήρησης, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των ανθρώπων γύρω του να του το υπενθυμίζουν συνεχώς…

Προσπαθεί να είναι απαισιόδοξος, αλλά συνεχώς εισβάλουν στο σύμπαν του ακτίνες αισιοδοξίας από τις χαραμάδες τις καθημερινής του ζωής…

Αγωνίζεται χρόνια τώρα να ξεφορτωθεί την καλή του προαίρεση απέναντι στους ανθρώπους, μα δεν τα καταφέρνει…

Έχει μια αίσθηση εγρήγορσης επειδή πιστεύει πως ο χρόνος περνάει πολύ πιο γρήγορα από ότι συμβατικά αντιλαμβανόμαστε…

Τον συνεπαίρνουν ακόμα επικίνδυνα οι άνθρωποι εκείνοι που παλεύουν καθημερινά να φτιάξουν τούτο τον κόσμο πιο ζεστό, πιο ανθρώπινο…

 

 

στοιχεία και από Εργατική Αλληλεγγύη

 

επιμέλεια: Λογοτεχνία και Σκέψη

Αποτελέσματα διαγωνισμού λογοτεχνίας για την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Ανακοινώθηκαν από τον Σύνδεσμο Φιλολόγων Νομού  Χανίων και την Περιφέρεια Κρήτης Π.Ε. Χανίων τα αποτελέσματα του 29ου Παγκρήτιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού, ο οποίος είναι αφιερωμένος στην εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973. Η βράβευση πραγματοποιήθηκε στο Δημαρχείο Χανίων το Σάββατο 17 Νοεμβρίου.

 Τα αποτελέσματα έχουν ως εξής:
 
Α. Μαθητές Γυμνασίου

1ο βραβείο: Αννα Αποστολάκη, μαθήτρια της Γ’ τάξεως του 5ου Γυμνασίου Χανίων.
2ο βραβείο: Εύη – Γκενίστα Μετούσι, μαθήτρια της Γ’ τάξεως του 5ου Γυμνασίου Χανίων.
Επαινος: Αριστέα Λίτινα, μαθήτρια της Γ’ τάξεως του 2ου Γυμνασίου Χανίων.

Β. Μαθητές Λυκείου

1ο βραβείο: Αθηνά Κολπονδίνου, μαθήτρια του 4ου Γενικού Λυκείου Χανίων.
2ο βραβείο: Δήμητρα Γεωργουδάκη, μαθήτρια του 4ου Γενικού Λυκείου Χανίων.
3ο βραβείο: Αννα Νίνου, μαθήτρια του 2ου Γενικού Λυκείου Χανίων.
Επαινος: Τόμμυ Στεπάνοβιτς, μαθητής του 1ου Γενικού Λυκείου Χανίων.


Γ. Μη μαθητές (ενήλικες)

ΠΟΙΗΣΗ
1ο βραβείο: Ευθαλία Μπουκουβάλα – Κλώντζα, από τον Αγιο Νικόλαο.
2ο βραβείο: Στυλιανός Ξενάκης, από τα Χανιά.
3ο βραβείο: Αναστασία Μιχελάκη, από τη Μεσαρά.

ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ (ΔΙΗΓΗΜΑ)
Επαινος: Μανόλης Λαμπράκης, από τον Αγιο Νικόλαο.
Επαινος: Γεωργία Κλειδή, από το Ρέθυμνο.


Αγώνας της Κρήτης

Σινεμά για την Παλαιστίνη

Με γρήγορα αντανακλαστικά απέναντι στο πρόσφατο κύμα αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους, η “New Star Films” παρουσιάζει δεκατέσσερις ταινίες αφιερωμένες στην παλαιστινιακή υπόθεση, στον κινηματογράφο Τιτάνια, από την Πέμπτη 29 Νοέμβρη ως και την Τετάρτη 5 Δεκέμβρη.
Το αναλυτικό πρόγραμμα είναι:
Πέμπτη 29/11: 9μμ Palestine Blues (2008), τoυ Νίντα Σινοκρότ. 10.30μμ: Παραμύθια Εμπόλεμης Ζώνης (1995), του Μισέλ Χλέιφι.
Παρασκευή 30/11: 9μμ Το αλάτι αυτής της θάλασσας (2008), της Αν-Μαρί Τζάσιρ. 10.45μμ Η γεύση της επανάστασης, της Μπουθίνα Καναάν Χούρι. 11.15μμ Η σφαγή (2005), της Μόνικα Μπόργκμαν.
Σάββατο 1/12: 9μμ Κάτω από τις βόμβες (2007), του Φιλίπ Αρακτιντζί. 10.30μμ Palestine Blues, 11.45μμ Τσίρκο Παλαιστίνη (1999), του Εγιάλ Χαλφόν.
Κυριακή 2/11: 9μμ Το σιδερένιο τείχος (2006), του Μοχάμεντ αλ-Άταρ. 10μμ Το χρονικό μιας εξαφάνισης (1996), του Ιλία Σουλεϊμάν
Δευτέρα 3/11: 9μμ Το τείχος (2004), της Σιμόν Μπιτόν. 10.45μμ Στο σπίτι (2004), του Σαβέριο Κοστάντσο.
Τρίτη 4/11: 9μμ 9 Star Hotel (2007), του Ίντο Χαάρ. 10.30μμ Γάμος στη Γαλιλαία (1987), του Μισέλ Χλέιφι.
Τετάρτη 5/11: Σημείο σύγκρουσης (2006), της Τζούλια Μπάσα. 10.30 Κάτω από τις βόμβες (2007).
Στις ταινίες περιλαμβάνονται και ντοκιμαντέρ, ιστορικά και σύγχρονα, αλλά και ταινίες πλοκής. Το “Κάτω από τις βόμβες” αναφέρεται στον πόλεμο του Λιβάνου το 2006, ενώ η “Σφαγή” μας πηγαίνει πίσω στη Σάμπρα και τη Σατίλα το 1982. Το “Σιδερένιο τείχος” αναφέρεται στην κατοχή της Δυτικής Όχθης από το 1967 και έπειτα, ενώ το “Τείχος” είναι ταινία για το πραγματικό τείχος που διασχίζει πλέον την περιοχή. Στο ίδιο θέμα αναφέρεται και το “Palestine Blues”, παρακολουθώντας ένα χωριό που βλέπει τη γη του να καταστρέφεται, για χάρη της οικοδόμησης του τείχους.
Ταινίες επιστροφής Παλαιστίνιων από τις ΗΠΑ στα σπίτια των παππούδων τους είναι το “Χρονικό μιας εξαφάνισης” και το “Αλάτι αυτής της θάλασσας” (για μια παρουσίαση της ταινίας από την ΕΑ, δείτε στο http://tinyurl.com/cda59ok). Στην ταινία “Στο σπίτι”, η κατοχή της Παλαιστίνης παρουσιάζεται σε μικρογραφία, μέσα σε ένα σπίτι που καταλαμβάνει ο ισραηλινός στρατός και η οικογένεια στριμώχνεται στο σαλόνι. Ο “Γάμος στη Γαλιλαία” καταγράφει την οργή της νέας γενιάς στη Δυτική Όχθη λίγο πριν την Ιντιφάντα, ενώ το “Τσίρκο Παλαιστίνη” είναι γυρισμένο μέσα στην εξέγερση. Το “9 Star Hotel” είναι ντοκιμαντέρ που εστιάζει σε Παλαιστίνιους οικοδόμους, οι οποίοι περνάνε καθημερινά παράνομα στο Ισραήλ για να κάνουν μεροκάματο.

Το ημερήσιο εισιτήριο κοστίζει 5 ευρώ, και για τους άνεργους 3 ευρώ.


Εργατική Αλληλεγγύη

Το περιοδικό "Θέματα Λογοτεχνίας" τώρα και σε ψηφιακή μορφή

Σε μια προσπάθεια το περιεχόμενο του περιοδικού να είναι διαθέσιμο στο αναγνωστικό κοινό, και ιδιαίτερα στην ακαδημαϊκή κοινότητα, δημιουργήθηκε μια πλούσια ψηφιακή βιβλιοθήκη, με δυνατότητα αναζήτησης, η οποία θα ανανεώνεται συνεχώς και θα προσφέρει πολύτιμη βοήθεια τόσο στον ερευνητή όσο και στον αναγνώστη. 

 Τα "Θέματα Λογοτεχνίας", το έγκριτο τετράμηνο Περιοδικό Λογοτεχνίας, θεωρίας της Λογοτεχνίας και Κριτικής, είναι ένα περιοδικό ποιότητας ανοιχτό στην προβληματική διαφορετικών θεωρητικών προσεγγίσεων. Πρόκειται δηλαδή για ένα ουσιαστικά ελεύθερο βήμα για την εποικοδομητική, χρήσιμη και απαραίτητη ανταλλαγή απόψεων για τη λογοτεχνία. Ένα υπεύθυνο και καταξιωμένο περιοδικό αναφοράς σε θέματα λογοτεχνίας, στο οποίο Έλληνες και ξένοι, παλαιοί και νέοι λογοτέχνες και μελετητές της λογοτεχνίας, παρουσιάζουν έργα τους, ή μελέτες τους, με μοναδικό όρο τα έργα αυτά να έχουν ποιότητα και να είναι προσιτά και στον απλό άνθρωπο.

Το περιοδικό συμπληρώνει φέτος 17 χρόνια από την πρώτη του κυκλοφορία. Στα 48 τεύχη του έχουν φιλοξενηθεί μέχρι σήμερα περισσότερα από 1.500 κείμενα, άρθρα, μελέτες και κριτικές, που αποτελούν ένα σημαντικό βοήθημα τόσο για το μελετητή όσο και για τον αναγνώστη της λογοτεχνίας, ελληνικής και ξένης.

Μια ενδεικτική αναφορά στους συγγραφείς αλλά και στους συνεργάτες των Θεμάτων Λογοτεχνίας αρκεί για να αντιληφθεί κανείς το εύρος και την ποιότητα της ύλης του περιοδικού. Έχουν γίνει αφιερώματα σε κλασικούς Έλληνες και ξένους συγγραφείς, όπως στους: Θερβάντες, Τολστόι, Ντοστογιέβσκη, Παλαμά, Καβάφη, Σικελιανό, Καζαντζάκη, Πρεβελάκη, Σεφέρη, Ελύτη, Ρίτσο· αλλά και σε νεότερους και σύγχρονους, όπως στους: Ανδρέα Φραγκιά, Μήτσο Αλεξανδρόπουλο, Μανόλη Αναγνωστάκη, Γιάννη Δάλλα, Ιάκωβο Καμπανέλλη, Αντώνη Δεκαβάλλε, Γιώργο Γαβαλά, Κώστα Στεργιόπουλο, Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου, Γιώργο Γεωργούση, Θανάση Κωσταβάρα, Γιάννη Κιουρτσάκη, Κυριάκο Χαραλαμπίδη, Σωκράτη Σκαρτσή, Χριστόφορο Μηλιώνη.

Έχουν δημοσιευτεί κείμενα πολλών καταξιωμένων και αναγνωρισμένων, παλαιών και νέων, Ελλήνων και ξένων μελετητών, ακαδημαϊκών, συγγραφέων και ποιητών. Μεταξύ άλλων αναφέρουμε τους: Λουίς Γκαρθία Χαμπίνα, Μάριο Βάρκα Γιόσα, Τ.Σ. Έλιοτ, Γκαλίνα Αλεξέγιεβα, Τατιάνα Μιχαήλοβα, Λουντμίλα Σαράσκινα, Σεργκέι Μπελόφ, Σεργκέι Μποτσαρόφ, Νικολάι Μπαχτίν, Πήτερ Μπίεν, Μάργκαρετ Αλεξίου, Γκύ Σονιέ, Ντέιβιντ Κόνολι, Βάλτερ Πούχνερ, Σόνια Ιλίνσκαγια, Ερατοσθένη Καψωμένο, Λύντια Στεφάνου, Μ. Μεγακλή, Στυλιανό Αλεξίου, Χρίστο Αλεξίου, Αλέξη Ζήρα, Νάσο Βαγενά, Έρη Σταυροπούλου, Βίκτωρ ΙβάνοβΙτς, Παναγιώτη Νούτσο, Δημήτρη Ραυτόπουλο, Ζωή Σαμαρά, Έλλη Φιλοκύπρου κ.ά.

Από την ιστοσελίδα των Θεμάτων Λογοτεχνίας μπορεί κανείς να ενημερωθεί για το περιεχόμενο της Ψηφιακής Βιβλιοθήκης. Η δυνατότητα πρόσβασης συμπεριλαμβάνεται στην ετήσια συνδρομή του περιοδικού. Με την ολοκλήρωση της εγγραφής και την καταχώριση της ηλεκτρονικής διεύθυνσής τους, οι συνδρομητές έχουν τη δυνατότητα να εκτυπώνουν και να διαβάζουν τα άρθρα που τους ενδιαφέρουν.

Περισσότερες πληροφορίες για το περιοδικό

in.gr