Το Ποίημα της Εβδομάδας: Φοβᾶμαι, Μανόλης Ἀναγνωστάκης (1925-2005)

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου

βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.


Νοέμβρης 1983 / πηγή

[ραδιόφωνο] Η ηθοποιός Μέμη Αναστασοπούλου και ο ποιητής Θεοχάρης Παπαδόπουλος στο στούντιο του Vakxikon Radio

Σήμερα, 6-8 το απόγευμα, η ηθοποιός Μέμη Αναστασοπούλου και ο ποιητής Θεοχάρης Παπαδόπουλος είναι καλεσμένοι στο βιτρίνα-στούντιο του Vakxikon Radio, στην εκπομπή Ασκληπιού 17, για να μιλήσουν στους Ν. Πουλάκο και Σ. Προύσαλη για την τέχνη τους ξεχωριστά αλλά και για την καλλιτεχνική ομάδα Ανάδρασις στην οποία συμμετέχουν. Συντονιστείτε! http://www.vakxikon.gr/webradio/v2/radio.php

[βιβλίο] Ναζίμ Χικμέτ, Τα ποιήματα των 9-10 μ.μ.

 

  

Ναζίμ Χικμέτ, Τα ποιήματα των 9-10 μ.μ.

Συγγραφέας: Hikmet, Nazim

Μετάφραση: Μάρκαρης, Πέτρος
Εκδόσεις: Θεμέλιο
Σελίδες: 44

5 Οκτώβρη 1945

Ξέρουμε κ’ οι δύο, αγαπημένη,

μας έμαθαν:

να πεινάμε, να κρυώνουμε, 

να πεθαίνουμε στην κούραση  

και να ζούμε μακριά ο ένας απ’ τον άλλο.

Δε μας ανάγκασαν ακόμα να σκοτώσουμε

και δε μας σκότωσαν ακόμα.

Ξέρουμε κ’ οι δυο, αγαπημένη,

μπορούμε να μάθουμε στους άλλους:

να αγωνίζονται για τους ανθρώπους, 

και κάθε μέρα λίγο πιο βαθιά,  

λίγο πιο ωραία

ν’ αγαπάνε...

Ποιήματα που τώρα γράφονται: Με τον τρόπο του Γ.Σ., από το “Ο δρόμος μέχρι το περίπτερο”, Γιάννης Στίγκας

Με τον τρόπο του Γ.Σ.


Τι ειρωνεία κι αυτή Βλαδίμηρε
Εάν ερχόσουν σήμερα
Μπορεί και να μη σ’ άκουγα
Μένω σε δρόμο πολυσύχναστο
Σειρήνες, κορναρίσματα
Η ακοή μου μπάχαλο
-όχι σου λέω ψέματα –
Είναι που η μοναξιά
με βάζει από μικρό στη διαπασών
γι’ αυτό κι πιο πιστοί μου στίχοι
Το θαύμα είν’ ένα χελιδόνι απόκρημνο
            ή
 ρε Κωνσταντίνα πες μου τελικά
 πώς γίνεται
 να μην είσαι εδώ
 και να’ χει πανσέληνο

(κι άλλα πολλά
πιο μαύρα απ’ τα ανεκπλήρωτα)
μικροφωνίζουν μες τον ύπνο μου
κι υπνοβατώ
με την στυφάδα που’ χουν τα όνειρα
με τις σαχλές πυτζάμες μου
άχου να γκρεμιστώ σωστά
σ’ ένα σωστό ξημέρωμα
μπας και φωνάξω αληθινά κι εγώ
Αγχειβατείν – Pallasck
Τ’ αστροκαμμένο Φάντασμα
που τέλεια μ’ ενσαρκώνει


πηγή αναδημοσίευσης

Το Ποίημα της Εβδομάδας: Σονέτο 66 του Σαίξπηρ, σε μετάφραση Βασίλη Ρώτα

Σονέτο 66
σε μετάφραση Βασίλη Ρώτα/Βούλας Δαμιανάκου*

 

M'  όλα αυτά απόκαμα, ζητάω ν' αναπαυτώ στο μνήμα:
να βλέπω, λέω, την αρετή ζητιάνα γεννημένη
το κούφιο Τίποτα φαιδρό με κορδωμένο βήμα,
την πίστη την αγνότερη χυδαία απαρνημένη,

 
 
την τιμημένη Υπεροχήν αισχρά παραρριγμένη,
την χάρη την παρθενικήν ωμά ξεπορνεμένη,
την τέλεια Ωραιότητα κακά εξευτελισμένη,
την Αξίαν από ανάπηρην κυβέρνια αχρηστεμένη,



 
την Τέχνη από την κρατική εξουσία γλωσσοδεμένη,
την Γνώση από τη σχολαστική Μωρία περιορισμένη,
την πιο απλήν Αλήθεια ηλίθια παρονομασμένη,
την Καλοσύνη στην κυρα-Κακία υποταγμένη.

*Σονέτο 66 - του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, εκδόσεις Επικαιρότητα

   Σε τούτη την ερωτική ποίηση τόσο ανυμνείται και εξιδανικεύεται ο Έρωτας από την ποιότητα που του δίνει ο ποιητής ανυψώνοντάς τον σε ανώτατη μορφή αγάπης, ολότελα ανιδιοτελή, χωρίς όρους και ανταλλάγματα. Τόσο πανανθρώπινη, θα λέγαμε παγκόσμια, πνευματικότητα παίρνει εδώ, που φαίνεται καθαρή η λατρεία του ωραίου ως υπέρτατης αξίας ζωής.

Σονέτο 97 Μοιάζει χειμώνας ο καιρός που έχω φύγει και τη χαρά του χρόνου έχασα, εσένα· πόσο σκοτάδι έχω νιώσει, πόσα ρίγη, πόσο Δεκέμβρη σε τοπία ερημωμένα. Κι ήταν ο απόδημος ο χρόνος καλοκαίρι, μεστό φθινόπωρο μέσα στο γέννημά του, που όλο της άνοιξης το λάγνο βάρος φέρει, σαν μήτρα πλήρης μες στο πένθος του θανάτου. Τόση πληθώρα, αποκύημα της λύπης ήταν για μένα, και καρπός χωρίς πατέρα· το καλοκαίρι ξέρει εσένα, κι όταν λείπεις όλα σωπαίνουν τα πουλιά στον άδειο αέρα. Κι αν κελαηδήσουν, λένε πένθιμο κανόνα, κι ωχρούν τα φύλλα με το φόβο του χειμώνα. Πηγή: www.lifo.gr

Το Ποίημα της Εβδομάδας: Η νύχτα που απαγάγαμε τον Ζακ Πρεβέρ, Θωμάς Τσαλαπάτης

Η νύχτα που απαγάγαμε τον Ζακ Πρεβέρ
στο Γιάννη Στίγκα

Ήταν η νύχτα όμορφη και απαλή,
με λίγα σύννεφα και με πολλή βροχή.
Ήταν η νύχτα όμορφη,
με λίγη ησυχία και με πολλή σιωπή.
Ήταν η νύχτα που απαγάγαμε τον Ζακ Πρεβέρ.
Ένα σχέδιο έξυπνο και καλοκουρδισμένο. Επιμονή στην ακρίβεια και ο αιφνιδιασμός εξασφαλισμένος.
Μια εύκολη δουλειά για κάθε αναγνώστη.
Έτσι κι έγινε.
Τον αρπάξαμε στη στροφή του νυχτωμένου δρόμου.
Φιμωμένο τον φορτώσαμε στο πορτμπαγκάζ.
Τον πήγαμε στο παλιό, έρημο ελαιοτριβείο.
Και ύστερα μείναμε μόνοι μας.
—Γιατί με απήγαγες;
—Δεν ξέρω.
(σιωπή)
—Ζακ Πρεβέρ, τι γνώμη έχεις για τις ανθρώπινες σχέσεις;
—Ααα, δύσκολο πράγμα πολύ οι ανθρώπινες σχέσεις…
(ησυχία)
— Ζακ Πρεβέρ, πες μου ένα τραγούδι
—Έχω χρόνια να τραγουδήσω…
(σιωπή)
—Περνάνε οι μέρες, δεν θα ζητήσεις λύτρα;
—Δεν το σκέφτηκα…
(ησυχία)
— Μα πρέπει, να ζητήσεις λύτρα, αλλιώς ποιο το νόημα να μ’ απαγάγεις;
—Από ποιον να ζητήσω λύτρα, είσαι χρόνια τώρα νεκρός…
(σιωπή)
—Από τον εκδότη μου;
—Χμμ
—Από την ιστορία της λογοτεχνίας;
—Χμμ
Ζακ Πρεβερ, έχω γράψει ένα ποίημα. Θες να το δεις;
—Μ’ ακούς;
—Μ’ ακούς;
(Σιωπή)
(ησυχία)
(σιωπή)
Και έτσι καθόμαστε,
αντικριστά σε δυο καρέκλες,
χρόνια τώρα, αμήχανα,
με τον καιρό να στάζει ανάμεσά μας
προσπαθώντας να αποφύγουμε
ο ένας το βλέμμα του άλλου.

Θωμάς Τσαλαπάτης, «Το Ξημέρωμα είναι σφαγή Κύριε Κρακ», εκδ. Εκάτη, 2011

http://tsalapatis.blogspot.com/

πηγή 

Το Ποίημα της Εβδομάδας: Παραλληλισμοί, Νίκος Καββαδίας (1910-1975)

Παραλληλισμοί - Νίκος Καββαδίας

 

Τρία πράματα στὸν κόσμο αὐτό, πολὺ νὰ μοιάζουν εἶδα.
Τὰ ὁλόλευκα μὰ πένθιμα σχολεῖα τῶν Δυτικῶν,
τῶν φορτηγῶν οἱ βρώμικες σκοτεινιασμένες πλῶρες
καὶ οἱ κατοικίες τῶν κοινῶν, χαμένων γυναικών.

Ἔχουνε μία παράξενη συγγένεια καὶ τὰ τρία
παρ᾿ ὅλη τὴ μεγάλη τους στὸ βάθος διαφορά,
μὰ μεταξύ τους μοιάζουνε πολύ, γιατὶ τοὺς λείπει
ἡ κίνηση, ἡ ἄνεση τοῦ χώρου καὶ ἡ χαρά.

πηγή

 

Προμετωπίδα
Γιάννη Τσαρούχη