Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Αντώνης Φωστιέρης

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=4610371&enthDate=23122010



Από τους σημαντικότερους και στοχαστικότερους ποιητές της γενιάς του ΄70 με γλώσσα διαυγή και καίρια. Ανθρωπος διακριτικός και σεμνός έχει προσφέρει στην ποίηση και από τη θέση του εκδότη, με το περιοδικό «Η Νέα Ποίηση» και, βέβαια- έχοντας συνεργάτη τον Θανάση Νιάρχο- με τη «Λέξη» που γίνεται φέτος 30 χρονών. 

Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι; 
Χρόνου παρατατικού, χρόνου αορίστου, σπανιότερα χρόνου μέλλοντος . 

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί; 
Η έκπληξη πως ξημέρωσε ακόμη μια μέρα. 

Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια; 
Βλέποντας, για πολλοστή φορά, τον «Δικτάτορα» του Τσάπλιν. 

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι; 
Η αποστασιοποιημένη προσήλωση στα πράγματα. 

Το βασικό ελάττωμά σας;
Η αποστασιοποιημένη προσήλωση στα πρόσωπα. 

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια; 
Σε όσα στρέφονται εναντίον του εαυτού μας. 

Η τελευταία φορά που κλάψατε; 
Παρακολουθώντας στην Κάλυμνο τον «χορό του Μηχανικού», με τον χορευτή να τρεκλίζει μιμούμενος βουτηχτή χτυπημένο απ΄ τη νόσο των δυτών. 

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο; 
Με καμία, φυσικά. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα; 
Ολοι εκείνοι που, κάτω από την επίπεδη επιφάνεια της καθημερινότητας, μπορούν να διακρίνουν την ποίηση της κάθε στιγμής. Που διαβάζουν την ποίηση απ΄ το ανοιχτό βιβλίο του κόσμου. Χωρίς καν να ξέρουν το αλφάβητό του. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Στα κρημνώδη σύνορα της μνήμης και της λήθης. 

Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς; 
Οι Προσωκρατικοί, πρωτίστως ο Ηράκλειτος. 

Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα; 
Την εντιμότητα, την ευθύτητα, τη συνέπεια. 

... Και σε μια γυναίκα;
Τη σταθερότητα, την ευαισθησία, την ανεκτικότητα. 

Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ο Μπαχ των «Βρανδεμβούργειων Κοντσέρτων». 

Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους; 
Συγγνώμη, είναι ερώτηση αυτή αντάξια ενός Προυστ; 

Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Στα παιδικά μου χρόνια, το Χωρίς οικογένεια του Εκτορος Μαλό. Στην παρατεταμένη έως σήμερα εφηβεία μου, Τα εις εαυτόν του Μάρκου Αυρήλιου. 

Η ταινία που σας σημάδεψε;
Η εφιαλτικά προφητική «Μετρόπολις» (1926) του Φριτς Λανγκ. 

Ο αγαπημένος σας ζωγράφος; 
Από τους ξένους, ο Ολλανδός Μ. Κ. Εσερ. Από τους σύγχρονους Ελληνες, ο Σόρογκας, ο Τέτσης, ο Φασιανός, ο Ψυχοπαίδης. 

Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το μαύρο. Το «φαεννότατον έρεβος» του Σοφοκλή, που θανατώνει και ξαναγεννάει όλα τα χρώματα. Σαν τη σιωπή, που περιέχει σύμπαντα τον λόγο. 

Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας; 
Τον Θοδωρή και τον Νικόλα. Τους γιους μου. 

Το αγαπημένο σας ποτό;
Η ψημένη ρακή της Αμοργού. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο; 
Για τα δέκα χρόνια σπουδών στα νομικά. Τα έχασα αριστεύοντας. Τι απεχθάνεστε περισσότερο;
Την πραγματική πραγματικότητα, όταν δεν την αρδεύει η ελπίδα του ανέλπιστου. 

Οταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία; 
Το διάβασμα. «Και μες στην Τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ΄ τη δούλεψή της». 

Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Τα επώδυνα, επαίσχυντα και ταραχώδη τέλη της ζωής ημών. 

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα; 
Γράφοντας. Η λογοτεχνία, εξ ορισμού, ψεύδεται ασύστολα απέναντι στο πασιφανές. Για να εγκαθιδρύσει, μερικές φορές, μιαν Αλήθεια υπέρτερη. 

Ποιο είναι το μότο σας;
«Ηθος ανθρώπω δαίμων». Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε; 
Χωρίς άτοκες δόσεις θανάτου. Ορθιος και με σώας τας φρένας. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει; 
«Καλωσόρισες στην ανυπαρξία». Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Μελαγχολικής ταραχής, από τη μυστική βοή των επερχομένων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου